Περιμένοντας τον καινούργιο χρόνο…: Αξέχαστες στιγμές στον παλιό Βόλο

Περιμένοντας τον καινούργιο χρόνο…: Αξέχαστες στιγμές στον παλιό Βόλο

Ξεφάντωμα μέχρι το πρωί στα ρεβεγιόν του παρελθόντος, με πρωταγωνιστές το κέφι και τα θρυλικά κέντρα της εποχής

 

Κορυφώθηκε η εορταστική διάθεση και η αντίστοιχη για ξεφάντωμα, που πλαισιώνουν διαχρονικά την υποδοχή του καινούργιου χρόνου, γεμίζοντας ευχές και κέφι την πιο σημαντική μέρα για όλους. Αφησαν εποχή τα ρεβεγιόν στον παλιό Βόλο, με τους Βολιώτες να επιλέγουν είτε κάποιο κοσμικό κέντρο της εποχής για τη μεγάλη βραδιά, είτε πάρτι με βερμούτ και ξηρούς καρπούς σε φιλικά σπίτια. Σε κάθε περίπτωση, έχει πάντα ενδιαφέρον η αναδρομή στο μακρινό παρελθόν, με οδηγό τις αναμνήσεις του αειθαλούς Τάσου Μητρογώγου και παλαιές εορταστικές διαφημιστικές καταχωρίσεις του ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΥ.

Ρεπορτάζ: ΓΛΥΚΕΡΙΑ ΥΔΡΑΙΟΥ

Αξέχαστα τα πρωτοχρονιάτικα ρεβεγιόν των δεκαετιών ’50 – ‘60, με τους Βολιώτες να ξεφαντώνουν είτε στα σπίτια τους ρεφενέ, είτε στα κέντρα της εποχής φορώντας επίσημο ένδυμα, ειδικό για την περίσταση, με τις μοδίστρες και τους ράπτες να εργάζονται νυχθημερόν για να ανταποκριθούν στον μεγάλο όγκο δουλειάς.

Οσοι είχαν την οικονομική δυνατότητα απολάμβαναν ακριβά κρασιά και σαμπάνια, ενώ οι μη έχοντες ύψωναν τα ποτήρια γύρω από το οικογενειακό τραπέζι με χύμα κρασί, ευχές και χαμόγελα, χωρίς να χάνουν το κέφι τους. Κυρίαρχα του γιορτινού κλίματος τα λικέρ και τα δεκάδες ποτοποιεία που ανθούσαν στην περιοχή, εφοδιάζοντας κάθε σπίτι με τα απαραίτητα για τις οικογενειακές και φιλικές συνάξεις.

Ενδεικτικά του κλίματος των ημερών είναι τα δεκάδες διαφημιστικά δημοσιεύματα του ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΥ που ανάγονται στις δεκαετίες του ‘50 και του ‘60 και δίνουν το στίγμα της εποχής. Ποτοποιεία και κοσμικά κέντρα κυριαρχούσαν στις διαφημίσεις εκείνης της περιόδου, διατηρώντας αμείωτο το ενδιαφέρον των Βολιωτών για το γιορτινό ξεφάντωμα.

Εντυπωσιακή ήταν η εικόνα της συγκεκριμένης περιόδου, καθώς πολλοί Βολιώτες προμηθεύονταν ποτά, κρασί, ούζο και τσίπουρο από τα δεκάδες ποτοποιεία που ανθούσαν στον παλιό Βόλο, όπως αποδεικνύεται, άλλωστε, από τις δεκάδες αντίστοιχες διαφημιστικές καταχωρίσεις, που αλιεύσαμε στις σελίδες του ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΥ.

«Θυμάμαι τα πρωτοχρονιάτικα ρεβεγιόν»

Νοσταλγικές εικόνες ζωντανεύουν με τη γλαφυρή αφήγηση του Τάσου Μητρογώγου, ο οποίος θυμάται τις παλιές εποχές της ξεγνοιασιάς και των ρεβεγιόν του παλιού Βόλου, που άφησαν εποχή. Τηρώντας το …έθιμο, κατέγραψε τις αναμνήσεις του, προκειμένου να τις μοιραστεί με τους αναγνώστες του ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΥ.

