Ο Θεός να τους φωτίσει

Τελευταία ενημέρωση: 2008-01-29, 00:00:00
Οσες και όποιες διαφωνίες μπορεί να είχε κανείς με τον κοιμηθέντα μακαριστό Αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο, ένα πράγμα δεν θα μπορούσε να του αμφισβητήσει. Ότι έφερε την επίσημη Εκκλησία πιο κοντά στο λαό. Και κυρίως -όπερ και σημαντικότερο- ότι κατάφερε να πλησιάσει, όσο κανείς άλλος ως τώρα, τη νεολαία. Σε μια περίοδο κατά την οποία η απογοήτευση από την κατάρρευση του «σοσιαλιστικού παραδείσου» έκανε πολλούς ανθρώπους να αισθάνονται ξεκρέμαστοι. Να μην έχουν «από πού να πιαστούν».
Τον γνώρισα στις αρχές της δεκαετίας του 80 ως «Δημητριάδος Χριστόδουλο», με αφορμή κάποιο άρθρο μου στην «Ελευθεροτυπία» και κάναμε αρκετές συζητήσεις, κατά τις οποίες ήθελε να τον προσφωνώ απλώς «παπά μου», διότι έτσι ένιωθε, όπως μου τόνιζε. Συζητήσεις κατά τις οποίες μου έκανε εντύπωση η καθαρότητα και το «τετράγωνο» των επιχειρημάτων του, ακόμη και όταν διαφωνούσα πλήρως μαζί του, όπως κατά την περίοδο της σύγκρουσης με το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Όπως και το προσηνές του χαρακτήρος του και η καλοπροαίρετη αποδοχή της κριτικής, η οποία γνώριζε πολύ καλά ότι δεν είχε κανένα σκοτεινό κίνητρο. Γιατί δεν του έκρυψα ούτε την προσωπική φιλία μου με τον «εχθρό» του, τότε επίσκοπο Δωδώνης και μετέπειτα μητροπολίτη Ζακύνθου Χρυσόστομο, ούτε την κατηγορηματική αντίθεσή μου για την συμμετοχή του στο διοικητικό συμβούλιο του ιδρύματος που είχε την ευθύνη για την έκδοση της εφημερίδας «Ελεύθερος Τύπος».
Είθε το Πνεύμα το Αγιο να φωτίσει τους ιεράρχες της Ιεράς Συνόδου να δώσουν μια σωστή λύση στο πρόβλημα της διαδοχής. Να αποστούν κάποιων μικρόψυχων «σχεδίων» για εκλογή ενός «άχρωμου» και «μεταβατικού» προχωρημένης ηλικίας προκαθημένου, όπως ονειρεύονται μερικοί που μετράνε τα «κουκιά» και δεν τους βγαίνουν, οπότε ελπίζουν σε «μεταβατικές καταστάσεις» για να κερδίσουν χρόνο.
Ας προσέξουν όσοι προσάπτουν στον κοιμηθέντα πρωθιερέα μια δόση υπερβολικής «εκκοσμίκευσης», μήπως «πετύχουν» από την «ζώσα εκκλησία», με τα ενδεχόμενα λάθη της, να γυρίσουμε πίσω σε μια εκκλησία... απόκοσμη. Ξέμακρη από τις αγωνίες των παιδιών που ο Χριστόδουλος τα αποδεχόταν και τα προσκαλούσε στους κόλπους της με εκείνη τη μνημειώδη φράση «έλα και με το σκουλαρίκι σου».
Μακάρι να αποδειχθούν ελάχιστοι εκείνοι που επιδίδονται σε σκοτεινό βυζαντινώδες παρασκήνιο περί το άμεσο μέλλον της ιεραρχίας και να είναι περισσότεροι όσοι προβληματίζονται για τη σχέση της Εκκλησίας με το μέλλον. Ιδίως με τα παιδιά μας.
Σχόλια
Δεν υπάρχουν σχόλια γι'αυτό το άρθρο
Αποστολή σχολίου
4
+
7
=