Βολιώτες καλλιτέχνες με πανελλήνια καριέρα

Τελευταία ενημέρωση: 2007-11-25, 00:00:00
Με δύο κατηγορίες Βολιωτών καλλιτεχνών, η μία που είχε επιτυχή καριέρα στο Πανελλήνιο και η δεύτερη που αποφάσισε να μην κάνει το «άλμα» για άλλες πολιτείες, για διάφορους λόγους, θα ασχοληθώ με το σημερινό και το επόμενο δημοσίευμά μου. Ήδη έχω για τους τρεις μεγάλους Βέμπο, Γούναρη, Παναγόπουλο αλλά και για το Βαγγέλη Παπαθανασίου που ήταν της νεότερης γενιάς και φυσικά ήταν μεγάλη τιμή για τους Βολιώτες που μας χάρισε ένα Όσκαρ. Σήμερα θα αναφερθώ πρώτα στον Τώνη Βαρβάτσικο και τον Πάνο Κόκκινο, που με τα βραβεία τους στα Φεστιβάλ Τραγουδιού της Θεσσαλονίκης μάς έκαναν υπερήφανους.
Ο Τώνης (φωτο) που ξεκίνησε από υφαντουργός – ηλεκτρολόγος συνεργάστηκε πρώτα στον Βόλο με τον μαέστρο Γιάννη Μαυραντώνη, στη συνέχεια αποφασίζει να φύγει για την Αθήνα, γνωρίζεται με τον μουσικοσυνθέτη κ. Πράντα, με τη σύζυγό του οποίου Λένα Γιάννα εμφανίζονται στα μεγάλα κέντρα “Νεράιδα”, “Κόστα Καμπάνα”, έφυγε για 4 χρόνια στο εξωτερικό και ηχογραφεί σε δίσκους τις συνθέσεις του (“Παρηγοριά μου” κ. α) στη συνέχεια στα Φεστιβάλ Θεσ/νίκης θριαμβεύει με τα τραγούδια “Ποιος να ξέρει”, “Ωραία Ελένη”, “Ηταν η πιο όμορφη εποχή”.
Ο Πάνος Κόκκινος μετά τις σπουδές του στο Βόλο και αφού συνεργάστηκε στην Αθήνα με τον μετέπειτα κουμπάρο του , εξαίρετο μουσικοσυνθέτη Γιάννη Βέλλα, στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, παίρνει μέρος δύο φορές με το δικό του τραγούδι “Άνεμος” και του Σπάθη “Το χω παράπονο” και βραβεύεται. Δημιουργεί μεταξύ της ιδιαίτερης πατρίδας του την Αγχίαλο και τον Βόλο, ένα ωραίο κέντρο και χαιρόμαστε να τον ακούμε τα καλοκαίρια να τραγουδά και να τον συνοδεύει ο γιος του στο πιάνο.
Ενδιαφέρουσα η ιστορία του Τάκη Μουζά. Από τις ορχήστρες του Βόλου, πηγαίνει για καριέρα στην Αθήνα . Έχει όμως εκτός από το τραγούδι και μια άλλη αγάπη. Το ψάρεμα. Από το εξοχικό ενός φίλου του ξεκινά για ψάρεμα με ένα κύριο που το όνομά του είναι Λευτέρης Λιγνός. Ψάρια δεν τσιμπούσαν εκείνη την ημέρα, “τσίμπησαν” όμως οι φωνές τους που αποφάσισαν μέσα στη βάρκα να τραγουδήσουν την... ατυχία τους. Ο ένας βαρύτονος (Λιγνός), ο άλλος τενόρος (Μουζάς) ο ωραιότερος συνδυασμός για να γεννηθεί εκείνη τη στιγμή το ωραιότερο ελληνικό ντουέτο Μουζάς – Λιγνός και επί χρόνια το πανελλήνιο να τραγουδά τις επιτυχίες τους.
Ο Κώστας Κυρμιζής, ο αξέχαστος αυτός με την ωραία φωνή και το ήθος του καλλιτέχνης ξεκίνησε με σπουδές στον μουσικό Μπάμπη Κεχαΐδη, βρέθηκε - πριν φύγει για την Αθήνα – στη ραδιοφωνική μου εκπομπή “Βολιώτες Καλλιτέχνες” στα πρώτα του βήματα και έκτοτε τον... έχασα. Έμαθα ότι σε μια κοσμική ταβέρνα της Αθήνας τραγουδούν με τον Τ. Ψαρούδα, δύο βολιωτάκια και πήγα. Στην αρχή δεν τον γνώρισα, μας συστήθηκε, εκείνη τη στιγμή εμφανίζεται η βολιωτοπούλα Βάσω Κυριαζή (που ήδη είχε κάνει δισκογραφία) και οι τρεις τους Μαρούδας – Κυριαζή – Κυρμιζής έκαναν μια καταπληκτική εμφάνιση. Δίπλα μου ο γνωστός ηθοποιός Λάμπρος Κωνσταντάρας. Του λέω “Λάμπρο... λαμπροί οι Βολιώτες μας”, γελώντας μου απαντά “εκλαμπρότατοι”....