«Αξέχαστα τα πρωτοχρονιάτικα ρεβεγιόν των δεκαετιών ‘50 – ‘60. Ηταν η εποχή μετά την κατοχή και τον εμφύλιο. Παρά τα οικονομικά τους, που ήταν σε άθλια κατάσταση, διψούσαν για λίγη διασκέδαση, περιμένοντας τις γιορτινές μέρες είτε στα κοσμικά κέντρα του Βόλου, είτε στα σπίτια τους …ρεφενίζοντας» αναφέρει χαρακτηριστικά.

Για τους «έχοντες» πολλά τα κέντρα του Βόλου, Χατζηνικολάου, Εξωραϊστική, Καλιντζέου, Αναυρος, Νέα Ιωνία στου Πέτρου δίπλα στο γήπεδο της Νίκης, Τζάκι Ανω Βόλου και άλλα, με ζωντανές ορχήστρες των Γ. Μαυραντώνη, Ν. Τσαχτίρη, Κ. Μάστορη, Κ. Βακαλόπουλου, Τ. Θεοδωρακόπουλου, Χ. Τσόχα, Μ. Ραχαβέλια και Βολιώτες τραγουδιστές όπως οι Γ. Γκανίλας, Γ. Τενόπουλος, Τ. Βαβάτσικος, Ν. Καπάτος, Τ. Μουζάς, μεταξύ των οποίων και ο Τ. Μητρογώγος.

Για τους μη έχοντες την οικονομική δυνατότητα, τα πρωτοχρονιάτικα ρεβεγιόν είχαν οικογενειακό χαρακτήρα, με το βερμούτ ανά χείρας, τους απαραίτητους ξηρούς καρπούς και κιθάρα ή ακορντεόν και πολλή διάθεση για διασκέδαση.

«Για έναν 16χρονο μαθητή και συγχρόνως τραγουδιστή, που εμφανιζόταν μαζί με τον φίλο και συμμαθητή του Μίμη Μαχαιρίτσα, όπως ήμουν εγώ, παραμονή Πρωτοχρονιάς στο φημισμένο κέντρο Χατζηνικολάου με την ορχήστρα Μαυραντώνη ήταν ένα άπιαστο όνειρο» θυμάται ο κ. Μητρογώγος.

Στου θρυλικού Χατζηνικολάου

Ξεδιπλώνοντας τις αναμνήσεις των παλιών, καλών εποχών, σκιαγραφεί με έντονα χρώματα νοσταλγίας το θρυλικό κέντρο Χατζηνικολάου, στην παραλία του Βόλου, που αποτελούσε πόλο έλξης για πολλούς κοσμικούς Βολιώτες. Τις γιορτινές μέρες, ειδικότερα, και κυρίως την παραμονή της Πρωτοχρονιάς είχε την τιμητική του.

«Οι παλιοί Βολιώτες θα θυμούνται τις αίθουσες Χατζηνικολάου. Σαββατοκύριακα λειτουργούσε η μεγάλη αίθουσα. Χριστούγεννα, Πρωτοχρονιά, Απόκριες άνοιγαν άλλες δύο μικρότερες. Ολες στον άνω όροφο, γιατί στο ισόγειο λειτουργούσαν καφενείο, ζαχαροπλαστείο και αίθουσα μπιλιάρδου επί της παραλίας, από Τοπάλη μέχρι Σπυρίδη.

Στην τεράστια πίστα χορού, το ξύλινο δάπεδο φωτιζόταν από έγχρωμο φωτισμό και οι χορευτές χόρευαν υπό τους ήχους της ορχήστρας Μαυραντώνη, ενώ υπήρχαν και «κρεμαστά» μπαλκόνια, απ’ όπου οι θαμώνες έριχναν σερπαντίνες στους χορευτές» συνεχίζεται η αφήγηση.

