Ω! Λίγη ντροπή!

Τελευταία ενημέρωση: 2020-07-05, 12:57:39
Ω! Λίγη ντροπή!

Της Εύας Λόλιου

Οτι γκρέμισες ένα σπίτι κι από κάτω ξερίζωσες ένα βουνό ίδιο μου μοιάζει με κείνο το κάστρο που ’λθε το πήρε η θάλασσα και κρίμα δε της ρίχνω που ζήλεψε την άμμο. Δικά της χέρια ν’ αγγίξουν την ακρογιαλιά να πει καλό πως έκαμε γιατί με μια βροχή οι λάσπες, τα βρώμικα νερά απ’ το ποτάμι στα χρυσαφένια της μαλλιά ω! ντροπή, θα χάνονταν τόση ομορφιά..

Οτι στη στέγη δυο ερωτευμένα χελιδόνια γεννούσαν τα αυγά τους κι ήλθες σαν όρνιο τρώγοντας τα σπλάχνα τους αφήνοντας άσπρα τσόφλια μοναχά μικρά χόρτα ακόμη και σύρματα απ’ του ανέμου την οργή κρεμόταν η φωλιά, εκείνος φταίει είπες (ο άνεμος) κρίμα δε του ρίχνω..

Δικά του χιόνια έρχονται πουλιά κάθονται στα περβάζια κάποτε ένα λουλούδι ανθίζει στην γλάστρα μαύρο τριαντάφυλλο να λες και να λέω ω! να η μεγάλη διαφορά που ’χει το σκοτάδι μέσα στο φως..

Γιατί δε στέκομαι με παραμύθια στους στίχους κρυμμένο ανάμεσα στις σιωπές λεπίδι να σε σταυρώσω κάτω απ’ την προδομένη γη..

Ω! Λίγη ντροπή στο πρόσωπό σου ζητώ να ματώσει στερνή, δυο δάκρυα μετάνοιας για το κρίμα η παγωμένη σου ψυχή, ανταριασμένη που ’σαι κι άδικη ζωή!

Σχόλια
Δεν υπάρχουν σχόλια γι'αυτό το άρθρο
Αποστολή σχολίου
4
+
6
=