«Έζησα 13 χρόνια σε ορφανοτροφείο»

Τελευταία ενημέρωση: 2012-02-26, 13:09:52
«Έζησα 13 χρόνια σε ορφανοτροφείο»

Ο Θανάσης Βισκαδουράκης μιλά πρώτη φορά για το παρελθόν του

Το χαμόγελο στο πρόσωπο του δεν μαρτυρά τις απίστευτες δυσκολίες που έχει κληθεί να αντιμετωπίσει στη ζωή του ο Θανάσης Βισκαδουράκης. Ο συμπαθής ηθοποιός μίλησε για πρώτη φορά για τη ζωή του στην εφημερίδα Espresso. «Μιλάω πρώτη φορά για το παρελθόν μου. Ήθελα να δώσω ένα μήνυμα πως όλοι μπορούμε να βγούμε από τα δύσκολα, αν έχουμε πίστη και ελπίδα. Ποτέ δεν το έβαλα κάτω. Για δύο χρόνια έτρωγα σκέτα μακαρόνια με κέτσαπ από το σούπερ μάρκετ».

«Έχω περάσει πολλά χρόνια χωρίς χρήματα. Είχα δύσκολα παιδικά, εφηβικά και φοιτητικά χρόνια. Είμαι ένα παιδί γεννημένο μέσα στην κρίση. Η σημερινή δεν με αγγίζει. Την έχω στο πετσί μου, γι’ αυτό και είμαι ευτυχισμένος με λίγα. Δεν θα ξεχάσω ένα απόγευμα στην Πατησίων, όπου έκλαιγα έξω από το Θέατρο Μινώα. Επειδή είμαι φύσει και θέσει αισιόδοξος, δεν έλεγα ποτέ στον διπλανό μου ότι πεινάω, ότι στερούμαι. Έλεγα πρέπει να το ζήσω, γιατί έτσι με έχει προορίσει ο Θεός. Κάποια στιγμή, ήρθε δίπλα μου ο Γιάννης Ζουγανέλης και με ρώτησε ’’γιατί κλαις;’’. Ζούσα τότε σε ένα υπόγειο της Αχαρνών. Του είπα ’’πλήρωσα το ενοίκιο ίσα-ίσα και δεν έχω να πληρώσω τη σχολή. Δεν έχω να φάω’’. Πήγε στο καμαρίνι του και μου έδωσε ένα ποσό για να μπορέσω να συντηρηθώ. Για δύο χρόνια έτρωγα σκέτα μακαρόνια με κέτσαπ από το σούπερ μάρκετ. Έζησα!»

Ο Θανάσης Βισκαδουράκης γεννήθηκε από κωφάλαλους γονείς: «Έχω και δύο αδέλφια κωφά» λέει ο ηθοποιός όταν τον ρωτάει για τα παιδικά του χρόνια ο δημοσιογράφος: «Δεν γνώριζα όμως ότι έχω γονείς κωφούς. Δεν γνώρισα τη μάνα μου. Πέθανε λίγα χρόνια αφ’ ότου γεννήθηκα. Δεν έχω ποτέ πει τη λέξη «μαμά» στη ζωή μου. Πήγα στο ορφανοτροφείο από τη νηπιακή μου ηλικία και έχασα κάθε επαφή με τον οικογενειακό μου ιστό και τα αδέλφια μου. Έβλεπα μόνο μία φορά τον χρόνο τον πατέρα μου, αλλά μου μίλαγε με νοηματική και δεν τον καταλάβαινα».

Στην ερώτηση πώς ήταν η ζωή του στο ορφανοτροφείο ο Θανάσης απαντάει με ειλικρίνεια που σε κάνει να ανατριχιάζεις: «Τρώγαμε ξύλο. Βοήθησα σε δραπετεύσεις παιδιών αλλά εγώ δεν δραπέτευσα ποτέ. Τα ιδρύματα είναι ιδρύματα, αλλά κέρδισα πολλά πράγματα, όπως η αυτονομία μου και η αυτοκυριαρχία μου. Έγινα περήφανος, πάτησα στα πόδια μου. Όσο μεγαλώνω, νομίζω ότι αρχίζω να ερωτεύομαι τα παιδικά μου χρόνια».

Newsbeast.gr

Ακολουθήστε τον ΤΑΧΥΔΡΟΜΟ στο GOOGLE NEWS για άμεση ενημέρωση.
Δείτε όλες τις τελευταίες ειδήσεις από τον Βόλο, την Μαγνησία, την Ελλάδα και τον κόσμο
απο τον
ΤΑΧΥΔΡΟΜΟ
Σχόλια
Δεν υπάρχουν σχόλια γι'αυτό το άρθρο
Αποστολή σχολίου
4
+
8
=