Χρήστος Μπουκώρος : Ακόμα τούτη την άνοιξη, τούτο το καλοκαίρι…

Τελευταία ενημέρωση: 2013-02-25, 11:53:20
Χρήστος Μπουκώρος : Ακόμα τούτη την άνοιξη, τούτο το καλοκαίρι…

Συζητήθηκε έντονα η μεσοβδόμαδη δήλωση του πρωθυπουργού. Δήλωση η οποία έγινε μεταξύ τυριού και αχλαδιού σε ομήγυρη υπουργών. Η έκταση της δημοσιότητας μιας κυβερνητικής - πρωθυπουργικής διαρροής αποδεικνύει και τη σημασία της. Αν τα καταφέρουμε μέχρι τον Ιούνιο, ξεπερνάμε το πρόβλημα και από το Σεπτέμβριο η χώρα θα απογειωθεί, ήταν τα λεγόμενα του Αντώνη Σαμαρά σύμφωνα με τα όσα διέρρευσαν και δεν διαψεύσθηκαν από κανέναν κυβερνητικό.

Ήταν λογικό να σχολιαστεί έντονα μια τέτοια δήλωση είτε με αρνητικό είτε με θετικό τρόπο, διότι είναι η πρώτη φορά  που ο ίδιος ο επικεφαλής της κυβέρνησης θέτει ένα βραχυπρόθεσμο όριο αντιστροφής της πορείας την τελευταία οδυνηρή διετία. Ασφαλώς δεν σηματοδοτεί την ύπαρξη φωτός στο τέλος του τούνελ αυτή η δήλωση, αλλά θέτει ένα ορόσημο. Όσοι μεν πιστεύουν τον πρωθυπουργό περιμένουν να δουν την επιβεβαίωση της εκτίμησής του και όσοι δεν τον πιστεύουν περιμένουν να δουν την επανάληψη του ίδιου σκηνικού ή ακόμα και την κατάρρευση με τη διάψευση της πρωθυπουργικής εκτίμησης. Σε κάθε περίπτωση το ενδιαφέρον είναι συνολικό και δεδομένο. Το γεγονός αυτό εξηγεί και την ευρεία δημοσιότητα της συγκεκριμένης διαρροής.

Το ερώτημα λοιπόν μπαίνει με τον πιο επίσημο τρόπο: Θα αντέξουμε μέχρι τον Ιούνιο; Πολύ γενικό το ερώτημα ώστε να επιδέχεται μια σαφή και κάθετη απάντηση. Ποιος να αντέξει; Είναι το ουσιαστικότερο ερώτημα. Πρέπει να αντέξει η χώρα; Η οικονομία; Η κοινωνία; Αν δεν αντέξουν όλοι, κανείς δεν θα αντέξει. Μπορεί να σωθεί η οικονομία, χωρίς να σωθεί η κοινωνία ή  το αντίστροφο; Λογικό είναι να πιστεύουμε ότι αυτά τα δυο πάνε μαζί. Για την ίδια χώρα μιλάμε. Είναι κοινώς αποδεκτό ότι μέχρι σήμερα δεν έχει διασωθεί ούτε η οικονομία ούτε η κοινωνία. Τι θα αλλάξει λοιπόν μέχρι τον Ιούνιο; Πιθανότατα ο πρωθυπουργός έχει στο μυαλό του κάποια δεδομένα που εμείς δεν γνωρίζουμε. Από την άλλη πλευρά όμως και η κοινωνία έχει στο μυαλό της ορισμένα δεδομένα προκειμένου να αντέξει όχι μέχρι τον Ιούνιο αλλά μέχρι… την επόμενη εβδομάδα.

Η βόμβα της ανεργίας: Πριν λίγες μέρες  σε μια σπάνια, αν όχι μοναδική του τηλεοπτική του συνέντευξη, ο Αδαμάντιος Πεπελάσης μεταξύ των άλλων απλών και σπουδαίων διέγνωσε πως όταν η επίσημη ανεργία αγγίξει το 35% η κοινωνική έκρηξη είναι περισσότερο από βέβαιη. Αυτό δείχνει η παγκόσμια οικονομική ιστορία. Βρισκόμαστε στο 28%. Τι περιμένουμε και κοσκινίζουμε το ΕΣΠΑ και τα όποια ευρωπαϊκά κονδύλια; Μέχρι και η Μέρκελ είπε ότι τα επόμενα δυο - τρία χρόνια πρέπει να βρεθούν τρόποι επιδότησης της απασχόλησης ιδιαίτερα των νέων ανέργων. Χρειάζονται μαζικά τέτοια προγράμματα μέχρι να περάσει η καταιγίδα της κρίσης και της ύφεσης που τη συνοδεύει.  

Οι οφειλέτες του δημοσίου: Υπάρχουν σήμερα περίπου δύο εκατομμύρια Έλληνες, οι οποίοι οφείλουν στο δημόσιο και η φοροδοτική τους ικανότητα έχει πέσει στο ναδίρ, με αποτέλεσμα να μην πληρώνουν τις υποχρεώσεις τους οι οποίες αυξάνονται λόγω των επιβαρύνσεων συνεχώς. Οι πολίτες χρεώνονται όλο και περισσότερα και το κράτος δεν εισπράττει. Οι ρυθμίσεις έπρεπε να έχουν γίνει χθες,  όχι αύριο. Από τις αρχές Ιανουαρίου για να είμαστε ακριβείς. Πολλές  και μικρές δόσεις με λογικές επιβαρύνσεις και όχι τόκοι υπερημερίας 1,5% το μήνα. Ας μην ξεχνάμε ότι πάνω από το 90% των οφειλετών χρωστούν ποσά το πολύ μέχρι 10 χιλιάδες ευρώ. Δεν είναι δηλαδή ούτε μεγαλοφοροφυγάδες ούτε  απατεώνες. Μια γενναία ρύθμιση τώρα θα έδινε στους πολίτες τη δυνατότητα να βάλουν σε τάξη τις οφειλές τους και θα έφερνε και πόρους στα κρατικά ταμεία. Οι μεσοβέζικες λύσεις κανένα αποτέλεσμα δεν θα φέρουν.

