Tιμητικό αφιέρωμα στη μεγάλη λαογράφο Αγγελική Χατζημιχάλη

Τελευταία ενημέρωση: 2013-04-08, 08:17:18
Tιμητικό αφιέρωμα στη μεγάλη λαογράφο Αγγελική Χατζημιχάλη

Η κορυφαία της παράδοσης       

Τιμητικό αφιέρωμα στη μεγάλη εθνική λαογράφο Αγγελική Χατζημιχάλη με λόγο, εικόνα, χορό και τραγούδι διοργανώνει το Λύκειο των Ελληνίδων Βόλου με τη συνεργασία του Κέντρου Ερεύνης της Ελληνικής Λαογραφίας  της Ακαδημίας Αθηνών το Σάββατο 20 Απριλίου στις 7.30 το απόγευμα στην Εξωραϊστική Λέσχη Βόλου.

To πρόγραμμα της εκδήλωσης , που είναι στηριγμένο στο πείραμα της Χατζημιχάλη αναφορικά με το Ελληνικό Σπίτι,  περιλαμβάνει κεντρική ομιλία της Αικατερίνης  Καμηλάκη-Πολυμέρου, Διευθύντριας του Κέντρου Ερεύνης της Ελληνικής Λαογραφίας της Ακαδημίας Αθηνών με θέμα «Η λαϊκή τέχνη ως μοχλός ανάπτυξης. Το παράδειγμα της Χατζημιχάλη».

Επίσης θα γίνουν παρεμβάσεις για την Μεταλλοπλαστική: μια αρχέγονη τέχνη από την Kατερίνα Σαμαρά, γλύπτρια –εικαστικό, την  Κεντητική και Υφαντική από την Αλίκη Πλατανιά, διακοσμήτρια, εκπαιδεύτρια σε θέματα ελληνικής λαϊκής τέχνης.

Επίσης θα παρουσιαστεί ο γενικός κύκλος μαθημάτων και δράσεων του Σχολείου της Α. Χατζημιχάλη στο λαϊκό πολιτισμό από την Όλγα Παπαδημητρίου, γραφίστα, συντάκτρια περιοδικού τύπου και το θέμα «Αγγελική Χατζημιχάλη-Κίτσος Μακρής: Συνοδοιπόροι στα μονοπάτια της παράδοσης» από την Μαρία Νάνου, θεολόγο-ιστορικό βυζαντινής τέχνης. Θα  ακολουθήσει σύντομο  πρόγραμμα σε παραδοσιακούς χορούς και τραγούδια της περιοχής μας  από την χορευτική ομάδα του Λ.Ε.Β.  

Η Αγγελική Χατζημιχάλη με επιμονή και μεθοδικότητα αφιέρωσε τη ζωή της στην έρευνα και προβολή του  λαϊκού πολιτισμού και συνδέθηκε με τις αξίες του Λυκείου των Ελληνίδων. Προσωπικά της επιτεύγματα ήταν, όχι μόνον η στήριξη των λαϊκών τεχνιτών και η προώθηση της λαϊκής τέχνης αλλά η ένταξή της στη σύγχρονη αισθητική και στη δημιουργία της ελληνικής βιοτεχνίας, με την ίδρυση, το 1931, του Συνδέσμου Εργαστηρίων Χειροτεχνίας και του περίφημου «Ελληνικού Σπιτιού»,  που φέτος συμπληρώνει 75 χρόνια από την ίδρυσή του.

Η Αγγελική Χατζημιχάλη (1895-1965) γεννήθηκε στην Αθήνα. Μεγάλωσε στην κατοικία των Θεών, την Πλάκα, κι επηρεάσθηκε βαθύτατα στα πρώτα χρόνια της ζωής της, από την αγάπη των δικών της για την τέχνη και τα γράμματα. Ασχολήθηκε αρχικά με τη ζωγραφική, ενώ παράλληλα μελέτησε τη βυζαντινή και τη νεότερη ελληνική λαϊκή τέχνη, στην οποία αφιέρωσε ολόκληρη την ζωή της.

