Ποιο είναι τελικά το ζητούμενο;

Τελευταία ενημέρωση: 2010-11-11, 00:00:00
Ποιο είναι τελικά το ζητούμενο;
<p>Εχουν βαλθεί ντε και καλά να μας τρελάνουν. Για μία ακόμη το υπουργείο Εργασίας εξετάζει τρόπους για τη μείωση του μη μισθολογικού κόστους, όπως δηλώνει η υπουργός κυρία Λούκα Κατσέλη. Οι ευέλικτες μορφές εργασίας μάλιστα περιλαμβάνονται στο νέο νόμο για τις Συμβάσεις. «Το μη μισθολογικό κόστος στη χώρα μας είναι πολύ υψηλό», δήλωσε κατά τη διάρκεια των εργασιών του Συνεδρίου The Big HR Debate, η υπουργός Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης και επίσης είπε ότι το υπουργείο Εργασίας σε συνεννόηση με τα ασφαλιστικά ταμεία, εξετάζει τρόπους για τη μείωση του κόστους ώστε να αυξηθεί το ανταγωνιστικό πλεονέκτημα της ελληνικής οικονομίας. Την ίδια βέβαια στιγμή υποτίθεται ότι τα ασφαλιστικά ταμεία βαλτώνουν και η βιωσιμότητά τους παραμένει ζητούμενο.<br /> Και για μία ακόμη φορά ο καθένας αντιλαμβάνεται ότι οι προτεραιότητες των εργαζομένων με της πολιτικής ηγεσίας του Υπουργείου Εργασίας διαφέρουν. Είναι βέβαια φυσικό ένας εργαζόμενος να αντιλαμβάνεται τα πράγματα από διαφορετική σκοπιά από ότι ένας υπουργός και μία Κυβέρνηση, όχι όμως έτσι και όχι τώρα που οι εργαζόμενοι βρίσκονται μέσα στη φωτιά.<br /> Δεν μπορεί δηλαδή με λίγα λόγια την ώρα που οι εργαζόμενοι απειλούνται ευθέως με ομαδικές απολύσεις, οδηγούνται στη διαθεσιμότητα για δύο και τρεις μήνες, πληρώνονται στη χάση και τη φέξη σε ορισμένες επιχειρήσεις, προτεραιότητα να δίνεται στην νομοθετική θωράκιση των συμφερόντων των επιχειρήσεων.<br /> Εάν είναι οι επιχειρήσεις να βοηθηθούν με νομοθετικές ρυθμίσεις που προβλέπουν ευέλικτες μορφές εργασίας, πετσοκομμένους μισθούς και ελαστικότερες εργασιακές σχέσεις, τότε δεν κάνουμε τίποτα. Οι επιχειρήσεις όλο θα ελαφρύνονται και οι εργαζόμενοι θα επιβαρύνονται. Ισχύει βλέπετε το άλλοθι της κρίσης προς το παρόν, γεννάται όμως το ερώτημα όταν η κρίση ξεπεραστεί θα σταματήσουν να ισχύουν αυτές οι επαίσχυντες νομοθετικές ρυθμίσεις; Όχι φυσικά. Νόμος που πέρασε δεν ακυρώθηκε στην πορεία. Το ίδιο έγινε και με το Νόμο Σιούφα, το νόμο Ρέππα, το Νόμο Πετραλιά και τώρα το Νόμο Λοβέρδου. Συνήθως οι αλλαγές είναι πάντα προς το χειρότερο και ποτέ προς το καλύτερο για τους εργαζόμενους.<br /> Οι δυνατότητες παρέχονται μόνο για τις επιχειρήσεις και ποτέ για τους εργαζόμενους.<br /> Δεν αντιλαμβάνομαι πώς είναι δυνατόν ένας νόμος που θα προβλέπει ευέλικτες μορφές εργασίας με στόχο να δοθεί η δυνατότητα στις επιχειρήσεις όπως υποστηρίζει η κ. Κατσέλη -και ιδίως στις μικρές- να αντιμετωπίσουν τα προβλήματα που δημιουργούνται λόγω της κρίσης, δεν θα προκαλέσει επιπλέον απορρύθμιση της αγοράς εργασίας. Μπορούν να συνυπάρξουν αυτά τα δύο; Δύσκολα λέω εγώ που δεν είμαι ειδική. Η κ. Κατσέλη ως πιο αρμόδια υποστηρίζει ότι μπορεί… Όλα τα κριθούν στην εφαρμογή. Μόνο που μέχρι σήμερα με ανάλογες νομοθετικές ρυθμίσεις οι επιχειρήσεις αντί να διατηρήσουν θέσεις εργασίας διαρκώς ξεφορτώνονται προσωπικό. Ρίξτε μια ματιά στη Μαγνησία για να δείτε ένα τρανό παράδειγμα.</p> <p>&#160;</p> <p>&#160;</p> <p><br /> &#160;</p>
Σχόλια
Δεν υπάρχουν σχόλια γι'αυτό το άρθρο
Αποστολή σχολίου
4
+
7
=