Μέσα σε 8:30 λεπτά οι μαθητές εκφράζουν τα συναισθήματά τους για την τραγωδία των Τεμπών
«Ας ήταν ένα όνειρο» είναι ο τίτλος της μικρού μήκους ταινίας που δημιούργησαν οι μαθητές του 1ου Δημοτικού Σχολείου Αγριάς με αφορμή τη συμπλήρωση των δύο ετών από το σιδηροδρομικό δυστύχημα των Τεμπών που κόστισε τη ζωή σε 57 άτομα.
Οι μαθητές της Στ τάξης αποφάσισαν μέσα σε 8:30, μόλις, λεπτά και μέσα από τη δική τους τέχνη να εκφράσουν τα συναισθήματά τους για την τραγωδία που βιώνει εδώ και δύο χρόνια η ελληνική κοινωνία και πολλώ δε μάλλον οι οικογένειες των θυμάτων.
Μιλώντας στον ΤΑΧΥΔΡΟΜΟ ο δάσκαλος και συντονιστής της μικρού μήκους ταινίας Κωνσταντίνος Μπατάκας αναφέρει ότι οι μαθητές παρά το νεαρό της ηλικίας τους είναι πολύ συνειδητοποιημένοι για το μέγεθος της τραγωδίας.
«Τα μεγαλειώδη συλλαλητήρια με αφορμή τη συμπλήρωση δύο ετών από το δυστύχημα στα Τέμπη αποτέλεσαν, ουσιαστικά, την αφορμή για να δημιουργήσουμε την ταινία. Ηταν πολλά τα ερεθίσματα που είχαν οι μαθητές, καθώς είχαν επηρεαστεί σε μεγάλο βαθμό από τα όσα συνέβαιναν γύρω τους» αναφέρει ο κ. Μπατάκας και συνεχίζει: «Πήραμε μπροστά όταν ένας μαθητής, ο Νικόλας Κάβουρας, μοιράστηκε με την υπόλοιπη τάξη το γεγονός ότι έγραφε ένα τραγούδι».
Η ταινία ξεκινάει μέσα σε μία σχολική αίθουσα, όταν το ημερολόγιο γράφει Παρασκευή 28 Φεβρουαρίου. Ο εκπαιδευτικός ζητάει από τους μαθητές να γράψουν μία έκθεση για το δυστύχημα των Τεμπών, όταν ένας από τους μαθητές «χάνεται στις σκέψεις του» και μεταφέρεται σε ένα όνειρο. Εκεί διαπιστώνει ότι οι συμμαθητές του κλαίνε και θρηνούν την απώλεια του ίδιου του συμμαθητή τους, ενώ εκείνος προσπαθεί να τους εξηγήσει ότι είναι ζωντανός.
Ο μαθητής ξυπνάει απότομα και επανέρχεται στην πραγματικότητα. Ενθουσιασμένος σηκώνεται και αγκαλιάζει τον δάσκαλό του, ενώ σπεύδουν και οι συμμαθητές του να τον αγκαλιάσουν.
«Δεν θέλαμε μέσα από την ταινία να βγάλουμε μένος. Θέλαμε να δείξουμε και εμείς με τον τρόπο μας ότι δεν θα ξεχαστούν αυτές οι 57 ψυχές και ότι δηλώνουμε τη στήριξή μας στις οικογένειες των θυμάτων» εξηγεί ο κ. Μπατάκας προσθέτοντας ότι ο θυμός και το αίσθημα μη απόδοσης της δικαιοσύνης επικρατεί και στους μαθητές των δημοτικών σχολείων.
Ενώ η ταινία φτάνει στο… φινάλε διαβάζεται η έκθεση ενός μαθητή που λέει χαρακτηριστικά: «Σήμερα δεν γράφω απλώς μία έκθεση. Γράφω για 57 ψυχές που χάθηκαν άδικα, για 57 αστέρια που έσβησαν πρόωρα. Δεν θα τους ξεχάσουμε ποτέ, θα κρατήσουμε ζωντανή τη μνήμη τους και θα τους τιμούμε. Γράφω για τους γονείς τους που κουβαλούν ένα βάρος αβάσταχτο, μία πληγή που δεν κλείνει. Θέλουμε να τους πούμε ότι είμαστε δίπλα τους, πονάμε μαζί τους και θα κρατήσουμε ζωντανή τη μνήμη των παιδιών τους. Θα καταφέρουμε να χτίσουμε έναν κόσμο πιο δίκαιο, όπου τέτοιες τραγωδίες δεν θα επαναληφθούν ποτέ».
Στους τίτλους τέλους, ακούγεται το τραγούδι «Ας μην ήταν ούτε όνειρο», μια συγκινητική δημιουργία του μαθητή Νικόλα Κάβουρα, ο οποίος με τη βοήθειά του δασκάλου του, το μελοποίησαν και το ερμήνευσαν.
Οι μαθητές που συμμετείχαν στη δημιουργία της ταινίας ήταν οι Νικόλας Βαλωτής, Μάριος Γανωτής, Νικόλας Γαλάνης Κάβουρας, Δημήτρης Τριανταφύλλου, Μάριο Κόλα, Κωνσταντίνος Δέσπος, Σοφία Καλαντζή, Αντώνης Μουλέ, Βασιλική Οικονόμου, Ευαγγελία Κουριώτη, Δημήτρης Μάριος Σκοπιανος, Χρήστος Ιντζόγλου και Ανδρομάχη Κούντρια.
ΙΩΑΝΝΑ ΜΠΟΥΡΟΠΟΥΛΟΥ
Διαβάστε τις ειδήσεις του www.taxydromos.gr στο Google News.
Συνδεθείτε στο κανάλι μας στο viber για πιο άμεση ενημέρωση.