Η μεν Βάσω παντρεύτηκε και η καριέρα της σχεδόν σταμάτησε, συνέχισαν τα άλλα αδέλφια της, η Λίτσα και ο Κώστας Σοροβόλας (παιδιά του γνωστού δημοτικού τραγουδιστή Δημήτρη Σοροβόλα) με μεγάλη επιτυχία, γιατί όπως λένε “το ρόδο πέφτει κάτω απ τη ροδιά”, ο δε Κώστας Κυρμιζής μετά από μερικά χρόνια άφηνε την “ τσιμεντένια πόλη” (την Αθήνα ) όπως ονόμασε και το προσωπικό του δίσκο για να επανέλθει στο Βόλο, να δημιουργήσει ένα ωραίο κέντρο στην Αγριά , αλλά νέος ακόμη να μας αφήσει για πάντα. Μας άφησε όμως για να τον θυμόμαστε τις κόρες του και μάλιστα η Κατερίνα να κάνει δισκογραφίες.
Άλλοι δύο Βολιώτες τραγουδιστές με δισκογραφία, ο Θέμης Ζήσης και μάλιστα σε δύσκολα τραγούδια του Κώστα Καπνίση και ο Νίκος Καπάτος έκαναν καριέρα στην Αθήνα, σε διάφορα κέντρα, ενώ ο Βάσος Ραΐδης προτίμησε τη Θεσσαλονίκη για να συνεχίσει μετά το Βόλο τη καριέρα του.
Άφησα για το τέλος τρεις ωραίους πιανίστες. Πάντα ο Βόλος έβγαζε καλούς πιανίστες. Ήταν ο Μίμης Μαχαιρίτσας, ο Τάκης Τσουκάτος κ.α. Με τους οποίους θα ασχοληθώ προσεχώς.
Από τους τρεις, οι δύο μετά το Βόλο έκαναν καριέρα στην Ελλάδα, ο τρίτος στην Αμερική και μάλιστα στη Νέα Υόρκη, στο περίφημο “Γουάντολφ Αστόρια”, όπου έπαιζε το βράδυ και την ημέρα σπούδαζε στο Πανεπιστήμιο ιατρική, έγινε ένας σπουδαίος γιατρός χειρούργος, στο ζενίθ της καριέρας έπαθε μια σοβαρή πάθηση στον εγκέφαλο, αναγκάστηκε να διακόψει την ιατρική του καριέρα, επέστρεψε στην Ελλάδα στο Βόλο για μερικά χρόνια έπαιζε πιάνο για τους δικούς του, παρακολουθούσε πολλές καλλιτεχνικές εκδηλώσεις αλλά δυστυχώς έφυγε νέος.
Ήταν ο Γιάννης Γεωργίου, οι άλλοι δύο πιανίστες μας δεξιοτέχνες και οι δύο, ο ένας ξεκίνησε με το συγκρότημα “Four Aces” στα NOB ο Στέλιος Δρόσος ( φωτο) έχω ασχοληθεί σε προηγούμενο δημοσίευμά μου, και ο δεύτερος ο Μανώλης Εγκολφινός ο οποίος έπαιζε στου Ρ. Σ. Β με το λαϊκό συγκρότημα Μιλάνου και σε μία πρόβα πριν την εκπομπή τον άκουσα να παίζει τη Γαλάζια Ραψωδία του Γκέρσουϊν, ένα ωραίο αλλά δύσκολο κομμάτι, ξαφνιάστηκα γιατί δεν περίμενα από έναν πιανίστα που η επαγγελματική του καριέρα ήταν διαφορετική να παίζει με τέτοια δεξιοτεχνία και του είπα ότι “αδικείται” με το είδος μόνο της λαϊκής μουσικής. Ο Μανώλης που κατάγεται από την Αγχίαλο έφυγε για χρόνια στην Αθήνα, συνεργάστηκε με πολλούς επώνυμους καλλιτέχνες και πριν μερικά χρόνια επέστρεψε στο Βόλο, δημιούργησε μια ωραία μουσική γωνιά, Γαλλίας και Αττίκ, το “Ιδιόφωνο”, εκεί που ήταν ο “Αττίκ” του Θ. Γεωργαντζόπουλου.
Και με τους τρεις πιανίστες κλείνω το σημερινό μου δημοσίευμα. Υπάρχουν πολλοί καλοί Βολιώτες πιανίστες νεότερης γενιάς, οι οποίοι όμως δεν ανήκουν στις ηλικίες στις οποίες αναφέρομαι. Την επόμενη Κυριακή ακολουθούν άριστοι μουσικοί και τραγουδιστές, που όμως προτίμησαν να παραμείνουν στο Βόλο.
Ακολουθήστε τον ΤΑΧΥΔΡΟΜΟ στο GOOGLE NEWS για άμεση ενημέρωση.
Δείτε όλες τις τελευταίες ειδήσεις από τον Βόλο, την Μαγνησία, την Ελλάδα και τον κόσμο
απο τον
ΤΑΧΥΔΡΟΜΟ
Σχόλια
Δεν υπάρχουν σχόλια γι'αυτό το άρθρο
Αποστολή σχολίου
6
+
6
=