Γιάννης Μπέζος: «Συγκρούστηκα έντονα με καναλάρχες και στελέχη»

Τελευταία ενημέρωση: 2019-10-14, 10:32:18
Γιάννης Μπέζος: «Συγκρούστηκα έντονα με καναλάρχες και στελέχη»

Έχει το πιο λιτό καμαρίνι που έχω δει σε ηθοποιό, ίσως μετά από αυτό του Άλκη Κούρκουλου στο Μικρό Παλλάς. Ένας καθρέφτης, δύο καρέκλες, ένα παλιό κινητό, αφημένο πάνω στον ξύλινο πάγκο, κι ένα πακέτο τσιγάρα όλα κι όλα, σε έναν χώρο ελάχιστων τετραγωνικών. Τίποτα προσωπικό που να υποδηλώνει κάποιο συναίσθημα. Στις 17 Οκτωβρίου ο Ράφτης Κυριών κάνει πρεμιέρα. Και στο θέατρο Προσκήνιο, Καπνοκοπτηρίου και Στουρνάρη στα Εξάρχεια, επικρατεί ήδη ένας ωραίος αναβρασμός. Κόσμος μπαινοβγαίνει, φώτα αναβοσβήνουν, σκηνικά στήνονται. Ο Γιάννης Μπέζος, πάλι, δείχνει ατάραχος. Γνώρισμα των ικανών και έμπειρων.

Πόσα χρόνια επαγγελματίας ηθοποιός;

Σαράντα! Αν βάλουμε και τα χρόνια της σχολής είναι παραπάνω.

Δεν έχει τύχει καμιά χρονιά να πείτε «φέτος, δεν θα κάνω ούτε θέατρο ούτε τηλεόραση. Θα καθίσω να ξεκουραστώ»;

Όχι! Δεν θέλω να καθίσω! Δεν είμαι ο άνθρωπος που θα μείνει σπίτι και θα βγαίνει μόνο για να βλέπει τις παραστάσεις των άλλων. Μπορεί να το κάνω κι αυτό, αλλά θα είναι κατ’ εξαίρεση. Όσο με κρατούν οι δυνάμεις μου, θα συνεχίσω. Στον βαθμό που επιβάλλουν η ηλικία μου και η θέση μου. Ξέρετε, αυτή η δουλειά δεν σε κουράζει.

Τι σου κάνει αυτή η δουλειά;

Το μόνο σίγουρο είναι πως αν σε κουράσει, δεν κάνεις γι’ αυτήν. Η ιδιαιτερότητα της δικής μας δουλειάς είναι ότι θέλουμε να πηγαίνουμε στη δουλειά. Ακούω καμιά φορά συναδέλφους να παραπονιούνται και τους λέω «Δεν νομίζω ότι κάνεις για το θέατρο». Επίσης, κάνουμε μια δουλειά που δεν καταλαβαίνουν εύκολα οι άλλοι. Και αν με ρωτάτε, δεν πρέπει να την καταλαβαίνουν.

Για να διατηρείται ο μύθος;

Όχι για να διατηρείται ο μύθος, αλλά η ιδιαιτερότητα. Είναι αιρετική η δουλειά μας. Είναι ανάποδη. Δεν είναι στη σφαίρα της κανονικότητας. Παρκάρουμε το αυτοκίνητό μας, ερχόμαστε εδώ, μπαίνουμε σε κάτι καμαρίνια, φοράμε συγκεκριμένα ρούχα, βγαίνουμε στη σκηνή, κάνουμε ότι είμαστε κάτι άλλο, μετά φεύγουμε και μας ξαναβλέπει ο κόσμος όπως είμαστε στη ζωή μας. Αυτό δεν το λες κανονικό. Αυτό είναι ένα ψέμα. Ή, μάλλον, μια μεγάλη αλήθεια με το περιτύλιγμα του ψεύδους, που έλεγε και ο Νίτσε. Αυτό, όμως, γοητεύει τους ανθρώπους. Αυτό που δεν μπορούν να εξηγήσουν. Κάθε φορά που ο ηθοποιός βγαίνει στη σκηνή, κάνει άλμα στο κενό. Δεν είναι αστεία πράγματα αυτά. Είναι εκτεθειμένος στη δόξα ή στη χλεύη.

