Νίκος Μπαζιάνας (1930 – 2018)

Τελευταία ενημέρωση: 2019-10-21, 12:41:56
Νίκος Μπαζιάνας (1930 – 2018)

«Κι’ όλες τσι χάρες, που ουρανός

και τ’ άστρηεγεννήσα,

μ’ όλες τον εμοιράνασι,

μ’ όλες τον εστολίσα».

Βιτσέντζος Κορνάρος

 

Του Δημήτρη Σελούντου, Συνταξιούχου ΑΤΕ, Σοφάδες

Με αφορμή και ερέθισμα το τιμητικό αφιέρωμα στον γνωστό Σοφαδίτη φιλόλογο Νίκο Μπαζιάνα, που πραγματοποιείται τη Δευτέρα 21.10.19 στο Δημοτικό Θέατρο του Πολιτιστικού Κέντρου Ν. Ιωνίας, ήθελα να προσθέσω κι εγώ λίγα λόγια για τον καταξιωμένο συμπατριώτη μου, μέσω της έγκριτης εφημερίδας του Βόλου ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ.

Ομολογώ όμως ότι διακατέχομαι από δέος, νιώθω μικρός, αμήχανος κι αδύναμος να αναφερθώ σε ένα πρόσωπο που θαυμάζω και θεωρώ πρότυπο από τη σχολική ακόμη ηλικία, σε έναν άρχοντα της γλώσσας και της πένας, σε έναν άνθρωπο προικισμένο πλουσιοπάροχα με έμφυτες αρετές και χαρίσματα, τα οποία συνδυάζονται αρμονικά με πλούσια επίσης εφόδια και γνώσεις, που αποκτήθηκαν χάρις στη δυνατή θέληση και έφεση για μάθηση, προκοπή και προσφορά.

Στον πολυμαθέστατο και πολυγραφότατο συγγραφέα, ποιητή, λαογράφο, μουσικολόγο, ερευνητή και στοχαστή, Νίκο Μπαζιάνα ο οποίος έχει στο ενεργητικό τουδώδεκα αξιόλογα βιβλία και πλήθος άλλων πνευματικών εργασιών.

Πρέπει να σημειωθεί ότι πέρα από τα παραπάνω, ασκούσε με επιτυχία εκπαιδευτικά και διοικητικά καθήκοντα ως καθηγητής και γυμνασιάρχης στη Μέση Εκπαίδευση, αλλά και στην ΕΡΤ, όπου αποσπάσθηκε κατά την δεκαετία 1977 - 86 και ήταν από τους πρωτεργάτες της εκπαιδευτικής τηλεόρασης και υπεύθυνος στους νευραλγικούς τομείς της παραδοσιακής μουσικής και των λαογραφικών εκπομπών. Σε μια πολυδιάστατη προσωπικότητα που τιμήθηκε με ευνοϊκές κριτικές και σχόλια από πλειάδα διαπρεπών εκπροσώπων των Γραμμάτων, των Επιστημών και του Πολιτισμού ακόμα και από μέλη της Ακαδημίας Αθηνών, (Νίκος Εγγονόπουλος, Παναγιώτης Κανελλόπουλος, Μιχαήλ Στασινόπουλος, Έλλη Αλεξίου κ.ά.).

Επειδή είναι πανθομολογούμενη η αδυναμία και η ευαισθησία του στοχαστικού λογοτέχνη για την νεότητα, για την εφηβική και μετεφηβική ηλικία, όπως εκφράζεται ή υποκρύπτεται διάσπαρτα και διαχρονικά στις πολύμορφες πνευματικές δημιουργίες του, θα του αφιερώσω ένα στίχο από το παλαιό ποίημα «Φοινικιές στο ακρογιάλι» στο οποίο θα προσθέσω και μια τωρινή αποστροφή, βγαλμένη μέσα από τα βάθη της καρδιάς μου.

«Νιότη χρυσή, νιότη ακριβή, νιότη τρελή,

που την καρδιά ανέμελα κυβερνάς,

δίχως το νου, τη σκέψη και τη γνώση,

νά ’χεις δίπλα σου παρέα,

γραφτό σου είναι το όνειρο και την ελπίδα να κερνάς,

όσο τα κάλλη σου μοσχοβολούν μοιραία.»

