Ηταν ένας τερματοφύλακας…

Ηταν ένας 
τερματοφύλακας…
Δεν πάμε καθόλου καλά! Μετά τον παπα – Λεωνίδα, ένας άλλος φίλος παλιός μας άφησε και πέρασε στην άλλη όχθη. Εκεί όπου σιγά – σιγά ή μάλλον γρήγορα μαζεύονται όλοι οι παλιοί κι από μειοψηφία αρχικά, αποτελούνε τελικά τη νέα πλειοψηφία… Ήταν ο Παρίσης Τσιγαρίδας, άνευ λοιπών στοιχείων, αφού τ΄ όνομά του και μόνο σήμαινε για μας μιαν ολόκληρη ιστορία…
Δεκαετία του ’50 και ξημεροβραδιαζόμασταν στο γήπεδο του Αναύρου στις προπονήσεις του Ολυμπιακού, περιμένοντας το νέο μέλος της παρέας μας, που εκτός από τερματοφύλακας ήταν και κιθαρίστας. Κι αυτό το δεύτερο προσόν του ήταν που μας πλούτιζε στη «Λεύκα» του Μανώλη και στο κουτούκι του Τσουράπα. Και τα σουξέ, που πρίμο – σεκόντο τραγουδούσαμε, ήταν συγκεκριμένα, του Τσιτσάνη: «Συννεφιασμένη Κυριακή», όταν την «τρώγαμε» στο γήπεδο, και «Νύχτες Μαγικές»…με «αραπίνες πλάνες ερωτιάρες», όταν νικούσαμε τη «Νίκη».
Κάθε ματς Νίκης – Ολυμπιακού ήταν ένας συναγερμός, τύφλα να ‘χει η συνάντηση των «αιωνίων» της Αθήνας. Ένταση παντού από νωρίς, άγριες φωνές στο γήπεδο, γλέντια μετά στη Νέα Ιωνία ή στον Άναυρο ανάλογα, μ’ ένα φινάλε εκπληκτικό: Νικητές και νικημένοι αντάμα να γλεντάνε σ’ ένα τραπέζι, μια παρέα, στην «Αύρα» του Αναύρου και να χορεύουν από Καρσιλαμά μέχρι και «Χούλα Χουπ»! Όμορφες ώρες, μοναδικές, που δυστυχώς έχουν εκλείψει... Θυμάμαι τον Μανιατάκη και συμπαίκτες του ν’ αγκαλιάζουν και να φιλάνε τον Παρίση για μια απίθανη απόκρουση που έκανε στο γήπεδο, πέφτοντας με άκρως επικίνδυνη βουτιά στα πόδια του Κοκκινάκη …
Αυτές οι βουτιές του φίλου μας ήταν για μας σκέτη ανατριχίλα. Δεν ήταν σπάνιες οι φορές που ο αντίπαλος σέντερ φορ σουτάριζε το… μέτωπο του Παρίση, αφού ο απίθανος αυτός τερματοφύλακας είχε προλάβει να του «βουτήξει» με βουτιά μέσα απ’ τα πόδια του τη μπάλα! Και τρέχαμε μαζί του στο νοσοκομείο, όλο αγωνία για την τύχη του, αλλά και στεναχώρια που θα χάναμε το γλέντι, έτσι κι αλλιώς, στην «Αύρα». «Άκου, ρε φίλε», του λέγαμε κάθε φορά, «παράτα τις βουτιές, δεν αξίζει να ριψοκινδυνεύεις για να μη φάμε γκολ και να περνάμε τη βραδιά μας στο νοσοκομείο». Τίποτα, δεν έπαιρνε από λόγια, τις είχε τόσο εύκολες τις βουτιές, που στην πλημμύρα του ’55 βουτούσε συνεχώς στον αφρισμένο Άναυρο κι έβγαζε απ’ το νερό ανθρώπους, σώζοντας γύρω στους τριάντα από βέβαιο πνιγμό…
Το ίδιο εύκολα με τις βουτιές είχε και τα εναέρια πετάγματα στα «Γάμα». Σ’ εκείνο τον αγώνα με την ΑΕΚ στο γήπεδο του Αναύρου για το Κύπελλο Ελλάδος (1 - 1), ποιος δεν θυμάται, απ’ όσους βρέθηκαν εκεί τη λύσσα των ΑΕΚτζήδων να βγάλουν γκολ και τον Παρίση να τους απελπίζει, πότε πέφτοντας στα πόδια τους και πότε πετώντας στους αιθέρες. Θυμάμαι τον Παπαγεωργίου και τον Κουντούρη να βλέπουν με δέος το φαινόμενο, να βρίζουν για την ατυχία τους κι ύστερα, καθώς ο Παρίσης ήταν κουλουριασμένος με τη μπάλα καταγής, να σκύβουν και να τον φιλάνε… Αξέχαστες στιγμές! Κι έκανε τα πάντα τότε η ΑΕΚ να πάρει τον Τσιγαρίδα στην Αθήνα, αλλά… Τότε το ποδόσφαιρο δεν ήταν χρυσοφόρο. Τότε οι ποδοσφαιριστές παίζαν για τη φανέλα της ομάδας τους και για τον κόσμο της γειτονιάς τους…
Τα χρόνια πέρασαν κι ο Πάρης έγινε χωριανός μας, διαλέγοντας για σύζυγο την ωραία Ανωλεχωνίτισσα Θάλεια Καψαλά και προτιμώντας να ’ρχεται συχνά στα Κάτω Λεχώνια, όπου είχε φίλους παλιούς. Τον περικύκλωναν αυτοί που ξέραν την ιστορία του, μα όσο περνούσανε τα χρόνια ο κύκλος όλο και λιγόστευε, αφού λιγόστευαν κι όσοι τον είχανε γνωρίσει. Τα τελευταία καλοκαίρια τον έβλεπα να διαβάζει μόνος του κάθε μέρα εφημερίδες, σκυμμένος σ’ ένα τραπεζάκι του καφενείου της πλατείας. «Τι έγινε, ρε Πάρη;» του ’λεγα ξαφνικά όταν κατέβαινα στην πλατεία: «Συννεφιασμένη Κυριακή» ή «Αραπίνες ερωτιάρες»; «Κάτσε, Γιαννάκο, έλα να θυμηθούμε», απαντούσε.
Το καλοκαίρι που πέρασε τον είδα ελάχιστες φορές και τελευταία καθόλου. Θα τον δούμε κάποια στιγμή, σκέφτηκα, αλλ’ ο Παρίσης είχε ήδη αρχίσει την ύστατη καριέρα του: Πήρε τελικά μεταγραφή, αλλ’ όχι για την ΑΕΚ, για την υπερομάδα των αιθέρων πήρε. Και κει θα ίπταται και θα βουτάει στα πόδια του Μπεστ, του Πούσκας, του Γκαρίντσα… Κι αυτοί θα τρέχουν κι όπως θα ’ναι κουλουριασμένος με τη μπάλα στο νεφέλωμα, θα σκύβουν και θα τον φιλάνε…

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