Πώς είναι να είσαι πάντα στη δόξα;

Δόξα σημαίνει αποδοχή. Κι αυτό μόνο τυχαίο δεν είναι. Θέλει πάρα πολύ κόπο, θέλει όργωμα και κυρίως θέλει προσωπική περιχαράκωση. Δεν είναι μόνο να κάνεις μια καλή παράσταση. Είναι όλη η δημόσια συμπεριφορά σου. Το τι λες. Οι θεατές δεν ακολουθούν τους ρόλους, ακολουθούν τον άνθρωπο. Συχνά μεταξύ τους οι νέοι ηθοποιοί συζητούν: «Ο τάδε που παίζει τώρα εκεί και είναι στο προσκήνιο, και γιατί αυτός και όχι εγώ;». «Μη βιάζεστε» τους απαντώ. «Αν δεν πιάσει η ρίζα, θα τον ξεχάσετε σε λίγο καιρό». Κι έχουμε πάρα πολλά τέτοια παραδείγματα.

Δεν είναι εύκολη υπόθεση να πιάσεις ρίζα στην καρδιά του κοινού. Θέλει να το γοητεύσεις και κυρίως να το συγκινήσεις. Αλλιώς θα το αιχμαλωτίσεις για λίγο και μετά θα σου φύγει, θα πάει στον επόμενο. Ενώ αυτόν που σε συγκινεί πραγματικά, δεν τον εγκαταλείπεις. Αυτό, όμως, σημαίνει ότι πρέπει να είσαι πανέτοιμος να πεις αλήθειες στο κοινό. Αλήθειες που δεν αφορούν μόνο την παράσταση.

Να του πεις ακόμη και αυτά που δεν θέλει να ακούσει;

Κυρίως αυτά που δεν θέλει να ακούσει! Το κοινό δεν ακολουθεί τον καλλιτέχνη για να του χαϊδέψει τα αυτιά. Τον ακολουθεί γιατί τον συγκινεί βαθιά.

Τελικά, ο καλλιτέχνης πόσο στα σοβαρά οφείλει να παίρνει τον εαυτό του;

Ο καλλιτέχνης παίρνοντας στα σοβαρά τον εαυτό του νομίζει ότι θα οδηγήσει τους ανθρώπους στο Φως. Έλα, όμως, που για να τους οδηγήσεις στο Φως, πρέπει να γίνεις πρώτος εσύ αυτό που επιθυμείς να κάνεις στους άλλους. Πράγμα δύσκολο και σύνθετο. Αλλά αυτή είναι η αποστολή μας.

Εσείς πότε σταματήσατε να παίρνετε στα σοβαρά τον εαυτό σας;

Κοιτάξτε! Όταν είσαι νέος, δεν μπορείς να τα κάνεις αυτά. Όταν είσαι νέος, νομίζεις ότι θα αλλάξεις τον κόσμο. Κι έτσι πρέπει να είναι. Αν, όμως, άλλαζε έτσι εύκολα ο κόσμος, θα ήμασταν καλύτεροι από την εποχή του Σοφοκλή και του Ευριπίδη. Δεν είμαστε! Έχουμε πολλά ακόμη να αντιμετωπίσουμε και κυρίως τον κακό μας εαυτό. Θα έχετε παρατηρήσει πως όταν κάτι δεν μας κάθεται καλά, κατηγορούμε πάντα τους άλλους. Δεν κοιτάμε προς τα μέσα μας, να κάνουμε αυτοκριτική. Γιατί κινδυνεύουμε από αυτήν. Κινδυνεύουμε να δούμε ότι μάλλον φταίμε εμείς.

