ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ

Γιατί το Ισραήλ αιφνιδιάστηκε

γιατί-το-ισραήλ-αιφνιδιάστηκε-1007330

Της Έλενας Αντωνοπούλου

Ενα ερώτημα κυριάρχησε τις πρώτες ημέρες μετά το τρομακτικό δολοφονικό χτύπημα της Χαμάς εναντίον αμάχων στο έδαφος του Ισραήλ: Πώς είναι δυνατόν το σύνολο των υπηρεσιών ασφαλείας ενός κράτους που διαθέτει ό,τι πιο σύγχρονο σε τεχνολογικό εξοπλισμό και ό,τι πιο εκπαιδευμένο σε μυστικές υπηρεσίες και σε στρατιωτική ασφάλεια να αιφνιδιάστηκε από μια οργάνωση σαν τη Χαμάς;

Το ερώτημα δεν ξέρουμε αν θα απαντηθεί γιατί δεν ξέρουμε λεπτομέρειες αλλά για όποιον παρακολουθούσε τα πολιτικά πράγματα στο Ισραήλ θα έβλεπε ότι η πολιτική του σκηνή τα τελευταία χρόνια ζούσε στη δίνη των αλλεπάλληλων εκλογικών αναμετρήσεων, κυβερνήσεις που σχηματίζονται μετά από δυσκολίες, πολιτικά πρόσωπα που εξαφανίζονται το ένα μετά το άλλο με μόνο σταθερό τον Μπιμπι και τον Νετανιάχου.

Βεβαίως έχει κι αυτός τα προβλήματα του, έχει εκκρεμότητες με τη δικαιοσύνη, για να γίνει πρωθυπουργός παζάρεψε, όπως γράφει και η κα Μαριαννα Πυργιώτη, όλο το υπουργικό του συμβούλιο με τους μικρούς εταίρους του οι οποίοι πολιτικά κινούνται δεξιότερα του δεξιού Λικούντ. Υπερορθόδοξοι, ακροδεξιοί και λοιπές σκληροπυρηνικές δυνάμεις που ελέω απλής αναλογικής συγκυβερνούν.

Και συνεχίζει η γνωστή δημοσιογράφος… Τώρα αυτή η κυβέρνηση για προφανείς λόγους αποφάσισε ότι η Δικαιοσύνη, και ειδικά το Ανώτατο Δικαστήριο που είναι ο θεματοφύλακας των δημοκρατικών θεσμών στη χώρα – που σημειωτέον δεν έχει Σύνταγμα –, πρέπει να αποδυναμωθεί και να μην μπορεί να αναπέμπει ή να απορρίπτει νόμους που ψηφίζει η εκάστοτε πλειοψηφία της Κνεσέτ.

Κάπως έτσι οι μισοί Ισραηλινοί, και πιο συγκεκριμένα η ελίτ της ισραηλινής κοινωνίας, η ανώτερη μορφωτικά, επαγγελματικά, οικονομικά τάξη, καθώς και ένας αξιοσημείωτος αριθμός πρώην κρατικών αξιωματούχων σε θέσεις-κλειδιά, κατέβαιναν από τον Ιανουάριο κάθε Σάββατο στους δρόμους και τις πλατείες και δεν σταμάτησαν ούτε μία εβδομάδα…

Εχουμε λοιπόν μια τετραετή πολιτική αστάθεια, έναν σταδιακά κλιμακούμενο διχασμό της κοινωνίας, μια σχεδόν μισαλλόδοξη πολιτική ρητορική που επίσης κλιμακώθηκε και φυσικά την εφαρμογή του δόγματος «όσοι δεν είναι μαζί μας είναι εναντίον μας» στη δημόσια σφαίρα. Τα σκηνικά που διαδραματίστηκαν ξεπέρασαν κάθε φαντασία, όπως π.χ. ο λόγος που έπεσε η κυβέρνηση Μπένετ – Λαπίντ.