Αχ, χαμένη και γλυκιά νιότη, πόσο θα ’θελα, να γύριζαν τα όμορφα χρόνια τα παλιά,

τα χρόνια που τα άλικα άνθη σου, σκόρπιζαν ολόγυρα μεθυστική ευωδιά.

Διάβασα τα βιβλία σου, Νίκο, και ομολογώ ότι πολύ συχνά, όταν ονειροπολώ και αναπολώ τα περασμένα, αισθάνομαι την ανάγκη να ανατρέξω πάλι στις φιλόξενες και απολαυστικές σελίδες τους, για να ξυπνήσουν μέσα μου οι αναμνήσεις και να ξαναζήσω νοερά τις όμορφες, τις γλυκές και τις νοσταλγικές στιγμές των νεανικών μου χρόνων, των χρόνων της αθωότητας και της αγνότητας, της σεμνότητας και του ρομαντισμού.

Παράλληλα όμως αναπλάθω και ξαναθυμάμαι τις πικρές, τις οδυνηρές και τις στερημένες από υλικά αγαθά, αλλά πάντοτε γλυκές κι ευτυχισμένες μέρες της παλιάς εποχής, ιδίως δε την ταραγμένη περίοδο 1940-55.

Βαρυσήμαντα και πολυκύμαντα γεγονότα όπως ο πόλεμος, η Κατοχή, οι βομβαρδισμοί, ο εμφύλιος σπαραγμός, ο μεγάλος σεισμός, χαρακτηριστικές φιγούρες, όπως ο Γυφτογιάννης με το αχώριστο κλαρίνο, που σε συνόδευε συχνά όταν τραγουδούσες και έπαιζες με το μελωδικό μπουζούκι σου, ο Γυφτοπαναγιώτης με τα έντεκα παιδιά, ο γραφικός Πατάρας με τις αθυροστομίες του, ο θυμόσοφος και παλαιός δήμαρχος Γιάννης Κούνουπας, οι λαμπερές γειτονιές μας με τα αραιά σπίτια, με τις μεγάλες και καθαρές αυλές και κληματαριές και με τους καταπράσινους και καρπερούς κήπους, οι παρέες μας, τα αισθαντικά τραγούδια μας και πάμπολλα άλλα στοιχεία της καθημερινότητας, περιγράφονται περίτεχνα, με τη μαγική, την αστείρευτη γραφίδα και το κοφτερό μυαλό τού πολυτάλαντου συμπολίτη μας, ξετυλίγονται και τα βλέπουμε ολοζώντανα μπροστά μας, με τα μάτια, της ψυχής,πλημμυρίζοντας το νου και την καρδιά με ανάμεικτα συναισθήματα χαράς και μελαγχολίας, με δυνατή συγκίνηση και γλυκόπικρη νοσταλγία…

Πώς να ξεχάσω τα μακρινά και όμορφα καλοκαίρια, όταν κολυμπούσαμε ανέμελα στα πεντακάθαρα νερά του Ονόχωνου τσίτσιδοι κ’ εσύ Νίκο μαζί με τον γείτονα και αδερφό σου Θανάση Σταθόπουλο, ψαρεύατε με αυτοσχέδια ψαροκάλαθα και πιάνατε, όχι μόνο νόστιμες λαδιάρες και πλατύτσες, αλλά συγχρόνως βατράχια και νερόφιδα, τα οποία όμως αφήνατε απαλά στο υγρό βασίλειό τους, σαν πραγματικοί φυσιολάτρες και οικολόγοι.

Σ’ ευχαριστώ λοιπόν, Νίκο, για την ανεκτίμητη και μοναδική προσφορά και κληρονομιά στην κοινωνία, σ’ ευχαριστώ που τίμησες και δόξασες τη γενέθλια γη, για την οποία μιλούσες και έγραφες πάντοτε με περισσή ευχαρίστηση και περηφάνια, σ’ ευχαριστούν, σ’ αγαπούν και σε τιμούν όλοι οι απανταχού Σοφαδίτες.