Μεγαλώνοντας κανείς, έχοντας δημιουργήσει οικογένεια κι έχοντας καταξιωθεί επαγγελματικά, νιώθει πιο απελευθερωμένος να δοκιμάσει νέα πράγματα;

Προσωπικά, πολλά χρόνια τώρα το νιώθω αυτό. Οι δυσκολίες πάντα υπάρχουν, κυρίως οι πρακτικές, αλλά δεν ένιωσα ποτέ δεσμευμένος με κάτι. Έχω κάνει πάρα πολλά πράγματα στην καριέρα μου, σε θέατρο και τηλεόραση, και πρέπει να ομολογήσω ότι ποτέ κανείς δεν μου έκλεισε τον δρόμο. Βεβαίως, είχα κραδασμούς και αναταράξεις. Όλα τα στελέχη της τηλεόρασης είναι φίλοι μου. Μαζί και οι ιδιοκτήτες των καναλιών, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι είμαι όλη τη μέρα μαζί τους και κυρίως δεν σημαίνει ότι βγαίνουμε για ένα φαγητό και κάνουμε μια σειρά. Δεν γίνονται έτσι αυτά! Συγκρούστηκα έντονα μαζί τους, αλλά αυτές οι κόντρες λειτούργησαν εποικοδομητικά στο τέλος.

Γιατί συγκρουόσασταν συνήθως;

Για το πώς θα γίνουν τα πράγματα στις σειρές, στην πραγμάτωσή τους. Βέβαια, δεν διαπίστωσα όλα αυτά τα χρόνια να θέλει κανένας να μου βάλει τρικλοποδιά. Και δεν μου χάλασαν και το χατίρι, είναι η αλήθεια! Αλλά κι εγώ προσπαθούσα πάντα να πηγαίνω πρώτος και να φεύγω τελευταίος στο γύρισμα. Και τώρα το ίδιο κάνω. Είμαι υποχρεωμένος λόγω θέσης να το κάνω αυτό. Ο πρωταγωνιστής, ο σκηνοθέτης και ο θιασάρχης είναι σαν τον αξιωματικό στη διμοιρία. Πάει πρώτος στη μάχη. Έτσι εμπνέεις κιόλας. Κι ένα από τα μεγάλα προβλήματα της σημερινής εποχής είναι ότι οι νέοι άνθρωποι δεν έχουν παραδείγματα για να εμπνευστούν από αυτά. Τα παραδείγματά τους είναι φθηνά.

Εσάς ποιος άνθρωπος σας ενέπνεε;

 

Ο πατέρας μου. Ήταν εκπαιδευτικός. Άνθρωπος συντηρητικός, με τον οποίο είχα διαφωνίες, αλλά ήταν ένας άνθρωπος που όταν μιλούσε, τον άκουγες. Επομένως, ήταν για μένα ένα σημείο αναφοράς. Ύστερα, άνθρωποι της δουλειάς που μπορεί να μην τους γνώρισα προσωπικά, αλλά χαρακτηρίζονταν από το πάθος και το θάρρος. Επίσης, τα σημεία αναφοράς μπορεί να είναι και από νεότερους ανθρώπους, έτσι; Δηλαδή, μπορεί να συναντήσω κάποιον είκοσι χρόνια νεότερό μου και να δω πάνω του πράγματα που δεν τα έχω φανταστεί. Θέλω να πω ότι δεν χρειάζεται να είναι παππούς ο άλλος για να εμπνευστείς.

Παρεξηγημένος νιώθετε όλα αυτά τα χρόνια;

Καθόλου! Πρώτα πρώτα δεν έχω καμιά επαφή με τα ηλεκτρονικά μέσα. Πήγα σε ένα μαγαζί να πάρω κινητό και με το ζόρι κατάφερα να βρω ένα που να έχει κουμπάκια. Ήταν όλα τελευταίας τεχνολογίας. Δεν έχω καμιά επαφή με το Διαδίκτυο, ούτε το παρακολουθώ και ούτε με ενδιαφέρει. Δεν με απασχολεί, λοιπόν, τι λέει ο ένας και ο άλλος για μένα στο Διαδίκτυο. Και δεν με απασχολεί, γιατί από τη στιγμή που είναι ελεύθερο και γράφει ο καθένας ό,τι θέλει δεν μετράει η γνώμη του. Είναι «verba volant», που έλεγαν οι Λατίνοι. «Λόγια που φεύγουν, λόγια που πετάνε». Για μένα, μετράει η γνώμη αυτού με τον οποίο συνομιλώ και απευθύνομαι στη ματιά του.

