Ανώτατη διάκριση σε Βολιώτισσα

Ανώτατη διάκριση σε Βολιώτισσα

Στην Κλαίρη Συνοδινού το παράσημο του Ιππότη του Φοίνικα των Ακαδημιών

Κορυφαία διάκριση, η οποία απονέμεται σε προσωπικότητες διεθνούς κύρους και προσφοράς, είναι το παράσημο του Ιππότη του Φοίνικα των Ακαδημιών της Γαλλικής Δημοκρατίας, το οποίο απονεμήθηκε φέτος σε μια Βολιώτισσα.

Η Κλαίρη Συνοδινού, επί σειρά ετών Καθηγήτρια Κλινικής Ψυχολογίας, Ψυχοπαθολογίας και Ψυχανάλυσης στο Τμήμα Ψυχολογίας του Πάντειου Πανεπιστημίου αλλά και Ψυχοπαθολογίας στο Πανεπιστήμιο Paris 7, βραβεύτηκε από την Γαλλική κυβέρνηση, για την μεγάλη προσφορά της στον Γαλλικό πολιτισμό, την επιστήμη και  τον άνθρωπο, σε ειδική εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε στις 23 Μαΐου στο Γαλλικό Ινστιτούτο Αθηνών.

Το βραβείο επέδωσε εκ μέρους της Γαλλικής Κυβέρνησης, ο Διευθυντής του Γαλλικού Ινστιτούτου και Μορφωτικός Ακόλουθος κ. Olivier Descotes.

ΡΕΠΟΡΤΑΖ : Γλυκερία Υδραίου

 Επιστήμων με υψηλές Ακαδημαϊκές περγαμηνές, ευαισθησία, σεμνότητα, ποιότητα και έντονη κοινωνική προσφορά η Κλαίρη Συνοδινού,  αναπτύσσει με διακριτικότητα,  πολύπλευρο και ουσιαστικό έργο, μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας. Γόνος επίλεκτης οικογένειας του Βόλου, γαλουχήθηκε από μικρή ηλικία με τις αρχές της ανιδιοτέλειας και της αλληλεγγύης, κάνοντας πράξη ζωής την έννοια της προσφοράς στον άνθρωπο.

 Στο μακροσκελές βιογραφικό της, καταγράφεται βήμα προς βήμα η μακρά και γόνιμη πορεία της στο πεδίο της Ψυχολογίας και της Ψυχανάλυσης, στην Ελλάδα και την Γαλλία, το σημαντικό κλινικό έργο που έχει προσφέρει, πολλές φορές αμισθί, αλλά και τις ερευνητικές εργασίες που έχει πραγματοποιήσει, με επίκεντρο πάντα τον άνθρωπο και την ψυχική του υγεία.  

Στην Γαλλία είχε την ευκαιρία να συναντήσει και να συνεργαστεί με άτομα σημαντικής ανθρωπιστικής και επιστημονικής αξίας στην ψυχανάλυση, όπως η Γκιζέλα Πανκόφ, ο Αντρέ Γκρήν, ο Μισέλ Φαίν, ο Μισέλ ΝτεΜυζάν, Μαρίλια Αϊζενστάιν-Αβέρωφ, Κλόντ Σματζά, το ζεύγος Μποτελλά και άλλους.

Το 1993 επέστρεψε στην Αθήνα, μετά από πρόσκληση από το Τμήμα Ψυχολογίας του Παντείου Πανεπιστημίου για να διδάξει, ως Καθηγήτρια Κλινικής Ψυχολογίας, Ψυχοπαθολογίας και Ψυχανάλυσης, συνεχίζοντας την συνεργασία λόγω των εποπτειών μεταπτυχιακών φοιτητών.

Η διδασκαλία της επεκτείνεται στην Ελληνική Ψυχαναλυτική Εταιρεία, επίσης με συμμετοχή σε ημερίδες και συνέδρια, διδασκαλία στο Λαϊκό Πανεπιστήμιο, στο Πανεπιστήμιο Καλαμάτας και άλλα, ενώ μετά την επιστροφή της στην Ελλάδα, συνεχίζει την συνεργασία της με την Ψυχαναλυτική Εταιρεία Παρισίων και το Ψυχοσωματικό Ινστιτούτο Παρισίων.

Ο Βόλος της καρδιάς της

Παρά το εξαιρετικά φορτωμένο πρόγραμμα και τις δεκάδες ομιλίες που πραγματοποιεί στην Ελλάδα και το εξωτερικό, δεν παραλείπει να επισκέπτεται την γενέτειρά της, το πατρικό σπίτι και τους φίλους της. «Οι μνήμες μου από τον Βόλο είναι ολοζώντανες. Δεν έχω αποκοπεί από τον τόπο μου, τους συγγενείς, τις συμμαθήτριές μου και τους φίλους μου, τη φύση. Όλα αυτά τα  φέρω μέσα μου. Γεννήθηκα και μεγάλωσα στο πατρικό μου σπίτι, που βρίσκεται ακόμη στην οδό Αλεξάνδρας και Σταθά, το όμορφο σπίτι για μένα, με τα αρώματα και τα λευκά σαν αστέρια άνθη του γιασεμιού» ομολογεί η ίδια, μιλώντας στον ΤΑΧΥΔΡΟΜΟ.