Οταν άρχιζε η αντίστροφη μέτρηση για την υποδοχή του καινούργιου χρόνου, όλα γίνονταν μαγικά και οι εικόνες που μεταφέρει γλαφυρά ο Τάσος Μητρογώγος είναι οικείες σε όσους είχαν την τύχη να βιώσουν το κλίμα της συγκεκριμένης βραδιάς.

«Οταν πλησίαζε να φύγει ο παλιός χρόνος και να ‘ρθει ο καινούργιος, ο ντραμίστας χτυπούσε τα πιατίνια και τα τυμπάνια, όπως τα αποκαλούσε ο Βαγγέλης Παπαθανασίου, ο οποίος είχε παρόμοια στο σπίτι του στο Λονδίνο  και ολόκληρη η ορχήστρα, μαζί και οι θαμώνες, μετρούσαμε αντίστροφα 5…4…3…2…1…0.

Με την είσοδο του νέου χρόνου, από την οροφή του κέντρου, που ήσαν τοποθετημένα εκατοντάδες μπαλόνια, έπεφταν στην πίστα και μαζί με τα χειροκροτήματα για την είσοδο του νέου χρόνου, τις ευχές και τα φιλιά, ένα τραγούδι αντηχούσε απ’ όλους. «Πάει ο παλιός ο χρόνος, ας γιορτάσουμε παιδιά… Καλή χρονιά, καλή χαρούμενη Πρωτοχρονιά».

Και μετά ερχόταν η ώρα του χορού και πρώτα το τραγούδι του Χρήστου Χαιρόπουλου «αγαπημένη μου χρόνια πολλά, να ‘ναι χαρούμενος ο νέος χρόνος, η τύχη πάντοτε να σου γελά και να ‘ναι άγνωστος για σένα ο πόνος».

Κι ενώ το τραγουδούσα, έβλεπα τα ζευγάρια «τσι του τσικ» - όπως λέμε «μάγουλο με μάγουλο» - ν’ ανταλλάσσουν ευχές, υποσχέσεις, και…κρυφοφιλήματα» σημειώνει ο κ. Μητρογώγος.

Ανέμελη εποχή

«Ωραία εποχή, ανέμελη, γιατί τα προβλήματα είχαν περάσει και με τον καινούργιο χρόνο έρχονταν και οι ελπίδες για μια καλύτερη και πιο άνετη ζωή» συνεχίζεται η αφήγηση.

Το ίδιο συνέβαινε και με τα «ρεφενέ πάρτι» στα ρεβεγιόν της Πρωτοχρονιάς, με περισσότερο ξεφάντωμα. «Υπήρχαν όμως και άλλα ρεβεγιόν στα σπίτια πολλών συμπολιτών μας, που γιόρταζαν με το δικό τους τρόπο τον ερχομό του νέου χρόνου. Ηταν οι συμπολίτες μας, που μέλη των οικογενειών τους έπαιζαν μουσικά όργανα. Και θυμάμαι αρκετούς όπως τις οικογένειες Ζώνζηλου με την Τζένη και την Καίτη να παίζουν πιάνο, την οικογένεια Σαμσαρέλου, τον Αλέκο και τον Φίλιππο με τα βιολιά και τη Μαίρη στο πιάνο, τις οικογένειες Ψιώτα, Κεχαΐδη με τα ακορντεόν τους, Κοντομητροπούλου, Τσόχα, Ραχαβέλια κλπ» θυμάται.

Ολοκληρώνοντας τη νοσταλγική αφήγηση, αναφέρεται σε ένα ξεχωριστό ρεβεγιόν αγάπης και προσφοράς. «Το «δικό» μας ρεβεγιόν, οι μουσικοί της ορχήστρας μας, το κάναμε ανήμερα στο Γηροκομείο και το Νοσοκομείο του Βόλου, αφιερώνοντας τραγούδια στους γέροντες και τους ασθενείς» υπογραμμίζει ο κ. Μητρογώγος, με πολλές ευχές για «καλή χρονιά, χρόνια πολλά σε όσες και όσους συμπολίτες γιορτάζουν, αυτές τις ημέρες».

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