Γ. Π. ΜΑΣΣΑΒΕΤΑΣ : Προς τι το χαροκόπι;

Τελευταία ενημέρωση: 2012-07-11, 12:45:59
Γ. Π. ΜΑΣΣΑΒΕΤΑΣ : Προς τι το χαροκόπι;

Κοιτούσα τις φωτογραφίες από τη συνεδρίαση των υπουργών Οικονομικών της Ευρωζώνης. Σε ένα από τα πηγαδάκια ο μόνος που το χαμόγελό του είχε φτάσει ως τα αυτιά του ήταν ο δικός μας υπουργός Οικονομικών Γιάννης Στουρνάρας. Και έκανα τον σταυρό μου. «Θεέ μου, ας είναι όλο αυτό το χαροκόπι να συνδέεται με κάποιο καλό μαντάτο, με κάποιο επίτευγμα, άμα τη παρθενική εμφανίσει του στις Βρυξέλες και όχι επειδή ο εν λόγω χαίρεται απλώς επειδή είχε την ευκαιρία να πατήσει εκεί, στο μεγάλο ευρωπαϊκό τσίρκο και να δει από κοντά το θηρίο Σόιμπλε».

Από τις ανακοινώσεις που ακολούθησαν, αποφεύγοντας τις υπερβολές συναδέλφου, που χρησιμοποίησε τον χαρακτηρισμό «χαζό παιδί, χαρά γεμάτο», συνειδητοποίησα ότι πάντως τα χαμογελά δεν είναι απότοκο κάποιου επιτεύγματος. Αλλά το περιτύλιγμα που συνοδεύει την προσπάθεια του νέου υπουργού Οικονομικών να αποδείξει ότι και ο ίδιος προσωπικώς και η κυβέρνηση και η χώρα είμαστε «καλά παιδιά». Και ως καλά παιδιά θα πιούμε το πικρό φάρμακό μας, όπως μας το σερβίρουν. Και αν έχουν την ευχαρίστηση, θα μας δώσουν ύστερα καμιά καραμέλα να γλυκαθούμε.

Κατά τούτο βεβαίως ο κ. Στουρνάρας δεν πρωτοτύπησε. Με το ίδιο πνεύμα προσέρχονταν διαρκώς στις συνεδριάσεις των κοινοτικών οργάνων και οι προκάτοχοί του. Ιδίως εκείνος ο τόσο μοιραίος στην πρώτη φάση των διαπραγματεύσεων Γιώργος Παπακωνσταντίνου, όστις αποδείχθηκε ακόμη πιο καταστροφικός και από τον πρωθυπουργό του.

Αλήθεια, αυτό είναι το πνεύμα που θα διέπει τις σχέσεις μας με τα κοινοτικά όργανα; Ότι δεν ζητάμε τίποτα, δεν προβάλουμε διεκδικήσεις, δεν επιδιώκουμε βελτιώσεις στην αποτυχημένη συνταγή «διάσωσης», πριν κάνουμε όλα εκείνα τα οποία μας ζητούν; Για πολλά από τα οποία έχει ήδη συμφωνηθεί, μεταξύ των κυβερνητικών εταίρων, ότι είναι καταστροφικά για την οικονομία μας;

Ναι, είναι αλήθεια ότι οι κυβερνήσεις της κρίσης (Καραμανλή, Παπανδρέου, Παπαδήμου) βαρύνονται με ασυγχώρητες καθυστερήσεις, ως προς την εφαρμογή των αναγκαίων διαρθρωτικών αλλαγών. Και κατά τούτο δικαίως δυσανασχετούν οι εταίροι μας. Αλλά είναι επίσης αλήθεια ότι και εκείνοι έχουν ολεθρίως αργήσει να καταλάβουν το άσοφο και επικίνδυνο της συνταγής τους. Άρα δεν πρέπει μόνο εμείς να αποδείξουμε ότι είμαστε «καλά παιδιά», αλλά και εκείνοι ότι δεν είναι ολεθρίως Επιμηθείς και ετεροχρονισμένοι στις διαγνώσεις και τις αποφάσεις τους. 

Σχόλια
Δεν υπάρχουν σχόλια γι'αυτό το άρθρο
Αποστολή σχολίου
5
+
3
=