Αποχώρησε η βουλευτής Ιντίτ Σίλμαν διότι ήρθε νομοσχέδιο που προέβλεπε ότι στα νοσοκομεία κατά τον δεκαήμερο εορτασμό του Πέσαχ θα μπορούν οι ασθενείς να καταναλώνουν ΚΑΙ τρόφιμα με μαγιά, όχι μόνο άζυμα όπως επιτάσσει η θρησκεία. Μπορεί λοιπόν αυτή η περιγραφή –μετριοπαθής και όχι υπερβολική – να μην αφορά και τον κρατικό μηχανισμό; Μπορεί να πιστέψει έστω και ένας λογικός άνθρωπος ότι σε αυτά τα τέσσερα χρόνια, σε ένα τόσο απαιτητικό σύστημα εύρυθμης κρατικής λειτουργίας, οι αρμοί της διοίκησης παρέμειναν ανεπηρέαστοι;

Μπορεί να πει ότι δεν έχει χαθεί κάθε ίχνος λογικής σε αυτό το παράλογο σκηνικό όταν το Σάββατο, ημέρα της τρομακτικής επίθεσης, οι δημόσιες συγκοινωνίες και τα τρένα παρέμειναν ακίνητα, αφού για θρησκευτικούς λόγους απαγορεύεται κάθε μηχανική δραστηριότητα, και τους εφέδρους στρατιώτες τούς μετέφεραν… ιδιώτες;

Αντί δηλαδή η κυβέρνηση να αγνοήσει το παράλογο, το σεβάστηκε παρά το μακελειό. Και πώς να μην το σεβαστεί, αφού οι υπερορθόδοξοι εταίροι της θα έφευγαν την ίδια στιγμή; Άλλωστε δυο-τρεις υπουργοί δεν έχουν πάει καν στρατό, καθώς εξαιρούνται για θρησκευτικούς λόγους!

Στην πραγματικότητα, η ιστορία όλων των μυστικών υπηρεσιών του κόσμου είναι σημαδεμένη από αλλεπάλληλες γκάφες – με κορυφαία ίσως την αδυναμία της CIA να προβλέψει την κατάρρευση της ίδιας της Σοβιετικής Ένωσης. Και πάντως στην περίπτωση του Ισραήλ είναι λογικό να αναμένει κανείς ότι στο κλίμα πολιτικής και κοινωνικής πόλωσης των προηγούμενων μηνών, ο συντονισμός των επιμέρους υπηρεσιών μεταξύ τους και με την κυβέρνηση Νετανιάχου δεν ήταν ο καλύτερος δυνατός.

Κατά βάθος, η αποτυχία δεν ήταν «τεχνικής» φύσεως, αλλά πολιτικής, οφειλόμενη πιθανότατα στην αδυναμία απαρτίωσης των επιμέρους πληροφοριών που εισέρρεαν σε μια ολοκληρωμένη εικόνα της απειλής. Και η αδυναμία αυτή προέκυπτε από μίαν αυτάρεσκη αίσθηση υπεροχής και υποτίμησης του αντιπάλου, η οποία συνολικά αποπνέει την στρατηγική κατεύθυνση του Ισραήλ (ή μάλλον την έλλειψή της) στα χρόνια του Νετανιάχου και μεταφράσθηκε πλέον και σε τακτικό πρόβλημα. Άλλωστε από ανώνυμες δηλώσεις Ισραηλινών αξιωματούχων στο πρακτορείο Reuters αντιλαμβανόμαστε ότι ακόμη και ασκήσεις προσομοίωσης επίθεσης σε εβραϊκό οικισμό που πραγματοποιούσε η Χαμάς στη Λωρίδα της Γάζας προσπεράστηκαν μπροστά στην αίσθηση ότι η παλαιστινιακή οργάνωση είναι αφοσιωμένη σε οικονομικές διεκδικήσεις.

Αλλά και η λογική που θέλει λ.χ. τον Νετανιάχου να αναζητά το κατάλληλο πρόσχημα για να «σαρώσει» τη Λωρίδα της Γάζας δεν αντέχει σε λογικό έλεγχο. Είναι σαφές ότι ο Ισραηλινός πρωθυπουργός εξασφαλίζει πλέον συσπείρωση όλων των πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων του εβραϊκού ισραηλινού πληθυσμού και αφήνει πίσω του την αμφισβήτηση (και τις δικαστικές του περιπέτειες). Είναι επίσης σαφές, δεδομένης και της ύπαρξης Δυτικών πολιτών μεταξύ των νεκρών και των ομήρων, ότι η στήριξη της Δύσης προς το Ισραήλ είναι φανερή και ομόθυμη.

Εγγραφείτε στο Newsletter του Ταχυδρόμου