«Η άλλη όχθη»

Τελευταία ενημέρωση: 2013-05-24, 16:10:06
«Η άλλη όχθη»

Με την ταινία «Η άλλη όχθη» σε σκηνοθεσία Γκεόργκε Οβασβίλι, συνεχίζονται σήμερα οι προβολές της Κινηματογραφικής Κοινότητας Ν. Ιωνίας. Οι προβολές γίνονται στην αίθουσα εκδηλώσεων του Μεταξουργείου (Καραμπατζάκη και Αναπαύσεως) στην Ν. Ιωνία κάθε Παρασκευή στις 9:30 το βράδυ. Διάθεση εισιτηρίων 8:30 μ.μ. Η ταινία είναι συμπαραγωγή Γεωργίας-Καζακστάν, 2009. Παρουσιάζεται σε σκηνοθεσία Γκεόργκε Οβασβίλι, σενάριο Οβασβίλι και Ρούσταμ Ιμπραγκιμπέκοβ. Παίζουν οι ηθοποιοί: Τέντο Μπεκχάουρι, Ταμάρ Μέσκι, Λέιλα Κοκοσάχτζε.

            Την ιστορία ενός 12χρονου αγοριού που αρχίζει ένα επικίνδυνο ταξίδι σε αναζήτηση του πατέρα του, ο οποίος βρίσκεται πίσω από τις εχθρικές γραμμές, στην περίοδο της αποσκίρτησης της Δημοκρατίας της Αμπχαζίας, αφηγείται στην πρώτη αυτή συγκινητική ταινία ο Γεωργιανός σκηνοθέτης Γκεόργκε Οβασβίλι.

            Σκληρότητα, φαντασία και χιούμορ συνταξιδεύουν σε ένα λυρικό Road movie, το το οποίο αφήνει πίσω του κάθε παιδική κινηματογραφική αφέλεια και κάθε ενήλικη δραματική ενοχή. Επιστροφή σ ένα απλό καθαρό σινεμά που φέρνει στο νου τις πρώτες ταινίες του Αμπας Κιαροστάμι.

            Ο νεαρός Τέντο, αλλήθωρος και πρόσφυγας ύστερα από τις συγκρούσεις στην Αμπχαζία, είδος σύγχρονου Όλιβερ Τουίστ, ζει με τη μητέρα του σε φτωχικό προάστιο της Τιφλίδας, κάνοντας παρέα με παιδιά του δρόμου που σνιφάρουν κόλλα. Όταν η μητέρα του αρχίζει μια σχέση με έναν αστυνομικό, ο Τέντο αποφασίζει να ταξιδέψει ως την Αμπχαζία για να ψάξει τον αγνοούμενο πατέρα του, που με τον πόλεμο είχε παραμείνει εκεί. Για να μπορέσει όμως να ταξιδέψει σε μια εχθρική χώρα όπου δεν γνωρίζει τη γλώσσα, ο Τέντο υποκρίνεται τον κωφάλαλο.

            Ο Οβασβίλι αφηγείται την πορεία και τις συναντήσεις του μικρού, συμπαθητικού του ήρωα με διάφορα εκκεντρικά (συχνά επικίνδυνα) πρόσωπα, με ρεαλιστικό, στα όρια του νατουραλισμού, στιλ, καταφέρνοντας να συνδυάσει τη φρίκη του πολέμου με σκηνές καθαρά σουρεαλιστικές. Συμπαθητικές οι ερμηνείες ενός ερασιτεχνικού καστ, σε μια πολύ συμπαθητική ταινία με ένα φινάλε που παραμένει ανοιχτό.

            «Το σίγουρο είναι πως δύσκολα θα ξεχάσουμε αυτό το αγοράκι που ψάχνει τον δρόμο του σ’ένα κόσμο που του προσφέρει μόνο κακία» αναφέρει ο Thomas Sotinel σε κριτική που δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Le Monde». «Η ταινία μεταδίδει θαυμάσια αυτό το βλέμμα αθώο και σκληρό συνάμα, που απομνημονεύει φοβερά δράματα αλλά που δεν μπορεί να κλάψει» σημειώνει η Marie Noel Tranchant στην εφημερίδα «Le Figaro», ενώ οι διθυραμβικές κριτικές συμπληρώνονται από τον χαρακτηρισμό «μια από τις ομορφότερες ταινίες της σεζόν, χωρίς καμία αμφιβολία» που διατυπώθηκε από τον Francois Forestier στην εφημερίδα «Le Nouvel Observateur».

Σχόλια
Δεν υπάρχουν σχόλια γι'αυτό το άρθρο
Αποστολή σχολίου
3
+
1
=