Ανατρέχοντας στα ανέμελα χρόνια του σχολείου, η κ. Συνοδινού θυμάται χαρακτηριστικά : «Φοίτησα στο τρίτο δημοτικό σχολείο, με την αγαπημένη μου δασκάλα Αλέκα Δομαζινάκη. Υπήρξα μαθήτρια της Ελληνογαλλικής Σχολής Καλογρεών, Άγιος Ιωσήφ, με την οποία διατηρώ πάντα στενή σχέση και είναι ένα σχολείο που συνεχίζει τον πολύ σημαντικό εκπαιδευτικό του ρόλο στην πόλη μας».  

Καθοριστικά για την μετέπειτα πορεία της ήταν,  τα οικογενειακά βιώματα, ενώ όπως υπογραμμίζει η ομιλούσα «αυτές οι εμπειρίες  είναι ό,τι πιο σημαντικό στην ζωή μου, διότι καθόρισαν τον τρόπο με το οποίο σχετίστηκα και στάθηκα απέναντι στον κόσμο και την κοινωνία». Όπως επισημαίνει παράλληλα η ίδια «μεγάλωσα με μια μητέρα, η οποία έβρισκε χώρο στην ζωή της για να δημιουργήσει ένα περιβάλλον φροντίδας τόσο για την οικογένειά της όσο και για τον εξωτερικό της κόσμο.

Σε μια συνέντευξή της όταν ο κύριος Δ. Τσιλιβίδης εκ μέρους της Ένωσης Χριστιανών Επιστημόνων την ανέδειξε το 1996 ως την γυναίκα της χρονιάς για την προσφορά της στις δύσκολες περιόδους της πόλης μας, είπε « είχα την τύχη να παντρευτώ έναν εξαίρετο άνθρωπο, που χωρίς την συμπαράστασή του θα ήταν αδύνατο να κάνω αυτά που έκανα. Όσο για τα παιδιά μου, φρόντιζα να είμαι τις ώρες που με χρειάζονταν κοντά τους, μετά τους έλεγα τί έβλεπα και λυπόνταν κι αυτά μαζί μου».  

Ο πατέρας της Κλαίρης Συνοδινού, Γιάννης Συνοδινός, μηχανολόγος ηλεκτρολόγος του Μετσοβείου Πολυτεχνείου, ο οποίος διετέλεσε επί σαράντα χρόνια επιθεωρητής του Υπουργείου Συγκοινωνιών, ίδρυσε, αντίστοιχα,  τη Σχολή Υπομηχανικών, όπου δίδαξε και από την οποία  ως γνωστόν αποφοίτησαν εξαίρετοι επιστήμονες. « Ο ίδιος συμπαραστάθηκε στη μητέρα μου στη κοινωνική και ανθρωπιστική της δράση, από την αρχή της μεταπολεμικής περιόδου, όπου η φτώχεια και η ανέχεια μάστιζαν το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού» τονίζει η διακεκριμένη Βολιώτισσα.  

Κοινωνική προσφορά

 Το σημαντικό κεφάλαιο της ανιδιοτελούς προσφοράς προς τον συνάνθρωπο άρχισε να γράφεται από μικρή ηλικία, ενώ όπως θυμάται η κ. Συνοδινού: «Από τριών ετών ακολουθούσα την μητέρα μου στα ιδρύματα, τα οποία ίδρυε και εργαζόταν αφιλοκερδώς, παιδικούς σταθμούς, γηροκομείο,  Ελληνική Μέριμνα, συσσίτια και άλλα. Εκείνη ήταν που μου επέτρεψε να μπω στον κόσμο της, που ήταν ένας κόσμος φροντίδας εκεί όπου υπήρχε κρίση και ανάγκη».

Οι εμπειρίες που αποκόμισε ήταν θετικές, «ακόμα και από τις πιο δύσκολες ανθρώπινες καταστάσεις, όπως οι αιφνίδια άστεγοι ηλικιωμένοι από πλημμύρα, οι ψυχικά ασθενείς, τα ορφανά παιδιά, οι σοβαρές παθολογικές σωματικές και ψυχικές καταστάσεις. Διότι, η μητέρα μου Πόπη, το γένος Βλαχάκη, με τους αγαπημένους της φίλους, την Εριφύλλη Κόκκαλη, τον Γραμμένο Αδαμαντιάδη και την Μαρία Χριστοπούλου, καθώς και με τις άλλες κυρίες που συμμετείχαν στα συμβούλια, δέχθηκαν την ανθρώπινη οδύνη στην ζωή τους, έκαναν τους ανθρώπους δικούς τους, καταργώντας τον διαχωρισμό μεταξύ ασθενών και υγιών, τυχερών και άτυχων» τονίζει η ευαισθητοποιημένη συμπολίτισσα.  

