Στα χνάρια του Υψηλάντη

Τελευταία ενημέρωση: 2020-03-29, 20:45:19
Στα χνάρια του Υψηλάντη

Βολιώτες επιχείρησαν ταξίδι στον χρόνο και την ιστορία, ιχνηλατώντας την Ελλάδα στα Βαλκάνια

Μεγάλο ταξίδι στα χνάρια του ελληνισμού, με αποκορύφωμα τα χνάρια της Φιλικής Εταιρείας και της Ελληνικής Επανάστασης, έκανε πριν από μήνες παρέα Βολιωτών, επιχειρώντας να αποδείξει ότι τα Βαλκάνια είναι Ελλάδα. Ο πολυταξιδεμένος Παύλος Καρανίκος και ομάδα φίλων του επιχείρησαν διαφορετικό ταξίδι στον χρόνο και την ιστορία, στα χνάρια του Υψηλάντη και αφηγούνται στον ΤΑΧΥΔΡΟΜΟ εντυπώσεις από τη μοναδική εμπειρία.

Η διαδρομή μεγάλη. Από τον Βόλο στην Ανατολική Ρωμυλία, στην Κωστάντζα και το δέλτα του Δούναβη, στην Ελληνική Βράιλα και το Γαλάτσι, μέχρι την πανέμορφη Οδησσό στη Νότια Ουκρανία. Από εκεί επιστροφή, περνώντας από την ανεξάρτητη Μολδαβία, τη Ρουμανική Μολδαβία, τα Καρπάθια και την Τρανσυλβανία, το Βουκουρέστι και τη Σόφια.

Περνώντας τα βουλγαρικά σύνορα, ο δρόμος τούς έφερε κοντά στην Ιωνική Απολλωνία, τη σημερινή Σωζόπολη. Μετά τον Πύργο συνάντησαν την Ιωνική Αγχιάλη, τόπο καταγωγής της πλειονότητας των κατοίκων της Νέας Αγχιάλου. Ακολουθεί η Δωρική Μεσάμβρια (Μεσημβρία) που μυρίζει παντού Ελλάδα. Στη Βάρνα συνάντησαν την Ιωνική Οδησσό. Συνεχίζοντας παραθαλάσσια πέρασαν στη Βουλγαρική Δοβρουτσά όπου κυριαρχούν οι ιωνικοί κρουνοί και η Δωρική Βιζώνη.

Περνώντας στη σημερινή Ρουμανία και στη Ρουμανική Δοβρουτσά, την άλλοτε Μικρά Σκυθία, που ορίζεται από τον Δούναβη ποταμό, συνάντησαν τη Δωρική Κάλλατις, τη μετέπειτα βυζαντινή, αλλά και σημερινή Μανγκάλια και βέβαια τη Δωρική Τόμις, την Κωνσταντιανά και σημερινή αρχοντική Κωστάντζα, πρωτεύουσα της Δοβρουτσάς και το μεγαλύτερο λιμάνι της σύγχρονης Ρουμανίας.

Συνεχίζοντας, πέρασαν την Ιστρια και την Οργάμη, ιωνικές πόλεις και οι δυο, για να φτάσουν στην Αιγισσό, τη σημερινή Τουλτσέα, πάνω στον Ιστρο ποταμό, δηλαδή τον Δούναβη, από όπου μπορεί να φτάσει κανείς στην Αχιλλεία τη σημερινή Κίλια, στην ουκρανική πλευρά του ποταμού.

Σταθμοί του ταξιδιού στα χνάρια του Υψηλάντη και των Φιλικών ο Δούναβης, η Βράιλα, το μεγάλο λιμάνι της Βλαχίας και η πόλη με την ακμάζουσα ελληνική κοινότητα μέχρι το 1946, που υπάρχει ακόμα και σήμερα, η Ρουμανική Μολδαβία και στο μεγάλο λιμάνι Γαλάτσι, όπου επίσης άνθισαν ελληνική κοινότητα και μεγάλοι ελληνικοί εμπορικοί οίκοι.

