Ελεγεία σε σύμβολο

Τελευταία ενημέρωση: 2021-09-16, 15:30:54
Ελεγεία σε σύμβολο

Του Γ. Π. Μασσαβέτα, giorgismassavetas@gmail.com 

Σήμερα κηδεύεται ένας άνθρωπος, για τον οποίο κάποιοι επιφύλαξαν τον χαρακτηρισμό «τελευταίος αγνός φίλαθλος». Ο Γιάννης Ματζουράνης. Οπαδός του Εθνικού Πειραιώς. Γνωστός με το προσωνύμιο Εθνικάρας, καθώς στερεοτύπως εκφωνούσε ιαχή υπέρ της ομάδας του, με βροντερή φωνή που ακουγόταν σε όλο το γήπεδο: «Εθνικάαααααρααααα», την οποία εκφωνούσε με το ίδιο πάθος και όταν η ομάδα του αγωνιζόταν στα μεγάλα σαλόνια της Α’ Εθνικής, αλλά και μέχρι πρόσφατα που πάσχισε με πολλές δυσκολίες να κρατηθεί στη Γ’ Εθνική.

Αρνούμαι να αποδεχθώ τον χαρακτηρισμό «τελευταίος αγνός φίλαθλος». Θα ήταν ό,τι πιο απαισιόδοξο για τη σποριάγγεια, για το μέλλον του ελληνικού ποδοσφαίρου. Ελπίζω ότι αυτός ο πράγματι αγνός φίλαθλος, γεννημένος στο Αστρος Κυνουρίας και μεγαλωμένος, από δέκα ετών, στην καρδιά του Πειραιά, την Ευαγγελίστρια, δίδαξε με το ήθος του και πολλούς άλλους. Σε πείσμα του καρκινώματος που συνιστούν οι οργανωμένοι οπαδοί, οι στρατιές των χουλιγκάνων, που καλύπτονται και ενισχύονται πολλαπλώς, ιδίως δε οικονομικώς, από τους μεγαλοεπιχειρηματίες, που επενδύουν στο ποδόσφαιρο, με βλέψεις πέρα από το οικονομικό κέρδος, ακόμη και σε παίγνια πολιτικής επιρροής. Υπάρχουν και θα συνεχίσουν να υπάρχουν αγνοί φίλαθλοι όπως ο Γιάννης Ματζουράνης.

Δούλευα, εξ απαλών ονύχων, στην αγορά του Πειραιά, όπου κυριαρχούσαν δύο στρατόπεδα. Από τη μια τα χασαπάκια, τραγουδισμένα από τη Στέλλα Χασκίλ, σε μουσική του Μάρκου Βαμβακάρη, που ήταν όλοι τους Ολυμπιακοί, ανάμεσά τους και ο πατέρας μου. Από την άλλη οι ψαράδες, που ήταν όλοι τους Εθνικοί, όπως και ο νονός μου, που πάσκιζε ματαίως να με «φωτίσει», ώστε να αλλάξω ομάδα.

Υπήρχε ασφαλώς αντιπαλότητα, η οποία όμως περιοριζόταν σε αμοιβαία πειράγματα, εντός και εκτός γηπέδου, ένα από τα οποία έμελλε να μείνει στην ιστορία. Η σκωπτική διάθεση, δηλαδή, των «εθνικάκηδων» της ψαραγοράς να αντιμετωπίζουν τον Ολυμπιακό σαν φτηνό αφρόψαρο, κολλώντας του το παρατσούκλι «ο γαύρος», όπερ του έμεινε σαν «ταμπέλα» στη διάθεση όλων των αντιπάλων του.

Ελαφρύ να είναι το χώμα του ανθρώπου, που επί δεκαετίες δεν έχασε παρά μόνο δώδεκα αγώνες της ομάδας του, η μια την ημέρα του γάμου του, αλλά κανείς δεν θα βρεθεί να πει ότι δεν ήταν άψογος οικογενειάρχης. Από περισσότερους Ματζουράνηδες και λιγότερους τυφλωμένους από τον φανατισμό οπαδούς, ενίοτε δε και «μισθοφόρους», έχει ανάγκη το ελληνικό ποδόσφαιρο.

Ακολουθήστε τον ΤΑΧΥΔΡΟΜΟ στο GOOGLE NEWS για άμεση ενημέρωση.
Δείτε όλες τις τελευταίες ειδήσεις από τον Βόλο, την Μαγνησία, την Ελλάδα και τον κόσμο
απο τον
ΤΑΧΥΔΡΟΜΟ
Σχόλια
Δεν υπάρχουν σχόλια γι'αυτό το άρθρο
Αποστολή σχολίου
9
+
2
=