ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ

Το νόημα του Πολυτεχνείου

το-νόημα-του-πολυτεχνείου-1016332

Της Έλενας Αντωνοπούλου

Στοχασμός και σιωπή θα έπρεπε να κυριαρχούν σε αυτό το γεγονός που πριν πενήντα χρόνια θα άλλαζε την πορεία της χώρας που βίωνε συνθήκες ανελευθερίας.

Μισός αιώνας κλείνει από «εκείνη» τη μέρα από την επέτειο εξέγερσης που σημάδεψε μια ολόκληρη γενιά, και της έδωσε το δικαίωμα να μπορεί να πορεύεται για μερικές δεκαετίες με το κεφάλι ψηλά. Για όσους έζησαν την εξέγερση του Πολυτεχνείου, η ημέρα – όπως και πολλές αντίστοιχες τα προηγούμενα 49 χρόνια – αποτελεί σημείο αναφοράς. Και για τον καθένα χωριστά ευκαιρία να ακουμπήσει στην τρυφερή πλευρά της μνήμης του, τότε που τα οράματα και οι αγώνες για το ύψιστο αγαθό της ελευθερίας είχαν νόημα.

Αργότερα όμως τι έγινε με τους αγώνες; Οταν πια η ελευθερία ήταν λέξη αυτονόητη και η Δημοκρατία αυτονόητο αγαθό, οι αγώνες άλλαξαν, παγιδεύτηκαν στις κομματικές επιταγές, και τελικά η μνήμη άρχισε να απωθεί το Πολυτεχνείο, όλο και πιο πίσω. Άρχισαν οι αμφισβητήσεις, και ο καθένας άρχισε να έχει την δίκη του άποψη. Οι κάθε λογής αρνητές πήραν τη σκυτάλη για να συκοφαντήσουν, να υπονομεύσουν, να αλλοιώσουν, το νόημά του. Και κάθε χρόνο τέτοια μέρα αναρωτιούνται όλοι αυτοί, λες και δεν το καταλαβαίνουν, ποιο είναι σήμερα το «νόημα του Πολυτεχνείου». Και αν υπάρχει. Βέβηλα στόματα και βέβηλες γραφές ρίχνουν κάθε χρόνο τέτοια μέρα ένα λιθάρι στον μεγάλο σωρό του λιθοβολισμού, που αποπειράται, χρόνια τώρα, να σκεπάσει το Πολυτεχνείο να μην υπάρχει, να εξαφανιστεί.

Η σημερινή ημέρα είναι μια ευκαιρία για έναν απολογισμό αυτού του μισού αιώνα Δημοκρατίας, που διεκδικήθηκε από το Πολυτεχνείο, και έγινε πράξη, οκτώ μήνες αργότερα με τα γεγονότα που ακολούθησαν και δεν χρειάζεται να αναφέρω. Έχει θετικό πρόσημο αυτός ο απολογισμός; Θα έλεγα πως ναι, από την άποψη ότι είναι μια καλή Δημοκρατία αυτή που βιώνει η χώρα. Κι αυτό είναι το μεγάλο συν εκείνου του αγώνα.

Και ερχόμαστε στο τώρα, στο σήμερα και επανέρχεσαι στην πραγματικότητα και βλέπεις ότι η επέτειος χάνει το νόημα με τα επεισόδια που κάθε χρόνο παρακολουθούμε. Κάθε φορά επιστρατεύονται πάνω από 5.000 αστυνομικοί, προκειμένου να μη διασαλευτεί η τάξη.

Αλλά ως πότε θα συνεχίζεται αυτό; Έκλεισε 50 χρόνια η επέτειος, δεν βαρέθηκαν πια, καποιοι να διατηρούν μια πολεμική ατμόσφαιρα, στις πόλεις που είδαν κι έπαθαν να ξεπεράσουν τις πληγές τους από την κρίση της προηγούμενης δεκαετίας; Και ειδικά η Αθήνα. Όταν κλείνουν από νωρίς οι κεντρικοί δρόμοι για να κάνουν πορεία προς την αμερικάνικη πρεσβεία υπάρχουν επιπτώσεις σοβαρές στην οικονομική ζωή της πόλης.

Τα καταστήματα κατεβάζουν ρολά υπό τον φόβο των «επετειακών» καταστροφών και πάμε λέγοντας… δεν «τιμάται» το Πολυτεχνείο, με σπασμένες βιτρίνες, φωτιές στους κάδους, πετροπόλεμο και τα συναφή. Το Πολυτεχνείο είναι κάτι άλλο και δυστυχώς με τη συμπεριφορά κάποιων γιορτάζεται κάτι άλλο. Εκείνο που θα άρμοζε σε αυτή την επέτειο είναι ο στοχασμός και η σιωπή… όλων.

Εγγραφείτε στο Newsletter του Ταχυδρόμου