Ζούμε έναν πολιτικό καρνάβαλο, όταν το ίδιο σύστημα που δολοφονεί, το ίδιο σύστημα σπεύδει να αποδώσει και δικαιοσύνη. Όλα τα “δυστυχήματα” σε βάρος ανυποψίαστων ανθρώπων δείχνουν τη διαρκώς μειούμενη αξία του ανθρώπου, είτε είναι σπουδαστής είτε είναι εργάτης, σε έναν κόσμο όπου η συσσώρευση χρήματος και χρέους τρέχει να προλάβει τις εξελίξεις της τεχνολογίας.
Του Δημήτρη Μποσνάκη,
Καθηγητή Ελληνικής και Αγγλικής Φιλολογίας, πρώην Δντή Λυκείου
Κάθε εργοδότης θα προτιμούσε έναν στρατό ανθρωποειδών (androids) που θα παράγουν ελεγχόμενα, χωρίς χρονοτριβή, και θα σχεδιάζουν νέες μεθόδους παραγωγής και νέες μηχανές. Στο δρόμο της αντικατάστασης των εργατών με μηχανικούς “ανθρώπους” η ασφάλεια υποβαθμίζεται όχι μόνον για το κέρδος, αλλά και για περισσότερη υποταγή του εργάτη στην εργοδοσία. Όσο οι πολίτες υποτάσσονται στην ανασφάλεια, τόσο υπηρετούν τις μηχανές χωρίς αντιρρήσεις. Τόσο μειώνεται η ψυχολογία της αυτονομίας του εργάτη, αναδεικνύεται η μηχανή, συμπιέζεται πρόθυμα ο ελεύθερος χρόνος και φυσικά ο εργάτης αποκηρύσσει κάθε σκέψη για συλλογική οργάνωση και συνδικαλισμό. Το είδαμε στα “Τέμπη”, το είδαμε στη “Βιολάντα”. Το καρναβάλι θα ξεπλύνει τη ματωμένη συλλογική συνείδηση. Τα “Τέμπη” έγιναν για 80.000 ευρώ που κόστιζε η τηλεδιοίκηση, η “Βιολάντα” για 32.000 ευρώ που κόστιζε η πυρασφάλεια, στον Καρνάβαλο θα ξοδευτούν εκατομμύρια για να ξεχάσουμε.
Γιατί όμως τα Μ.Μ.Ε από την ασφάλεια του καναπέ καλλιεργούν την ψευδαίσθηση ότι οι θεσμοί λειτουργούν υπέρ των εργαζομένων; Γιατί οι παραγωγοί των ειδήσεων δέχονται να γίνουν οι ίδιοι μηχανικά προϊόντα μιας τεχνολογίας android (ανδροειδών) που ρυθμίζει όλες τις κινήσεις τους (λόγο, εικόνα, μορφασμούς, μόδα αμφίεσης) και μάλιστα σε μια κεντρική παγκόσμια τηλεοπτική παραγωγή; Το “δίκαιο”, το “κράτος”, το “δικαίωμα” εξαντλούνται στην κοινωνία του θεάματος. Γίνονται ευτελές και πρόσκαιρο εμπόρευμα. Εκτονώνουν τις απαιτήσεις, το θυμό, την επανάσταση των θεατών.
Αφού οι άνθρωποι-καταναλωτές του θεάματος χάσουν και την τελευταία ευκαιρία αντίστασης, ο δρόμος για την κυριαρχία των απρόσωπων πολυεθνικών επενδύσεων είναι ανοιχτός. Η απόδοση δικαιοσύνης, που ευφραίνει τα πλήθη, εξοντώνει και τους τελευταίους θύλακες της ατομικής πρωτοβουλίας και των ηρωικών εγχώριων επενδυτών, θύματα ενός διεθνούς ανταγωνισμού. Ο δρόμος για την παραγωγή των πολυεθνικών επενδύσεων είναι ορθάνοιχτος. Η παγκοσμιοποίηση περνάει μέσα από το συναίσθημα της απόδοσης δικαιοσύνης και την αυτο-ικανοποίηση των παροπλισμένων καταναλωτών του ειδησεογραφικού θεάματος.
Μήπως σ’ αυτό δεν αποβλέπει το καλο-οργανωμένο “έγκλημα των Τεμπών”; Στην απόδειξη της ανεπάρκειας του ανθρώπινου δυναμικού έναντι των ηλεκτρονικών αυτοματισμών, στην αποτυχία του κράτους, στον εκφυλισμό της σχέσης συναίσθημα – ανταπόδοση, στην υπονόμευση του πολιτικού συστήματος; Όσοι παρενέβησαν στην “υπόθεση των Τεμπών” λειτούργησαν ως androids (μηχανικές κατασκευές με ανθρώπινη μορφή) που χρεώθηκαν αυτόκλητα την αποτυχία του ανθρωπογενούς κρατικού συστήματος χάριν των πολυεθνικών. Ήταν μια ζωντανή πρόβα για να ελεγχθούν τα αντανακλαστικά των ανθρώπων του καναπέ και να ακολουθήσουν κι άλλες δοκιμές. Βλέπετε πολλούς να μένουν έξω από το παιχνίδι; Σχεδόν όλοι παίζουν με τους όρους της κοινωνίας της αγοράς με ανταλλάξιμο είδος τον εαυτό τους. Λοιπόν, ποιος θα βάλει φραγμό στα εγκλήματα, όταν όλοι σπεύδουν να μπουν στο κάδρο του εγκληματικού συστήματος; Όταν στριμώχνονται, ποιος θα παίξει πρώτος το ρόλο του βασιλιά-καρνάβαλου.
Διαβάστε τις ειδήσεις του www.taxydromos.gr στο Google News.
Συνδεθείτε στο κανάλι μας στο viber για πιο άμεση ενημέρωση.
