Όλα όσα προηγήθηκαν της ίδρυσης του ΠΑΣΟΚ στη Μαγνησία

Τελευταία ενημέρωση: 2007-11-11, 00:00:00
Αναφερόμενος στα πρώτα βήματα του ΠΑΣΟΚ στη Μαγνησία, θεωρώ καθήκον μου να αφιερώσω τη σημερινή συνέχεια του θέματος στη μνήμη του παλαιού βουλευτή του Κέντρου Φώτη Παναγιωτόπουλου, που για πρώτη φορά στις εκλογές της 16 Φεβρουαρίου 1964 εκλέκτηκε βουλευτής Μαγνησίας, όταν με ηγέτη τον αείμνηστο Γεώργιο Παπανδρέου το κόμμα της κραταιάς τότε Ένωσης Κέντρου είχε λάβει το 53% του εκλογικού σώματος και είχε συντρίψει την δεξιά παράταξη.
Ο Φώτης Παναγιωτόπουλος με τους πολιτικούς αγώνες του, το ήθος και την εντιμότητά του, τίμησε με το παραπάνω τον πολιτικό χώρο της ΕΑΜογενούς κεντροαριστεράς στα δύσκολα χρόνια της δεκαετίας του 1960 και των αρχών της δεκαετίας του 1970.
Eίχε καταγωγή από την Πελοπόννησο, αλλά ένας μεγάλος νεανικός έρωτας τον έφερε στην αγκαλιά της αγαπημένης Μαρίας και στον Αλμυρό, όπου έζησε όλα τα χρόνια της σχετικά μικρής, αλλά πλούσιας σε δραστηριότητες ζωής του.
Γοήτευε τους ανθρώπους, γιατί ήταν χαρισματικός, με πάντα στη μόδα όμορφη, κομψή εμφάνιση.
Είχε ευγενικούς τρόπους, ήθος, ειλικρίνεια και αγάπη για τον άνθρωπο και χωρίς καμία προσπάθεια γίνονταν συμπαθής και αγαπητός, με αποτέλεσμα γρήγορα να κατακτήσει την μικρή τότε κοινωνία του Αλμυρού και της γύρο περιοχής, ενώ για όλους ήταν το καλό παιδί, το «Φωτάκι» όπως τον αποκαλούσαν, που έτρεχε πάντα κοντά στους πάσχοντες συνανθρώπους του κυρίως της τρίτης ηλικίας, που ορκίζονταν στο όνομά του.
Όπως μου είχε πει ο πολύ καλός μου φίλος Απόστολος Ταμβάκης, που είχε τότε ταξί στην Αγριά και συνδέονταν προσωπικά με βαθιά φιλία με το Φώτη Παναγιωτόπουλο, βρέθηκε νύχτα στον Αλμυρό και θέλησε να συναντήσει τον βουλευτή καλό του φίλο .
Μετά από πολύωρη αναζήτηση μέσα στα σοκάκια του Αλμυρού, εντόπισε το φίλο του στο σπίτι ενός μοναχικού, κατάκοιτου ηλικιωμένου άνδρα, τον οποίο το «Φωτάκι» μόλις είχε καθαρίσει και αλλάξει με τα χέρια του και προσπαθούσε να τον ταΐσει.
Βαθιά ανθρώπινη συμπεριφορά από άνθρωπο προς άνθρωπο, που δύσκολα συναντάται ακόμη και από παιδιά προς τους γονείς τους.
΄Ηταν από φτωχική οικογένεια και με δυσκολία κατάφερε να σπουδάσει Πολιτικές και Οικονομικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας, ενώ κατά το τέλος των σπουδών του γνώρισε την πανέμορφη Μαρία, που σπούδαζε κι’ εκείνη στο ίδιο Πανεπιστήμιο οδοντιατρική.
Σφοδρός και ασυγκράτητος ήταν έρωτας των δύο χαρισματικών νέων, που γρήγορα επισημοποιήθηκε με έναν όμορφο γάμο στον Αλμυρό με κουμπάρο τον πρώην πρωθυπουργό Σοφοκλή Βενιζέλο και ένα χαρισματικό επίσης γλυκό αγοράκι που συμπλήρωσε την ευτυχία τους.
Η Μαρία άνοιξε ιατρείο στην πατρίδα της τον Αλμυρό και ασχολήθηκε με την επιστήμη της, ενώ το «Φωτάκι» όχι πάντα με επιτυχία με το εμπόριο, σε εφαρμογή όπως έλεγε, των της επιστήμης των οικονομικών, με την οποία στην πράξη και καθ’ όσον αυτή αφορούσε τα οικονομικά του, ποτέ δεν τα πήγαινε καλά.
