Είμαστε λίγους μήνες μετά την έλευση του 2026, στην Ελλάδα, μία υποτίθεται ευρωπαϊκή και πολιτισμένη χώρα. Στην Ευρώπη, και εννοώ τις χώρες του εξωτερικού, η διαφορετικότητα και δη η αναπηρία είναι απόλυτα αδιαμφησβήτητη και πλήρως ενσωματωμένη στην καθημερινότητα των πολιτών. Στην Ελλάδα, όμως, δυστυχώς τα πράγματα είναι ακόμα πολύ πίσω.
Της Κερασίας Ζορμπά,
Γεν. Γραμματέως του Σωματείου Κινητικά Αναπήρων Μαγνησίας «Ιππόκαμπος»
Η προσβασιμότητα στην Ελλάδα αποτελεί δυσάρεστη υπενθύμιση σε κάποιους ότι «υπάρχει κι αυτή η κατηγορία πολιτών» με τους οποίους συνυπάρχουμε και συμβιώνουμε σε έναν τόπο πλήρως κατασκευασμένο για ανθρώπους αρτιμελείς και όρθιους.
Κάνοντας μια βόλτα στην αγορά πριν λίγες μέρες, ενημερώθηκα από γνωστή επιχείρηση σε πεζόδρομο της πόλης μας, η οποία έχει τοποθετήσει ράμπα στην είσοδο του μαγαζιού και η οποία έχει διακριτικά για να ξεχωρίζει, ότι ο κόσμος πεδικλώνεται, σκοντάφτει, την κλωτσάει και μπαίνει στο μαγαζί και βρίζει τους ιδιοκτήτες. «Τι δουλειά έχει αυτή η ράμπα εδώ; Θα σκοτωθούμε! Βγάλτε την! Θα σπάσουμε κανένα πόδι»
Αλήθεια τώρα;;; Σε έναν τεράστιο πεζόδρομο σάς φταίει η ράμπα, η οποία πιάνει έναν ελάχιστο χώρο στην άκρη;;; Το ότι πλέον ο κόσμος περπατάει έχοντας το βλέμμα καρφωμένο στην οθόνη του κινητού, μη προσέχοντας και αδιαφορώντας για τυχόν εμπόδια που υπάρχουν στον δρόμο τους, δεν απασχολεί κανέναν. Αντιθέτως, τους ενοχλεί μια λωρίδα λίγων εκατοστών που για κάποιους είναι απλώς «εμπόδιο», ενώ για άλλους είναι το κλειδί για την καθημερινή τους μετακίνηση!
Η άγνοια, η απροσεξία και ο ωχαδερφισμός είναι κύρια γνωρίσματα του Έλληνα. Χιλιάδες τέτοιες ράμπες έπρεπε να υπάρχουν σε όλη την πόλη για την ισότιμη πρόσβαση όλων σε υπηρεσίες, καταστήματα, κτήρια.
Προς ενημέρωση λοιπόν όλων, οι ράμπες δεν αποτελούν πολυτέλεια, διακοσμητικό στοιχείο ή καλλιτεχνική άποψη. Η λειτουργία τους είναι συγκεκριμένη: διευκολύνουν την πρόσβαση σε ανθρώπους με δυσκολία στην κίνηση, ενισχύοντας την αυτονομία και την κοινωνική ένταξη.
Είναι βοήθεια για έναν γονέα με καρότσι, για έναν ηλικιωμένο, για κάποιον με προσωρινό τραυματισμό. Η σωστή χρήση τους εξαρτάται από προδιαγραφές όπως η κλίση, το πλάτος και το δάπεδο, που εξασφαλίζουν ασφάλεια και άνεση, ενώ η εφαρμογή τους σε κτήρια, μέσα μεταφοράς, σχολεία, εμπορικά μαγαζιά και σπίτια είναι θεσμική υποχρέωση για την καταπολέμηση των εμποδίων του δομημένου περιβάλλοντος.
Η πόλη ανήκει σε όλους. Και μια πόλη που δεν φροντίζει να είναι προσβάσιμη, αποκλείει μεγάλη ή μικρή – δεν έχει σημασία – μερίδα πολιτών. Είναι ζήτημα αξιοπρέπειας και ισότητας. Μια ράμπα δεν «πιάνει χώρο», δημιουργεί χώρο. Χώρο για συμμετοχή, για ανεξαρτησία, για ζωή χωρίς εμπόδια.
Συνοπτικά, οι ράμπες δεν είναι απλώς μια κατασκευή, αλλά ένα ουσιαστικό εργαλείο για την κοινωνική δικαιοσύνη και την προσβασιμότητα του περιβάλλοντος, διευκολύνοντας τη ζωή όλων.
Ας δούμε, λοιπόν, τις ράμπες όχι ως πρόβλημα, αλλά ως δείκτη πολιτισμού. Έτσι λοιπόν, την επόμενη φορά που θα δείτε ράμπα σε μαγαζί, σε κτήριο ή σε πεζοδρόμιο, απλά σεβαστείτε την.
Διαβάστε τις ειδήσεις του www.taxydromos.gr στο Google News.
Συνδεθείτε στο κανάλι μας στο viber για πιο άμεση ενημέρωση.
