Χρήστος Μπουκώρος : Εικονική πραγματικότητα και πραγματική οικονομία

Τελευταία ενημέρωση: 2012-11-26, 11:20:48
Χρήστος Μπουκώρος : Εικονική πραγματικότητα και πραγματική οικονομία
Γράφει ο Χρήστος Μπουκώρος 


Φτάσαμε λοιπόν ως εδώ. Να περιμένουμε κυριολεκτικά αύριο αποφάσεις και δόσεις. Όλοι εκφράζουν αισιοδοξία ότι τα πράγματα θα πάνε καλά από πλευράς χρηματοδότησης. Αν δεν πάνε καλά θα έχουμε εξελίξεις, σίγουρα οικονομικές εξελίξεις και πιθανόν και πολιτικές. Αν όμως τα πράγματα πάνε κατ’ ευχήν, τότε καλούμαστε να πορευθούμε σε ένα άλλο πλαίσιο. Το ευκταίο βεβαίως είναι ολόκληρη η δόση και σοβαρές - μόνιμες και το δυνατόν ριζικές  προτάσεις για τη βιωσιμότητα του χρέους. Ημίμετρα, προσωρινές λύσεις και πολιτικές σκοπιμότητες των εταίρων και κυρίως των Γερμανών δεν μπορούν να αλλάξουν το ζοφερό περιβάλλον ούτε στην Ευρώπη, ούτε καν στην Ελλάδα.

Ας υποθέσουμε λοιπόν ότι αύριο εξελίσσονται όλα ομαλά και ευνοϊκά. Είναι αυτό αρκετό για να αντιμετωπίσουμε την κατάσταση; Οι εκτιμήσεις ποικίλουν για το βαθμό αντιμετώπισης, όμως όλοι συμφωνούν ότι η χρηματοδότηση και η μείωση του χρέους τουλάχιστον θα σταθμίσουν τα δεδομένα και τις καταστάσεις που πρέπει να αντιμετωπίσουμε  το αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα, τουλάχιστον σε βάθος τριετίας.

Η βελτίωση της εικόνας της χώρας σε ευρωπαϊκό επίπεδο είναι πασιφανής. Η ανάγκη σταθεροποίησης της κατάστασης είναι επιβεβλημένη. Το τέλος της εθνικής μελαγχολίας και ανασφάλειας θα είναι θεραπευτικό, αν επιτευχθεί. Η εξαφάνιση κάθε συζήτησης περί χρεοκοπίας θα είναι ωφέλιμη. Όλα αυτά είναι πολλά, αλλά καθόλου αρκετά για την αντιστροφή της πορείας της οικονομίας και κατ’ επέκταση της κοινωνίας. Αν δεν πάρει μπροστά η πραγματική οικονομία, η παραγωγή και εν τέλει η ανάπτυξη, όλα θα εξανεμιστούν. Λίγο νωρίτερα ή λίγο αργότερα δεν έχει καμία σημασία αφού το αποτέλεσμα θα είναι το ίδιο καταστροφικό.

Συνδέουμε δύο βασικά ζητήματα τα οποία συζητούνται αυτές τις μέρες τόσο στην Ελλάδα, όσο και στην Ευρώπη και έχουν να κάνουν με το πρόβλημά μας, όπως αυτό κωδικοποιήθηκε τις τελευταίες μέρες.

Ξεκινάμε από το εύκολο ερώτημα: Λένε πολλοί ότι είναι αδιανόητο αυτό που έγινε με το θέμα της διασφάλισης της δόσης. Γιατί η κυβέρνηση δεν διασφάλισε ότι την επόμενη μέρα της ψήφισης των μέτρων θα κατατεθεί και η δόση; Γιατί να υπάρχει όλη αυτή η αγωνία  στα όρια του εθνικού παροξυσμού από την ώρα που υλοποιήσαμε την ψήφιση αυτών των απάνθρωπων μέτρων;

Πιστεύω ότι η απάντηση έχει δύο σκέλη. Ένα πολιτικό - ιδεολογικό και ένα πρακτικό.

Η Ευρωζώνη ως πολιτικός οργανισμός έχει δύο χαρακτηριστικά. Διαρκής διαπραγμάτευση και διαρκείς συμβιβασμοί. Δεν γίνεται τίποτα, δεν προχωράει τίποτα, χωρίς αυτά. Πολύμηνες διαπραγματεύσεις για τα μέτρα, πολυήμερη ταλαιπωρία για τη δόση. Η Ευρώπη δεν αποφασίζει. Η Ευρώπη διαπραγματεύεται και στο τέλος συμβιβάζεται

Σε μια διαπραγμάτευση, για να περάσουμε και στο πρακτικό, τους όρους συνήθως βάζει ο ισχυρός και ο ανίσχυρος προσπαθεί με όποιο τρόπο να τους αντιμετωπίσει και να τους βελτιώσει. Όταν μάλιστα πρόκειται για δανεισμό τους όρους δυστυχώς τους βάζει η τράπεζα και όχι ο δανειολήπτης. Ένας καλός πελάτης με διασφαλίσεις μπορεί να πετύχει καλούς όρους. Εμείς είμαστε καλοί πελάτες και μόνιμοι, πλην όμως επίφοβοι γι’ αυτό προσπαθούν -και το ’χουν καταφέρει- να μας δέσουν χειροπόδαρα.