Με τα νάματα της σοφίας και της παιδείας, με τα μηνύματα και τα νοήματα, με τις ιδέες και τους στοχασμούς κλασικών συγγραφέων όπως ο Ντίκενς, ο Ουγκώ, ο Παλαμάς, ο Παπαδιαμάντης και άλλων κορυφαίων διανοητών γαλουχήθηκες, εμποτίσθηκες, εμπλουτίσθηκες και ακτινοβολείς παντού Νίκο Μπαζιάνα, μεταλαμπαδεύοντας και αναδιανέμοντας πολύτροπα και διαχρονικά τα άυλα και ανεκτίμητα αγαθά του πνευματικού σου πλούτου μέσω του μεστού γραπτού και προφορικού σου λόγου.

Τελειώνοντας θα παραθέσω ένα στίχο από το αλληγορικό ποίημα «Ολιγάρκεια» που περιλαμβάνεται στην πολυσέλιδη ποιητική συλλογή «Πνευματική διαδρομή», η οποία αποτελεί ένα μικρό δείγμα, μια ροδοσταλίδα, θα έλεγα, από το μεγάλο και ποιοτικό πνευματικό σου έργο, καθώς και ένα σχετικό κριτικό σημείωμα του Ακαδημαϊκού και πρώην Προέδρου της Δημοκρατίας Μιχαήλ Στασινόπουλου (σελίδα 263):

α) Λίγα λουλούδια απ’ τον απέραντο κάμπο

για τ’ ανθογυάλι της μνήμης,

ένα ποτήρι κρύο νερό απ’ την πηγή

για τη αθανασία των καλών ημερών

της νύχτας την ανταύγεια,

κι απ’ τους δρόμους που περπατήσαμε

των βημάτων μας τα εξίτηλα ίχνη.

β) από τον ωραίο τίτλο μέχρι την τελευταία σελίδαπαραμένει αμείωτη μια έμπνευση ευγενική, μια φαντασία

αρμονική, μια σκέψη ανθρώπινη, μια απήχηση μουσική και όλα συμμετρικά και ειλικρινή.

 Σας συγχαίρω και σας ευχαριστώ.

 Μιχαήλ Στασινόπουλος.

Θεωρώ χρέος – και πιστεύω ότι εκπροσωπώ όλους τους Σοφαδίτες – να ευχαριστήσω και να συγχαρώ όλους τους φορείς, τους συντελεστές και τους ανθρώπους, που οργάνωσαν και θα παρουσιάσουν στο κοινό το πρόγραμμα της ωραίας αυτής λιτής και σεμνής τελετής προς τιμήν του άξιου τέκνου της γενέθλιας γης, αλλά και του Βόλου που ήταν η δεύτερη πατρίδα του, ιδιαίτερα όμως, τα εξής πρόσωπα:

1)     Τον Σεβασμιότατο Μητροπολίτη Δημητριάδος και πρόεδρο το Συλλόγου «Μαγνήτων Κιβωτός» κ. Ιγνάτιο για την ενεργό του συμμετοχή στη εκδήλωση, αλλά και για την αμέριστη συμπαράσταση, παρουσία και ευλογία Του, διαχρονικά, προς το Σύλλογο Σοφαδιτών.

2)     Τις αιρετές μεν, αλλά μόνιμες και αναντικατάστατες προέδρους των αδελφών Πολιτιστικών Συλλόγων Σοφάδωνκαι Σοφαδιτών Μαγνησίας, ερίτιμες και ανεπιτήδευτες κυρίες Κατερίνα Σταθοπούλου και Ελένη Παπαλοπούλου, για την πολύτιμη, πολύμορφη, πολύχρονη, πολύμοχθη και ανιδιοτελή παρουσία και προσφορά στα πολιτιστικά δρώμενα που πραγματοποιούνται στους Σοφάδες, στο Βόλο και αλλαχού.

3)     Την εκλεκτή δημοσιογράφο και συγχωριανή μας Ροσσάνα Πόπωτα, που είναι μέλος του Συλλόγου Σοφαδιτών και θα συντονίσει το πρόγραμμα της εκδήλωσης.

Σχόλια
Δεν υπάρχουν σχόλια γι'αυτό το άρθρο
Αποστολή σχολίου
6
+
6
=