΄Όμως το «Φωτάκι» τα πήγαινε θαυμάσια με την πολιτική, αφού είχε μαθητεύσει κοντά στους κεντρώους ηγέτες Σοφοκλή Βενιζέλο, Νικόλαο Πλαστήρα, Γιώργο Καρτάλη και τον Γεώργιο Παπανδρέου που τον εκτιμούσαν για το ήθος , την συνέπειά, την εντιμότητά, την καθαρότητα της σκέψης του, την ευθύτητα και τον ανοιχτό του χαρακτήρα.
Στις εκλογές του 1964 μετά από έναν υπέροχο εκλογικό αγώνα ο Φώτης Παναγιωτόπουλος εκλέχτηκε βουλευτής Μαγνησίας της ΄Ένωσης Κέντρου, ενώ μέσα στη λαίλαπα της σκευωρίας της στημένης από το κατεστημένο της δεξιάς υπόθεσης «ΑΣΠΙΔΑ», συνδέθηκε με βαθιά οικογενειακή φιλία με τον αείμνηστο Ανδρέα Παπανδρέου, που μαζί με δημοκρατικούς στρατιωτικούς ήταν ο κύριος κατηγορούμενος της υπόθεσης.
Στις 15 Ιουλίου του 1965 έγινε το βασιλικό πραξικόπημα, ακολούθησε η αποστασία της ομάδας Μητσοτάκη-Τσιριμώκου-Στέφ. Στεφανόπουλου που σήμανε και την αποστασία του βουλευτή Μαγνησίας Τζων Γκλαβάνη και ο δεύτερος ανένδοτος αγώνας της ΄Ενωσης Κέντρου κατά των αποστατών και των ανακτόρων, για την επικράτηση της νομιμότητας στη λειτουργία του πολιτεύματος.
Ο Φώτης Παναγιωτόπουλος με την ιδιότητα του βουλευτή της ΄Ενωσης Κέντρου υπήρξε τότε στη Μαγνησία η ψυχή και εκείνου του ανενδότου αγώνα, χωρίς να παραγνωρίζεται βέβαια η συμμετοχή και προσφορά σ΄ αυτόν, του επίσης τότε βουλευτή του Κέντρου Γιώργου Λούλη.
Κατά τη διάρκεια της δικτατορίας ήταν ενταγμένος στη Δημοκρατική Αμυνα και στο ΠΑΚ, με αποτέλεσμα να εξορισθεί.
Στου Ροκά το μαγαζί ο Φώτης Παναγιωτόπουλος ήταν μέσα στους 38 πρώτους συντρόφους, που απετέλεσαν τον πρώτο πυρήνα του ΠΑΣΟΚ στη Μαγνησία, ενώ στις εκλογές του 1974 με αξιώσεις εκλογής είχε μετάσχει στο πρώτο ηρωικό ψηφοδέλτιο του κινήματος της Μαγνησίας, πιστός πάντα στις ιδέες του, στη φιλία του με τον Ανδρέα Παπανδρέου και στο όραμα της αλλαγής.
Την προσωπική του αποτυχία στις εκλογές του 1974 το Φωτάκι την ξεπέρασε την επομένη. Δεν μπόρεσε όμως ποτέ να ξεπεράσει την μετά την δικτατορία επικράτηση της δεξιάς παράταξης, με εκλογές μάλιστα αυτή τη φορά.
Το βράδυ εκείνων των εκλογών, και αφού είχε πλέον ξεκαθαρίσει το αποτέλεσμα και μέσα στο εκλογικό Κέντρο μεταξύ των συντρόφων είχε πέσει γκρίνια, το χαρισματικό «Φωτάκι» πήρε στα χέρια του μία μεγάλη φωτογραφία του Ανδρέα και με μαρκαδόρο με πίστη έγραψε πάνω σ’ αυτήν «ΜΙΑ ΜΑΧΗ ΧΑΣΑΜΕ, ΘΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ».
Ο Φώτης Παναγιωτόπουλος πέθανε πριν από τις εκλογές του 1977, χωρίς να προλάβει να δει το θρίαμβο του ΠΑΣΟΚ, την συντριβή της δεξιάς παράταξης και την αλλαγή που τόσο ποθούσε.
Τέλος αξίζει νομίζω να προσθέσω ότι για το χαμό του ΑΝΘΡΩΠΟΥ πάνω απ’ όλα πολιτικού, ακόμη και τα μαρμαρένια αλώνια δάκρυσαν και ακόμη δακρύζουν.
Σχόλια
Δεν υπάρχουν σχόλια γι'αυτό το άρθρο
Αποστολή σχολίου
7
+
6
=