Γ. Π. ΜΑΣΣΑΒΕΤΑΣ : Πιο πίσω και από τη ζούγκλα

Τελευταία ενημέρωση: 2012-05-22, 12:38:34
Γ. Π. ΜΑΣΣΑΒΕΤΑΣ : Πιο πίσω και από τη ζούγκλα

Η Ελένη και ο Κώστας, ζουν στην Μέκκα του καπιταλισμού. Στις ΗΠΑ. Δεν τους θυμήθηκα ξαφνικά μόνο για την γιορτή τους. Αλλά για μια συζήτηση που είχαμε πέρυσι το καλοκαίρι, όταν είχαν έλθει για διακοπές στην Ελλάδα. Και την οποία ξαναθυμήθηκα διαβάζοντας ένα άρθρο του νομπελίστα οικονομολόγου Πολ Κρούγκμαν. Ο Κώστας είναι πια συνταξιούχος. Ας πούμε με μια καλή σύνταξη. Την οποία «τσοντάρει» μια φορά το χρόνο το καπιταλιστικό κράτος με μια ωραία επιταγούλα. Και γιατί γίνεται αυτό; «Μα για να έχουμε τη δυνατότητα να ξοδέψουμε κάτι, να κάνουμε αγορές, ώστε να κινείται η οικονομία», μου εξήγησε ο Κώστας.

Αντιθέτως στην Ευρώπη, εδώ που γεννήθηκε, μέσα από αγώνες των λαών η ιδέα του «κοινωνικού κράτους», το κράτος πρόνοιας ξηλώνεται κάθε μέρα και περισσότερο στο όνομα της δημοσιονομικής σταθερότητας και της «ανταγωνιστικότητας". Ο νόμος της ζούγκλας επιβάλλεται ως κανόνας, για την ικανοποίηση των απαιτήσεων των «αγορών».

Αξίζει να αναδημοσιεύσω δύο παραγράφους από το συγκεκριμένο άρθρο για να καταλάβουμε που οδηγούν την Ευρώπη οι εμμονές της Μέρκελ και του Σόϊμπλε, τον οποίο τώρα θέλε να μας τον φορτώσει ως πρόεδρο της Ευρωζώνης.

«Όταν γεννήθηκε το ευρώ, ένα κύμα αισιοδοξίας σάρωσε την Ευρώπη. Χρήμα έπεσε στην Ισπανία και άλλες χώρες, οι οποίες τότε φάνταζαν σαν ασφαλείς επενδύσεις. Αυτή η πλημμύρα κεφαλαίου τροφοδότησε τεράστιες φούσκες ακινήτων και τεράστια εμπορικά ελλείμματα. Με την οικονομική κρίση του 2008, η πλημμύρα υποχώρησε προκαλώντας σοβαρή ύφεση στις ίδιες χώρες που ανθούσαν νωρίτερα.

Σε εκείνο το σημείο, η έλλειψη πολιτικής ένωσης στην Ευρώπη αποδείχτηκε σοβαρό μειονέκτημα. Η Φλόριντα στις ΗΠΑ και η Ισπανία είχαν αμφότερες φούσκες ακινήτων. Αλλά όταν εκείνη της Φλόριντας έσκασε, οι συνταξιούχοι δανειολήπτες μπορούσαν να συνεχίσουν να βασίζονται στο ότι θα έπαιρναν τις επιταγές της Κοινωνικής Πρόνοιας και Περίθαλψης από την Ουάσινγκτον. Στην Ισπανία δεν υπάρχει παρόμοια υποστήριξη. Γι’ αυτό η σκασμένη φούσκα εξελίχθηκε σε δημοσιονομική κρίση».

Οι ομοιότητες ανάμεσα στην ισπανική και την ελληνική «φούσκα» είναι πολλές. Όπως και στις συνέπειές της. Την ανεργία, τις αυτοκτονίες, την κατάθλιψη, την ύφεση. Και δεν πρόκειται να απαλλαγούμε από αυτές, με τη  διαιώνιση της βλακώδους υστερικής πολιτικής της λιτότητας των μνημονίων.

Γ. Π. ΜΑΣΣΑΒΕΤΑΣ www.massavetas.gr

Σχόλια
Δεν υπάρχουν σχόλια γι'αυτό το άρθρο
Αποστολή σχολίου
5
+
9
=