Το δεύτερο ερώτημα που  ακούω όλο και περισσότερο είναι αυτό της σχέσης χρέους - ΑΕΠ. Δικαίως πολλοί αναρωτιούνται πώς είναι δυνατόν  όταν μπήκαμε στο πρώτο μνημόνιο το δημόσιο χρέος να αντιπροσώπευε το 120% του ΑΕΠ και μετά από 10 χρόνια αιματηρών θυσιών του Ελληνικού Λαού, το 2020 δηλαδή, να είναι και πάλι 120% επί του ΑΕΠ; Για ποιο χρέος και για ποιο ΑΕΠ μιλάμε; Μήπως έχουν υπολογιστεί αυθαίρετα όλα αυτά για να μας ταλαιπωρούν και να κερδοσκοπούν; Να μας τιμωρούν γιατί είχαμε μια ωραία χώρα και περνούσαμε καλά; Μήπως θέλουν να μας κρατούν υπερχρεωμένους προκειμένου όταν βγάλουμε τους υδρογονάνθρακες αντί να κάνουμε ανάπτυξη και διάχυση του πλούτου να πληρώνουμε δόσεις  και χρέη από την εκμετάλλευση του  ορυκτού πλούτου της χώρας;

Αυτό το τελευταίο μέρος του ερωτήματος είναι βάσιμο. Αν εκμεταλλευτούμε στο άμεσο μέλλον τα πλούσια κοιτάσματα της χώρας και εν τω μεταξύ παραμένουμε υπερχρεωμένοι ένα μέρος των κερδών θα πηγαίνει για εξόφληση δανείων και δόσεων. Γι’ αυτό είναι σημαντικό το κούρεμα του χρέους τώρα. Από κει και πέρα όμως η σχέση χρέους - ΑΕΠ είναι προβλέψιμη αλλά και…σχετική συνάμα.

Οι υπολογισμοί γίνονται με βάση το ΑΕΠ του τρέχοντος έτους και τις εκτιμήσεις για ύφεση ή ανάπτυξη μέχρι το 2020. Μέγεθος απόλυτο όταν επιβεβαιώνονται οι εκτιμήσεις και σχετικό όταν διαψεύδονται. Τόσο απλά. Γιατί για το 2012 είχε προβλεφθεί ύφεση 3,7% και τελικά θα αγγίξει το 7%! Μειώνεται το ΑΕΠ αυξάνεται το χρέος και αντίστροφα. Αν υπήρχε μαγικός τρόπος να τριπλασιαστεί το ΑΕΠ της Ελλάδος μέχρι το 2020 το χρέος θα ήταν 40% και όχι 120%. Αν και υπάρχει ο φόβος της συνεχούς ύφεσης που δύναται να τινάξει στον αέρα τον κάθε υπολογισμό.  Το ΑΕΠ όμως δεν αυξάνεται ούτε με μνημόνια, ούτε με δόσεις, ούτε με κουρέματα. Μόνο με αύξηση παραγωγής, κάθε παραγωγής, υλικής και άυλης. Αν βέβαια χρειάζεται μόνο ανάπτυξη για να μειωθεί το χρέος, γιατί αποφασίζονται συνεχώς οδυνηρά και περιοριστικά μέτρα; Γιατί δεν μπορείς να κάνεις ανάπτυξη με ελλείμματα αλλά μόνο με πρωτογενές πλεόνασμα. Διαφορετικά θα πρέπει να δανείζεσαι και εξανεμίζεις τα κέρδη της ανάπτυξης πληρώνοντας δυσβάσταχτους τόκους, εκτός κι αν αποφασίσουν όλοι οι επενδυτές του κόσμου να εγκατασταθούν ξαφνικά στην Ελλάδα, πράγμα απίθανο για χιλιάδες λόγους. Δεν μπορούμε να ξοδεύουμε περισσότερα από όσα διαθέτουμε. Η μόνη συζήτηση που μπορεί να γίνει είναι θα συνεχίσουμε να κόβουμε μισθούς, συντάξεις και κοινωνικές παροχές ή αν θα χτυπήσουμε τη μεγάλη φοροδιαφυγή και τους μεγαλοκαταθέτες εξωτερικού. Αυτή όμως είναι μία συζήτηση η οποία ξεκίνησε, αλλά εντελώς ξαφνικά σταμάτησε χωρίς ποτέ να ολοκληρωθεί.

Εν κατακλείδι, μόνο η αύξηση της παραγωγής στον πρωτογενή τομέα, η ανακήρυξη, οριοθέτηση και εκμετάλλευση της ΑΟΖ με την εξόρυξη των υδρογονανθράκων, η αύξηση του τουρισμού και η προσέλκυση ξένων επενδύσεων μπορούν να αυξήσουν το ΑΕΠ και να μειώσουν το χρέος. Και όπως είπε και κάποιος από τους συνυπεύθυνους για τη γιγάντωση του χρέους, που όμως γνώριζε πολύ καλά τη σημασία του μεγέθους: Ή θα εξαφανίσουμε το χρέος ή το χρέος θα εξαφανίσει τη χώρα!      


Σχόλια
Δεν υπάρχουν σχόλια γι'αυτό το άρθρο
Αποστολή σχολίου
8
+
2
=