Συνεχίζοντας το ταξίδι η ομάδα των Βολιωτών επισκέφτηκε τη Δημοκρατία της Μολδαβίας για λίγο και από τις Βαλκάνες κέντρο των τουρκογενών Γκαγκαούζων και στη συνέχεια στη Νότια Ουκρανία, για να φτάσει στην αρχαία Τύρα και το απέναντι Νικώνιον, αποικίες και οι δύο των Μιλησίων. Στα ερείπια της αρχαίας Τύρας οι Γενουάτες τον 13ο και οι Οθωμανοί τον 16ο αιώνα έκτισαν το λευκό κάστρο το Ακκερμαν στο σημερινό Μπιλχορόντ. Η Τύρα στον Δνείστερο ποταμό, σε συνδυασμό με την Ολβια στον Δνείπερο και τη Χερσόνησο στην Κριμαία ήλεγχαν όλο το εμπόριο στη βόρεια πλευρά του Εύξεινου Πόντου.

 

Ταξίδι στην ιστορία

Στους νεότερους χρόνους και με την ανάκτηση της περιοχής από την Ρωσία, η Αικατερίνη η Μεγάλη ίδρυσε τη δική της Πόλη, την Οδησσό. Η πόλη γνώρισε σύντομα μεγάλη ανάπτυξη, κυρίως στα πρώτα 50 χρόνια του 19ου αιώνα. Η ανάπτυξή της οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στον Δούκα του Ρισελιέ, ο οποίος διατέλεσε κυβερνήτης της πόλης από το 1803 έως το 1814. Ο νέος κυβερνήτης ορμώμενος από τη Γαλλική Επανάσταση, υπηρέτησε στον ρωσικό στρατό κατά των Τούρκων. Σ’ αυτόν οφείλει η πόλη τις λεωφόρους και τη ρυμοτομία, καθώς και τις υπόγειες στοές, μήκους πολλών χιλιομέτρων που λέγονται κατακόμβες. Από το 1828 κοσμεί την πόλη το χάλκινο άγαλμα του Δούκα του Ρισελιέ, σχεδιασμένο από τον γλύπτη Ιβάν Μαρτός. Το 1814 ιδρύεται στην Οδησσό η Φιλική Εταιρεία από τον Νικόλαο Σκουφά, τον Εμμανουήλ Ξάνθο και τον Αθανάσιο Τσακάλωφ, που μετέπειτα επέδρασε καταλυτικά στην Ελληνική Επανάσταση. Το 1819 το λιμάνι της Οδησσού γίνεται ελεύθερο και η λειτουργία του με αυτή τη μορφή συνεχίστηκε έως το 1859.

Τότε σημειώθηκε η μεγάλη εισροή εποίκων και εμπόρων, των οποίων ο αριθμός ανέρχεται περίπου στους 15.500, υπολογίζοντας μόνο τους μη ρωσικής καταγωγής. Η πόλη απέκτησε κοσμοπολίτικο χαρακτήρα και λόγω των διαφορετικών εθνοτήτων που κατοικούσαν σ’ αυτήν. Την Οδησσό κατοίκησαν Ρώσοι, Ουκρανοί, Βούλγαροι, Ελληνες, Εβραίοι, Αλβανοί, Αρμένιοι, Ιταλοί, Γάλλοι, Γερμανοί και αρκετές άλλες εθνότητες από χώρες της Ευρώπης. Με αυτόν τον τρόπο αναπτύχθηκε μεγάλη εμπορική δραστηριότητα.

Στην Οδησσό ιδρύθηκαν τότε θέατρο, δημόσια βιβλιοθήκη, Λύκειο και ινστιτούτο ανατολικών γλωσσών. Ο πληθυσμός της πόλης διπλασιάστηκε μεταξύ 1823 και 1849. Η ανάπτυξή της σταμάτησε με την έκρηξη του Κριμαϊκού Πολέμου, την περίοδο 1853 - 1856, κατά τη διάρκεια του οποίου η Οδησσός βομβαρδίστηκε από τους Αγγλους και τους Γάλλους. Από το 1878 έως το 1895 διατέλεσε κυβερνήτης της Οδησσού ο Γρηγόριος Μαρασλής, γόνος ευκατάστατου εμπόρου της πόλης, που είχε συμμετάσχει στην ίδρυση της Φιλικής Εταιρείας. Ο Μαρασλής χρηματοδότησε με τμήμα της προσωπικής του περιουσίας μεγάλο αριθμό δημοσίων κτισμάτων στην Οδησσό. Η πόλη ήταν και το επίκεντρο της επανάστασης του 1905, με την ανταρσία στο θωρηκτό Ποτέμκιν, που έκανε κινηματογραφική ταινία ο μεγάλος Ρώσος σκηνοθέτης Αϊζενστάιν. Η πόλη έχει πολλά αξιοθέατα, μεταξύ αυτών την όπερα, τον καθεδρικό, το αρχαιολογικό και δεκάδες άλλα μουσεία, τις κατακόμβες, τα σκαλιά Ποτέμκιν, την οδό Νταβίρσκαγια και τόσα άλλα.

