ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ

Προσέχουμε… για να «έχουμε»

προσέχουμε-για-να-έχουμε-986763

Της Κικής Γιαμουρίδου, αρθρογράφου – κειμενογράφου λογοτεχνικών κειμένων, αν/προέδρου της φιλανθρωπικής δράσης «Θαύμα»

Ποτέ να μην είσαι σίγουρος, για κανέναν. Ούτε για τον ίδιο σου τον εαυτό! Καθημερινά συναντούμε ανθρώπους γύρω μας, συναναστρεφόμαστε, ερχόμαστε «κοντά», μα ποτέ στα αλήθεια -αν δεν παρέλθει ο σωστός χρόνος και αν δεν δώσουμε αξία στα «σημάδια»- δεν τους γνωρίζουμε.

Πολλές φορές έχουμε μια αυταπάτη, ή ζούμε μια ουτοπική κατάσταση, χωρίς να είμαστε σε θέση να βγάλουμε αληθινά συμπεράσματα.

Λίγο ο ενθουσιασμός, λίγο ο αυθορμητισμός, λίγο οι «τύποι» και οι κανόνες καλής συμπεριφοράς – που στην αρχή τηρούνται -όλα δείχνουν ιδανικά.

Σ’ αυτή τη ζωή όμως, όλα και όλοι θέλουν το χρόνο τους. Ο χρόνος φανερώνει τα πάντα. Αν δεν υπάρχει η συχνή επαφή με τον άλλον, η καθημερινή τριβή και αν ο κύκλος δεν ολοκληρωθεί πολλές φορές, τα πάντα είναι πιθανά.

Χρειάζεται να αντικρίζεις τον άλλον πρωί – πρωί, να τον ζεις στα καλά και στα κακά, στα εύκολα και στα δύσκολα, στις χαρές και στις λύπες.

Άνθρωποι που έκαναν όνειρα, γκρεμίστηκαν μ’ αυτά μαζί… και άλλοι ανακάλυψαν «κάλπικους θησαυρούς».

Όταν κλείνει η πόρτα και εμείς παραμένουμε έξω από αυτήν, πολύ πιθανό να απομυθοποιήσουμε και να αποηρωποιήσουμε την κρίσιμη ώρα, τον τέλειο σύντροφο, τον καλό φίλο, τον υποδειγματικό οικογενειάρχη, τον καλότροπο και συνεπέστατο εργοδότη.

Η υπομονή και ο ρεαλισμός θεωρώ πως είναι πάντα καλοί σύμμαχοι και μας αποτρέπουν από το να γκρεμιστούμε από το «ροζ» συννεφάκι μας ή από να παίξουμε το «κεφάλι» μας.

Οι μέρες που ζούμε είναι πολύ σκληρές. Οι άνθρωποι που ζουν δίπλα μας και πολλές φορές πολύ δίπλα μας, ίσως κρύβουν μέσα τους, ό, τι δε θα θέλαμε να δούμε ή να ζήσουμε.

Ποτέ κάτι δεν συμβαίνει ξαφνικά. Πάντα χτυπούν «καμπανάκια» και καλά θα κάνουμε να τα ακούσουμε εγκαίρως, αλλά και να ανταποκριθούμε συνετά. Κάποια στιγμή οι μάσκες και τα προσωπεία πέφτουν και ο θόρυβος μπορεί να είναι μεγάλος.

Ας είμαστε προετοιμασμένοι και ας έχουμε εμπιστοσύνη στη φύση, που ποτέ δεν βιάζεται και όμως υπάρχει σ’ αυτήν, απόλυτη νομοτέλεια.

Εμείς δεν θα πρέπει να βιαζόμαστε. Θα πρέπει να χρησιμοποιούμε το μυαλό, το ένστικτο, τη λογική και να έχουμε τα μάτια και τα αυτιά μας ανοικτά, για να μπορέσουμε να λάβουμε το κάθε σήμα που θα μας δοθεί, έτσι ώστε να μπορέσουμε να καταλάβουμε ποιος πραγματικά είναι δίπλα μας.

Εγγραφείτε στο Newsletter του Ταχυδρόμου