Τα υπερχρεωμένα νοικοκυριά: Ο νόμος για υπερχρεωμένα αργεί απελπιστικά. Τα κόκκινα δάνεια αυξάνονται δραματικά και η αβεβαιότητα και για το τραπεζικό σύστημα και για την κοινωνία αυξάναται  αλματωδώς. Όταν τελικά θα ψηφιστεί και θα εφαρμοστεί ο νόμος, ίσως και να μην έχει καμία αξία. Μόνο σε περίπτωση που θα διευκολύνει ουσιαστικά  την αποπληρωμή των δανείων με σημαντική μείωση των υποχρεώσεων θα προσφέρει και στην οικονομία και στην κοινωνία.

Ο υπέρογκος Φ.Π.Α. του 23%: Είναι να απορεί κανείς και με την τρόικα και με την κυβέρνηση που βλέπουν τα έσοδα από Φ.Π.Α. να μειώνονται συνεχώς και να επιμένουν πεισματικά, σχεδόν ανόητα, στη διατήρηση του συντελεστή σε τέτοιο ύψος. Αν δεν πέσει όχι στο 13 αλλά στο 10% ο Φ.Π.Α στην εστίαση και όχι πάνω από 15% σε όλου τους υπόλοιπους κλάδους, η ύφεση θα συνεχίσει τον ξέφρενο καλπασμό της. Δεν αντιλαμβάνονται ότι ο σημερινός συντελεστής αποτελεί ισχυρότατο κίνητρο φοροκλοπής; Θέλουμε να πιστεύουμε, με δεδομένο ότι αποτελεί επαναλαμβανόμενη κυβερνητική δέσμευση, η μείωση του Φ.Π.Α θα αποφασιστεί επιτέλους μέσα στο Μάρτιο, στην αρχή της νέας τουριστικής περιόδου,  για το ζήτημα  που από οικονομικής άποψης έχει καταστεί γελοιωδέστερο όλων.

Ο πρωτογενής τομέας: Οι αγροτικές κινητοποιήσεις ήρθαν να επιβεβαιώσουν για μία ακόμη φορά πως ούτε οι αγρότες  έχουν ούτε η κυβέρνηση  έχει να τους δώσει! Όταν τελειώσουν τα φετινά μπλόκα θα περιμένουμε τα επόμενα. Από την ώρα που η Κοινή Αγροτική Πολιτική σου επιβάλλει τι να μην κάνεις και όχι τι να κάνεις, γιατί δεν συνδέονται οι διευκολύνσεις που ζητούν οι αγρότες με την παραγωγικότητα, ώστε έμμεσα να ξεφύγουμε από τη μέγγενη της επιδοτούμενης και αντιπαραγωγικής γεωργίας. Μείωση τιμών σε πετρέλαιο, εφόδια, ηλεκτρικό ρεύμα, ζωοτροφές κ.α. σε συνδυασμό με την αύξηση της παραγωγικότητας. Όλοι διαπιστώνουν ότι είναι εθνική ανάγκη η αύξηση της γεωργικής και κτηνοτροφικής παραγωγής ώστε να περιοριστούν οι παράλογες και ζημιογόνες εισαγωγές, πλην όμως ουδείς θεσπίζει κίνητρα παραγωγικότητας στον πρωτογενή τομέα.

 Τέλος, με την αναφορά μας στα όσα δεν γίνονται ή στα όσα καθυστερούν απελπιστικά δεν θέλουμε να υποστηρίξουμε ότι δεν γίνεται τίποτα. Οι μηδενιστικές απόψεις, που δυστυχώς έχουν γίνει ιδεολογία για πολλές πολιτικές δυνάμεις της χώρας, είναι το ίδιο καταστροφικές με τις λανθασμένες πολιτικές.

Σημειώνουμε στα πολύ θετικά των τελευταίων ημερών την απόφαση για ιατροφαρμακευτική περίθαλψη ανέργων και ανασφάλιστων, δυνατότητα που δεν υπήρχε ούτε την εποχή των παχιών αγελάδων, τη χαμηλότοκη δανειοδότηση μικρών και μικρομεσαίων τουριστικών επιχειρήσεων, ακόμη και την επανέναρξη του προγράμματος κοινωνικού τουρισμού, όσο κι αν αυτό το τελευταίο ακούγεται μικρό και ασήμαντο.

Εν κατακλείδι η κοινωνία και θέλει και μπορεί να αντέξει και μέχρι τον Ιούνιο και ακόμη περισσότερο. Είναι όμως τώρα περισσότερο από αναγκαίες οι βαθιές και όχι οι κομμένες ανάσες. Αν πάψει η οξυγόνωση του εγκεφάλου, ο οργανισμός πεθαίνει και ο,τιδήποτε μεταγενέστερο είναι μάταιο.

Σχόλια
Δεν υπάρχουν σχόλια γι'αυτό το άρθρο
Αποστολή σχολίου
7
+
6
=