Πιστεύετε ότι οι ίδιοι άνθρωποι που γράφουν για εσάς όλες αυτές τις αρνητικές γνώμες στο Διαδίκτυο, αν ήταν απέναντί σας θα φερόντουσαν τελείως διαφορετικά;

Δεν θα υπήρχαν αυτοί οι άνθρωποι απέναντί μου. Δεν θα υπήρχε περίπτωση να έρθουν απέναντί μου, ούτε μία στο εκατομμύριο. Δεν θα αντέχανε! (γέλια) Πού να σας πω και κάτι; Είναι ελάχιστοι αυτοί. Μας κάνει εντύπωση, γιατί λένε: «Έγραψαν εκατό άνθρωποι αυτό». Ναι, αλλά εκατομμύρια άλλοι δεν γράψανε. Όλους αυτούς εγώ τους αποκαλώ «επαγγελματίες γκρινιάρηδες». Οι επικριτές μου είναι άνθρωποι που δεν τους αρέσει τίποτα. Τους απαντώ «περαστικά»!

Νιώθετε ότι έχετε δημιουργήσει εχθρούς;

Δεν έχω αντιληφθεί κάτι, για να πω την αλήθεια. Δεν νιώθω, όμως, να έχω.

Και γιατί να έχει, άλλωστε, ένας καλλιτέχνης, έτσι;

Θα μπορούσε να έχει. Έτσι θα μπορούσα κι εγώ να έχω κάποιους αντιπάλους, αλλά εχθρούς, με την έννοια ότι με εχθρεύονται και με φθονούν, όχι, δεν έχω καταλάβει κάτι τέτοιο. Τουλάχιστον από την πλευρά του κοινού. Και το κοινό γιατί να σε εχθρεύεται, εδώ που τα λέμε;

Σας βλέπουμε φέτος στη σειρά του ΑΝΤ1 Πέτα τη Φριτέζα.

Ναι, φέτος κάνουμε την επανάληψη της Φριτέζας.

Ωστόσο, έχετε ζήσει τις πραγματικά καλές εποχές της τηλεόρασης…

Θεωρητικά είναι όλα αυτά με την καλή εποχή. «Καλή εποχή» με την έννοια των πολλών παραγωγών, ναι, αλλά δεν ήταν καλές. Γι’ αυτό και ήρθε η κακή εποχή. (γέλια). Τώρα ελπίζω σε μια ισορροπία, να μην επανέλθουμε στα παλιά.

Επειδή είστε ένας άνθρωπος που έκανε και συνεχίζει να κάνει πολλή τηλεόραση, νιώθετε αυτόματα και την ανάγκη να την υπερασπίζεστε; Με τα καλά και τα κακά της.

Δεν υπερασπίζομαι την τηλεόραση γενικά, αυτό που υπερασπίζομαι είναι οι καλές δουλειές της τηλεόρασης. Λέμε «η τηλεόραση είναι κακή». Ποια τηλεόραση; Η τηλεόραση είναι μια οικιακή συσκευή. Το θέμα είναι τι λες εσύ την ώρα που βγαίνεις σε αυτή. Εγώ, λοιπόν, υπερασπίζομαι πάντα την καλή τηλεόραση, είτε είναι στον ενημερωτικό τομέα είτε στον ψυχαγωγικό.

Επειδή η τηλεόραση παίζει 24 ώρες το 24ωρο, είναι λογικό να έχει και πράγματα που είναι γελοία. Και έχει πολλά. Και θα συνεχίσει να έχει, όπως όλες οι τηλεοράσεις του κόσμου. Κατά τη γνώμη μου, είναι ευθύνη του κόσμου να επιλέγει τι θα δει, τι θα τον βοηθήσει να γίνει καλύτερος και τι θα του ανεβάσει λίγο το γούστο. Από τη φύση της, η τηλεόραση δεν μπορεί να κάνει μεγάλη τέχνη. Μπορεί, όμως, να σου κάνει πολύ καλή παρέα. Κάποτε με ρώτησε ένας συνάδελφός σας «Γιατί ο κόσμος έχει ανάγκη να γελάσει;». Και του απάντησα «Γιατί, μάλλον, δεν έχει γελάσει καλά όλα αυτά τα χρόνια». Χαζογέλαγε, δηλαδή!