 

Στη Μολδαβία

Αφήνοντας την εκπληκτική Οδησσό κατευθύνθηκαν στη δημοκρατία της Μολδαβίας, την ιστορική Βεσσαραβία και στην πρωτεύουσά της Τσισινάου, επίσης πανέμορφη πόλη, στολισμένη με κτίρια και πάρκα.

Διαφορετικό αξιοθέατο της δημοκρατίας της Μολδαβίας είναι το κελάρι της Κρίκοβας, παλιό ορυχείο αλατιού που έχει μετατραπεί από τη σοβιετική ακόμα εποχή σε ένα τεράστιο κελάρι με εκατομμύρια μπουκάλια κρασιού και σαμπάνιας και συνολικό μήκος δρόμων 25 χλμ.

Μετά την απαραίτητη δοκιμή κρασιών και σε κατάσταση ευφορίας το ταξίδι συνεχίστηκε στον Προύθο ποταμό, όπως και ο Αλέξανδρος Υψηλάντης στις 22 Φεβρουαρίου το 1821 κηρύσσοντας την επανάσταση, η οποία δεν ευτύχησε να εδραιωθεί και να αποβεί νικηφόρα, για να κατευθυνθούν στο Ιάσιο, το κέντρο της Μολδαβίας. Το Ιάσιο, η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Ρουμανίας, πρωτεύουσα του πριγκιπάτου της Μολδαβίας από το 1570 μέχρι το 1868, κρατικής οντότητας που σήμερα είναι μοιρασμένη στη Ρουμανία, την Ουκρανία και τη δημοκρατία της Μολδαβίας.

Το Ιάσιο, που είναι η πολιτιστική πρωτεύουσα της Ρουμανίας, είναι στολισμένο με μεγάλο πολιτιστικό γοτθικό μέγαρο, τον καθεδρικό της πόλης, την όπερα, την εκκλησία των Τριών Ιεραρχών, το πανεπιστήμιο, το μοναστήρι Γκόλια, τη συναγωγή και τόσα άλλα.

Η Μολδαβία και μαζί και η Βλαχία θα ευτυχήσουν να είναι στα σύνορα της οθωμανικής, να μην κατακτηθούν ποτέ από αυτήν και να είναι μετά το 1600 υποτελείς στην Υψηλή Πύλη, η οποία διόριζε τους κυβερνήτες της, κατά κύριο λόγο Ελληνες της Κωνσταντινούπολης.

Ετσι δόθηκε δυνατότητα σε Ελληνες εμπόρους να δημιουργήσουν μεγάλους οίκους και εταιρείες εμπορίου, τόσο από την Πόλη όσο και από όλη την Ελλάδα και κυρίως από την Ηπειρο. Για αυτό και η Φιλική Εταιρεία απλώθηκε εκεί στις παραδουνάβιες ηγεμονίες κι ο Αλέξανδρος Υψηλάντης αποφάσισε να ξεκινήσει την Επανάσταση από το Ιάσιο και το Γαλάτσι.

Μετά βέβαια από την Ελληνική Επανάσταση εκδιώχθηκαν οι Ελληνες ηγεμόνες και το 1859 οι ηγεμονίες ενώθηκαν για να αποτελέσουν σταδιακά τη Ρουμανία.

Ο μεγάλος ηγεμόνας Στεφάν ο ΙΙΙ ο ανίκητος κέρδισε 32 μάχες και για κάθε μάχη έχτιζε και ένα μοναστήρι ή μια εκκλησία, τον σημερινό πολιτιστικό πλούτο της Μολδαβίας. «Ενα από αυτά είναι το μοναστήρι της Αγάπιας που θα είναι ο επόμενος στόχος πριν περάσουμε τα Καρπάθια και μπούμε στην Τρανσυλβανία» αναφέρουν οι Βολιώτες ταξιδευτές.

Σχόλια
Δεν υπάρχουν σχόλια γι'αυτό το άρθρο
Αποστολή σχολίου
6
+
6
=