Θα μπορέσουμε να προλάβουμε τα …χειρότερα;

Τελευταία ενημέρωση: 2021-01-14, 13:57:13
Θα μπορέσουμε να προλάβουμε τα …χειρότερα;

Την πρώτη εβδομάδα του νέου έτους, με αφορμή το προκλητικό πάρτι διαφόρων ημεδαπών «γκλαμουράτων» στο Ντουμπάι, οι οποίοι, όπως διαβάζω, ετοιμάζονται για νέα ξεφαντώματα, έγραφα: «Ο γαμπρός μου, που έχει ιδιαίτερη αδυναμία στη γιαγιά του, την κυρά Βαϊτσα, καθώς εκείνη τον μεγάλωσε, όταν έχασε τη μητέρα του, δεν μπορεί να πάει στην Κοζάνη να τη δει, τώρα που νοσηλεύεται στο «Μαμάτσειο»». Προχθές η Βαίτσα Βούρκα αποχαιρέτησε τα εγκόσμια στα 84 της και ο Γιώργος μπόρεσε να την «αποχαιρετήσει». Να συμμετάσχει στο ολιγοπρόσωπο ξόδι της.

Δεν θα χρησιμοποιούσα τη στήλη για ένα τόσο προσωπικό θέμα, αν αυτή η γυναίκα, όσες φόρες είχα μιλήσει μαζί της, δεν μου είχε κάνει τέτοια εντύπωση για χαρακτηριστικό, που ασφαλώς κινείται στον αστερισμό της σπανιότητας. Ηταν ο τρόπος, που μιλούσε για δύο άλλες γυναίκες, με τις οποίες οι περισσότερες Ελληνίδες είθισται να έχουν από επιφυλακτικές έως ακόμη και εχθρικές σχέσεις. Τη νύφη της και την πεθερά της. Μιλούσε για τη νύφη της, την αδικοχαμένη από τον καρκίνο ποντιακής καταγωγής Ανατολή και το στόμα της έσταζε μέλι. Εντάξει. Ας δεχθούμε ότι είναι πολλές οι πεθερές, που έχουν αγαπήσει τις νύφες τους, ιδίως όταν συμβαίνει οι ίδιες να μην έχουν κόρη. Με μέλι και άπειρο θαυμασμό, όμως, αναφερόταν και στην πεθερά της: «Είχα εγώ μια πεθερά, που ήταν μεγάλο στήριγμα σε όλες τις δυσκολίες μου. Μπορεί να ήταν αγράμματη, αλλά δεν σκιαζόταν να τα βάλει με οποιονδήποτε για να με στηρίξει, να στηρίξει τα παιδιά της. Ναι, αγράμματος …δικηγόρος ήταν η πεθερά μου».

Δεν αναφέρομαι σήμερα σε αυτήν, έτσι για να κάνω …οικογενειακό μνημόσυνο, αλλά για να θυμίσω, ακόμη μια φορά, πόσο, παρά τα ωραία λόγια, είναι υποτιμημένος, παραγνωρισμένος ο ρόλος της Ελληνίδας ως μητέρας, συζύγου, γιαγιάς, αδελφής, θυγατέρας. Ως το μέγα στήριγμα κάθε οικογένειας. Ρόλος που δεν ανταμείβεται, όσο και όπως του αξίζει, από την ελληνική πολιτεία, σε μια χώρα που αντιμετωπίζει εφιαλτικές προοπτικές ως προς το δημογραφικό της μέλλον.

Αν δεν βρούμε τρόπους να στηρίξουμε τη μητρότητα, να ενθαρρύνουμε τις Ελληνίδες να γεννούν κάτι περισσότερο από ένα παιδί γύρω στα …σαράντα τους, όπως τείνει να γίνει κανόνας, ο εκφυλισμός μας ως έθνος θα είναι αναπόφευκτος. Είμαστε ήδη μια γερασμένη κοινωνία. Τα χειρότερα έπονται.

Γ. Π. ΜΑΣΣΑΒΕΤΑΣ

giorgis@massavetas.gr

Ακολουθήστε τον ΤΑΧΥΔΡΟΜΟ στο GOOGLE NEWS για άμεση ενημέρωση.
Δείτε όλες τις τελευταίες ειδήσεις από τον Βόλο, την Μαγνησία, την Ελλάδα και τον κόσμο
απο τον
ΤΑΧΥΔΡΟΜΟ
Σχόλια
Δεν υπάρχουν σχόλια γι'αυτό το άρθρο
Αποστολή σχολίου
6
+
6
=