Θα λέγατε ότι είστε αυτό που ονομάζουμε «εύκολος άνθρωπος» στις συνεργασίες, αλλά και στη ζωή σας;

Οι άνθρωποι εμπεριέχουν τα πάντα μέσα. Μπορεί να είναι ευνοημένοι αλλά και καταραμένοι πολλές φορές. Εξαρτάται τι ζητάει ο άλλος από σένα. Και εξαρτάται κάθε φορά αν έχεις τη δύναμη μέσα σου να επιλέγεις με ποιον θα συνομιλήσεις. Εγώ δεν συνομιλώ με όλους τους ανθρώπους. Η αλήθεια είναι αυτή. Δεν έχω να πω τίποτα με ορισμένους. Συνομιλώ με αυτούς που επιλέγω εγώ. Το ό,τι δεν μπορούν να με επιλέξουν οι άλλοι, αυτόματα με χαρακτηρίζει δύσκολο. Υπερασπίζομαι τη φήμη του δύσκολου ανθρώπου, αλλά η τελική επιλογή είναι αυστηρά δική μου. Και δεν έχω χάσει τόσα χρόνια, σας βεβαιώ γι’ αυτό.

Έχεις πάντα την πολυτέλεια να επιλέγεις; Μπορεί αυτός που δεν θέλεις να συνομιλήσεις να είναι το αφεντικό σου,  ο σκηνοθέτης σου ή ο συνάδελφός σου πάνω στη σκηνή.

Μπορείς με έναν τρόπο. Αλλά προϋποθέτει να αξιολογείς σοβαρά τον εαυτό σου. Και να τον σέβεσαι. Το ό,τι ένα πρόσωπο έχει μια ισχυρή δημόσια εικόνα ή ένα δημόσιο βήμα δεν σημαίνει ότι την ίδια στιγμή μπορείς εύκολα να του αποσπάσεις την οικειότητα. Εγώ κυκλοφορώ συχνά με το μετρό, πάω και ψωνίζω στο σουπερμάρκετ, κάνω τις δουλειές που κάνουν και όλοι οι άλλοι άνθρωποι. Και συχνά με ρωτάνε «Δεν σας ενοχλεί ο κόσμος;». Όχι, δεν με ενοχλεί. Κανείς δεν σε ενοχλεί αν δεν θέλεις να σε ενοχλήσει. Ούτε μπορεί κανείς να σου πιάσει κουβέντα χωρίς λόγο.

Υπάρχουν πολλοί που το επιθυμούν αυτό το πράγμα και το επιδιώκουν. Εγώ δεν είμαι ένας από αυτούς. Δεν αρνούμαι να μιλήσω με τους ανθρώπους, αλλά επιδιώκω να συνομιλώ κάθε φορά μέσα από το έργο μου. Και όταν θα συνομιλήσω με τον κόσμο, θα επιλέξω εγώ με ποιους θα το κάνω. Και αυτό δεν είναι σνομπισμός. Θα το πω πιο ανοιχτά: Πιστεύω ότι όλοι οι άνθρωποι είμαστε ίσοι, αλλά δεν είμαστε ίδιοι. Και ναι, ακούγεται αριστοκρατική αυτή η αντίληψη και εστέτ. Και επειδή πάλι θα βρεθούν κάποιοι να πουν διάφορα, τους προκαλώ για άλλη μια φορά, δηλώνοντας: «Είμαι αριστοκράτης και εστέτ».

INFO

Ο Γιάννης Μπέζος σκηνοθετεί και πρωταγωνιστεί στον Ράφτη Κυριών του Georges Feydeau, που ανεβαίνει από τις 17 Οκτωβρίου (Τετάρτη – Κυριακή) στο θέατρο Προσκήνιο. Παράλληλα, τον βλέπουμε στη σειρά Πέτα τη Φριτέζα, που προβάλλεται κάθε Δευτέρα & Τρίτη, στις 21.45, στον ΑΝΤ1.

[peoplegreece.com]

Σχόλια
Δεν υπάρχουν σχόλια γι'αυτό το άρθρο
Αποστολή σχολίου
4
+
1
=