Στόχος της ήταν η συλλογή και η διάσωση όσο το δυνατόν περισσοτέρων στοιχείων του ελληνικού λαϊκού πολιτισμού. Ιδρύει το Λύκειο Ελληνίδων Σμύρνης και το 1920 αρχίζει την έρευνά της για τους Σαρακατσάνους. Το 1927 δημοσιεύει το πρώτο της βιβλίο για την Σκύρο και αρχίζει τις έρευνές της για τα ιταλοκρατούμενα Δωδεκάνησα και την Ανάφη.

Στη συνέχεια επισκέπτεται σε τακτά χρονικά διαστήματα τη Mακεδονία και την Ήπειρο, με σκοπό τη συλλογή λαογραφικού υλικού. Μοιράζεται το όραμα της πνευματικής και πολιτιστικής αναγέννησης του τόπου με τον Νίκο Καζαντζάκη, τον Άγγελο Σικελιανό και τον Κωστή Παλαμά. Συνεργάζεται στενά με τον Άγγελο και την Εύα Σικελιανού για την αναβίωση των Δελφικών Γιορτών.

 Αρχίζει να οργανώνει εκθέσεις με σκοπό τη διάδοση και τη διάσωση της Ελληνικής λαϊκής τέχνης. Ήδη από το  1921 είχε οργανώσει  την Α΄ Βιοτεχνική έκθεση του Λυκείου των Ελληνίδων και είχε την ευθύνη μέχρι και το 1926 της οργάνωσης των "Βιοτεχνικών Εκθέσεων" του Λυκείου των Ελληνίδων.

Το 1927 οργάνωσε την Πανελλήνια έκθεση ελληνικής λαϊκής τέχνης στους Δελφούς σε συνεργασία με την Αθηνά Ταρσούλη και τον Γιάννη Τσαρούχη. Το 1928 οργάνωσε το περίπτερο λαϊκής τέχνης στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης και το 1930 τη Βαλκανική έκθεση στην Αθήνα.  

Το 1937 ιδρύει το Σύνδεσμο Ελληνικής Χειροτεχνίας, ο οποίος το 1957 μεταβάλλεται σε Κρατικό Οργανισμό Χειροτεχνίας. Επέδειξε ενεργό ενδιαφέρον για την παραγωγή προϊόντων λαϊκής βιοτεχνίας και την ίδρυση βιοτεχνικών σχολών, όπως το «Ελληνικό Σπίτι», το Εργαστήρι της Λαϊκής Τέχνης,  το Σπίτι του Κοριτσιού στην Αθήνα, τη Βιοτεχνική Σχολή της Σάμου, τη Λαμπριάδειο Σχολή στο Ζαγόρι της Ηπείρου και την Τούλειο Σχολή στο Μέτσοβο.

Το 1956 τιμήθηκε για την προσφορά της με το αργυρό μετάλλιο της Ακαδημίας Αθηνών και το 1958 με το βραβείο Πορφύρα για το έργο της Σαρακατσάνοι.

Καρπός της σκληρής εργασίας της υπήρξε το συγγραφικό της έργο, με το οποίο είναι ευρύτερα γνωστή και η δημιουργία των προϋποθέσεων για την διδασκαλία και αναπαραγωγή της λαϊκής τέχνης. Η Αγγελική Χατζημιχάλη πέθανε τον Μάρτιο του 1965.

Όσοι τη γνώρισαν τότε, μιλούν για μια δυναμική και ταυτόχρονα ευαίσθητη Ελληνίδα, που η ζωή της ήταν μία περιπέτεια κι ένα αληθινό μυθιστόρημα από την αρχή ως το τέλος.

Στην καρδιά της Πλάκας, στο σπίτι όπου έζησε και θεμελίωσε τη σπουδή της λαϊκής τέχνης, λειτουργεί από το 1980 το Κέντρο Λαϊκής Τέχνης και Παράδοσης του Δήμου Αθηναίων -ένα κέντρο λαϊκής τέχνης και παράδοσης βασισμένο στην πλούσια συλλογή της, καθώς και σε ένα μέρος από αντιπροσωπευτικά παραδοσιακά αντικείμενα που παραχώρησε με δανεισμό η Ελληνική Λαογραφική Εταιρεία.

 

 

Σχόλια
Δεν υπάρχουν σχόλια γι'αυτό το άρθρο
Αποστολή σχολίου
5
+
6
=