Οι «κραυγές» του Γιώργου Παναγιώτου

Τελευταία ενημέρωση: 2013-11-04, 12:40:22
Οι «κραυγές» του Γιώργου Παναγιώτου

Του Γιάννη Μαντίδη

  

  Ηταν μια διαφορετική εκδήλωση αυτή που παρακολουθήσαμε το βράδυ της περασμένης Τετάρτης. Στο καφέ - βιβλιοπωλείο «Χάρτα» της πόλης μας. Εκεί, σε μια ζεστή ατμόσφαιρα, γνωρίσαμε και το ευρύτερο ποιητικό έργο του Γιώργου Παναγιώτου. «Για να γίνει, γνωστότερο και στο ευρύ κοινό της πόλης».


  Εμείς, οι κοντινοί του φίλοι το ξέραμε το ποιητικό έργο του Γιώργου. Το μάθαμε εν τη γενέσει του, όταν ο Γιώργος με τον τρόπο του μας «έκραξε» με το «Κεκραγάριον» (θυμάμαι, το ‘χαμε όλοι ανά χείρας σαν κάτι πρωτόγνωρο στην ποίηση της εποχής), όταν μας ευαισθητοποίησε με τα ποιήματα της Σύλβιας Πλάθ, όταν με το «Βόλος ΕΠΕ» (Βόλος Εταιρία Περιορισμένης Ευθύνης), μας χάραξε το παρόν, αλλά και το μέλλον της μικρής μας πόλης…

  Στις τοπικές εφημερίδες τον είχαμε συνάδελφο, τον θέλαμε στη συντροφιά, είχε την αίσθηση του χιούμορ, αλλά δεν σήκωνε προσβολές κι αμφισβήτηση της δουλειάς του. Και κάπως έτσι «τα πήρε» στο πλήρες ιδεών κρανίο του κι αποχαιρέτησε «συνάδελφους» κι εκδότες για το κλεινόν άστυ κι αυτός. Εκεί ο Γιώργος βρήκε πεδίον δράσεως να δείξει τη δύναμή του. Τέρας υπομονής κι αβάρετος στη δουλειά, εντυπωσίασε η προσφορά του. Πέραν απ΄ τα βιβλία που εξέδωσε, έγινε εξπέρ στην τεκμηρίωση κι άφησε εποχή το έργο του στο «Συγκρότημα» Λαμπράκη.

  Ετσι είχαν τα πράγματα και με το πλήρωμα του χρόνου ο Γιώργος βρίσκεται πια μόνιμα στα πάτρια εδάφη. Εκεί που ξαναβρήκε παλιούς συνάδελφους και φίλους και κάποιοι απ’ αυτούς (λέγε με Κ. Γκόγκα) του οργάνωσαν και την τιμητική βραδιά του. Βιάστηκαν; Δεν ξέρω. Ίσως να είχαν κάτι κατά νου το Δ.Ο.Ε.Π.Α.Π. - ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ., η Ένωση Συντακτών, ίσως και οι συνάδελφοί του Βολιώτες ποιητές και συγγραφείς και λόγιοι, εν γένει. Λέμε τώρα…

  Ηταν κάτι σαν γενέθλια γιορτή. Μόνο κεράκια δεν έσβησε ο Γιώργος. Τα χρόνια του μετρήσαν τα βιβλία του, οι μεταφράσεις, τα ποιήματα, συγγράμματα και άλλα έργα του που μνημόνευσαν οι παρουσιαστές κι ομιλητές της τιμητικής βραδιάς του. Η «Χάρτα» θύμιζε κάτι από παρισινό «μπιστρό» με το ακορντεόν του Αστέρη Γκέκα να παίζει νοσταλγικούς ρυθμούς και με τη Ράνια και τη Νανά να τραγουδούν με την κιθάρα τους, δημιουργώντας ατμόσφαιρα όμορφη, φιλική, αληθινά ποιητική. Κοντά στους γνωστούς των ημερών ομιλητές (Θ. Βογιατζή, Αγγέλα Μπαρμπάτσαλου, Ν. Παρθένη, Κατερίνα Αντωνακάκη, Ελευθερία Νικολιάδη, Κερασία Γερογιάννη, Γιάννη Παπαδόπουλο (επιμελήθηκε την αφίσα), η εμφάνιση του Πατή Κουτσιάφτη και του Γιάννη Τράντα, μας έφερε στο νου, ηθελημένα κι αθέλητα, τη Θεατρική Λέσχη Βόλου. Και το τότε με το τώρα χάραξαν τις διαφορές τους…

  Γεμάτο το καφέ - βιβλιοπωλείο στην εκδήλωση, ελάχιστοι οι ποιητές, ο εξής ένας: Μιχάλης Μπάστας. Και να σκεφτεί κανείς ότι έτσι και συνέλθουν εν σώματι οι ποιητές (και λόγιοι) της πόλεως, δεν θα χωρέσουν ούτε στο Πανθεσσαλικό! Για τους ποιητές (και τους λογίους) θα θυμηθώ και κάτι άλλο: Κάποιος απ’ αυτούς, ζηλεύοντας το έργο του Γιώργου Παναγιώτου (το ‘χουν αυτό το χούι οι ποιητές και λόγιοι), του είπε ότι απλώς… παχύνεται! Κι όταν έγινε γνωστό το εκπληκτικό, είν’ αλήθεια, συγγραφικό του έργο και ρώτησα το Γιώργο (ενώπιον του κατηγόρου του): «Γιώργο πότε τα έκανες όλ’ αυτά;», με την απάντησή του ο Παναγιώτου έριξε τη χαριστική βολή του: «Γιάννη, όταν… παχυνόμουν!».

  Γιώργο, ήσουν ωραίος ανέκαθεν. Να ‘σαι καλά παλιέ και διαχρονικέ μου, φίλε…

Σχόλια
Δεν υπάρχουν σχόλια γι'αυτό το άρθρο
Αποστολή σχολίου
4
+
5
=