Τα βιώματα της παιδικής ηλικίας «με οδήγησαν κατ’ αρχήν να ασχοληθώ, χωρίς την παρουσία της μητέρας μου, στο Άσυλο Παιδιού Βόλου, στο Αχιλλοπούλειο νοσοκομείο του Βόλου ως εθελόντρια νοσοκόμα και αλλού. Όλα αυτά με οδήγησαν να επιθυμήσω να ασχοληθώ με την ψυχική και σωματική ασθένεια με τρόπο συστηματικό, επιστημονικό θεωρητικά και κλινικά», αναφέρει η ίδια, ανακαλώντας μνήμες του παρελθόντος.  

Όλα τα παραπάνω καθόρισαν τις σπουδές της, αρχικά στην Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, συγχρόνως με τους αδελφούς της Μάρκελλο και Αλέξανδρο, οι οποίοι σπούδαζαν Μηχανολόγοι Ηλεκτρολόγοι στο Μετσόβειο Πολυτεχνείο Αθηνών. Στην συνέχεια, έφυγε για το Παρίσι με υποτροφία από την Γαλλική Κυβέρνηση, εκπληρώνοντας το παιδικό της όνειρο,  να ασχοληθεί με την ψυχολογία και την ψυχανάλυση. Επί είκοσι χρόνια έμεινε στο Παρίσι, σπουδάζοντας και παράλληλα εργαζόμενη σε ψυχιατρεία παιδιών, ενηλίκων, τρίτης ηλικίας και ογκολογικά νοσοκομεία, άλλοτε εθελοντικά και άλλοτε έμμισθα, ασκώντας παράλληλα την ψυχαναλυτική της ιδιότητα. 

Σεμνότητα και ψυχικό σθένος

 Η πρόσφατη βράβευση της Κλαίρης Συνοδινού αποτελεί έμπρακτη αναγνώριση της μακράς και γόνιμης προσφοράς της. Περιγράφοντας τα συναισθήματά της, η τιμηθείσα Βολιώτισσα αναφέρει ότι «δεν μπορώ να κρύψω ότι ένιωσα κάποια θλίψη. Όμως ήμουν περιστοιχισμένη από την αγάπη των φίλων μου από την Αθήνα και εκείνων από τον Βόλο, που μου δημιούργησαν μεγάλη συγκίνηση, αυτή είναι η αληθινή  βράβευση. Η βράβευση αυτή, την οποία δεν περίμενα, έχει  νόημα, διότι συνδέεται στο νου μου με την έννοια της δικαιοσύνης. Δίδει ελπίδα στον άνθρωπο, ιδιαίτερα στις δύσκολες στιγμές που περνά σήμερα η Ελλάδα, διότι, προσθέτει,  όταν υπάρχει αλήθεια και ανιδιοτέλεια, έρχεται κάποια στιγμή στο χρόνο η αναγνώριση που φέρνει την ισορροπία».  

Με ανάλογα συναισθήματα αντιμετωπίζει η ίδια τον άνθρωπο, υπογραμμίζοντας ότι « κάθε άνθρωπος είναι μοναδικός, κάθε οικογενειακή κατάσταση διαφορετική. Όταν ο άνθρωπος μπει σε κατάθλιψη και απογοήτευση, συνίσταται αναζήτηση επιστημονικής και επαγγελματικής βοήθειας».

Η απάντηση στο ερώτημα πως μπορούμε να αντιμετωπίσουμε την κρίση, συνοψίζεται στην θέση: «Εάν έχει κάποιος τη δύναμη να ενεργοποιηθεί για να αποφύγει και να ξεφύγει από τις αρνητικές ψυχολογικές επιπτώσεις, από την απειλή ή τον δρόμο που η μοίρα τον κάλεσε, θα βρει κάποια λύση. Εάν όμως όχι, ας προσπαθήσει όσο μπορεί να προσαρμοστεί. Το φυσικό περιβάλλον είναι επίσης θεραπεία και βάλσαμο στην ψυχή. Ο Άγιος Ιωάννης της Πάτμου γράφει στην Αποκάλυψη, ότι θα αντιμετωπίσουν τις δύσκολες καταστάσεις όσοι έχουν « ψυχικό σθένος ».  

Το ψυχικό σθένος «είναι η δύναμη που μπορεί να υπάρχει έμφυτη στον άνθρωπο ή να την επεξεργαστεί ο ίδιος επιστρατεύοντας τη λογική του, την πίστη, την δύναμη της θετικής του βούληση και το συναίσθημα. Το ψυχικό σθένος, αυτή η απαντοχή στις δυσκολίες μπορεί να προκληθεί  στη συνάντησή του με τον συνάνθρωπό του μέσα από  την αγάπη, τη φιλία και τη συμπαράσταση» καταλήγει με αισιόδοξη διάθεση η Κλαίρη Συνοδινού.

Φωτό : Βασίλης Τριτάκης

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