Χρήστος Μπουκώρος: Ο Βόλος πατρίδα της αλληλεγγύης

Τελευταία ενημέρωση: 2012-03-05, 09:13:04
Χρήστος Μπουκώρος: Ο Βόλος πατρίδα της αλληλεγγύης

Τα κινήματα που ανθίζουν μέσα στο χειμώνα της κρίσης

Η ελληνική κοινωνία από τη δομή της ιστορικά υπήρξε μια κοινωνία συνεκτικής αλληλεγγύης. Μια αλληλεγγύη που κυρίως τη χαρακτήριζε το οικογενειακό στοιχείο και μια ιδιότυπη ιδιωτικότητα. Οι γονείς στήριζαν τα παιδιά μέχρι να αποκατασταθούν επαγγελματικά, ακόμη και στη συνέχεια μέχρι να ορθοποδήσουν. Οι παππούδες χαρτζιλίκωναν τα εγγόνια στις σπουδές τους. Ο μεγάλος αδελφός, φτασμένος οικονομικά, βοηθούσε τον μικρότερο ή τον έκανε και συνεταίρο ακόμη. Ο φαντάρος κατά τη θητεία του μάζευε βοηθήματα σε κάθε άδεια από ολόκληρο το σόι.

Γενικά για να μείνεις μόνος σου στην Ελλάδα τις προηγούμενες δεκαετίες έπρεπε η ζωή να τα έχει φέρει πολύ ανάποδα. Ήταν μια πραγματικότητα για την οποία οι υπόλοιπες ευρωπαϊκές  κοινωνίες μάς κατηγορούσαν και οι μοντέρνοι συμπατριώτες μας την απεχθάνονταν. Δυστυχώς ή  ευτυχώς αυτή η κοινωνία έσβησε βιαίως την τελευταία διετία. Τώρα πια ούτε οι γονείς, ούτε οι παππούδες, ούτε οι θείοι και οι θείες μπορούν να συνδράμουν, γιατί τίποτα δεν τους περισσεύει μετά την πρωτοφανή αφαίμαξη μισθών και συντάξεων.

Λέμε πολλές φορές ότι η φύση απεχθάνεται τα κενά, ως φαίνεται όμως και η κοινωνία το ίδιο αισθάνεται. Δεν  είμαστε βέβαιοι ότι στο πλαίσιο μιας αναγκαστικής διαδικασίας έγιναν τα όσα έγιναν τον τελευταίο καιρό στον τόπο μας, πάντως το αποτέλεσμα είναι σχεδόν εντυπωσιακό. Για τα κινήματα αλληλεγγύης, συμπαράστασης και παρέμβασης που αναπτύχθηκαν στο Βόλο ο λόγος. Περίπου δέκα έως δεκαπέντε είναι οι δράσεις οι οποίες ανακουφίζουν τον ανθρώπινο πόνο και μειώνουν τις ελλείψεις των συμπολιτών μέσα στην απίστευτη ανέχεια που δημιουργεί η σαρωτική κρίση που ζούμε.

Αν σήμερα διαβάσετε με προσοχή τη σχετική έρευνα του ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΥ στις σελίδες (16-17) θα νιώσετε ιδιαίτερα υπερήφανοι για τα όσα γίνονται δίπλα μας και είναι ορατά και μετρήσιμα. Χωρίς φανφάρες και μεγαλοστομίες ένα σχεδόν γιγαντιαίο έργο υλοποιείται.Σήμερα στο Βόλο υπάρχει ένα πιάτο φαγητό για τον καθένα. Δεν υπάρχει ούτε ένας πεινασμένος. Με τον έναν ή άλλο τρόπο σιγά-σιγά λύνεται και το πρόβλημα των αστέγων. Φάρμακα για τους άπορους διατίθενται. Ρούχα μοιράζονται. Ακόμη και δωρεάν μαθήματα και νομικές υπηρεσίες.

Αν προσθέσει κανείς και το τελευταίο κίνημα κατά των μεσαζόντων και υπέρ της διάθεσης φθηνών τροφίμων, όπως και το σύστημα ανταλλαγών προϊόντων και υπηρεσιών (ΤΕΜ) αντιλαμβάνεται ότι κάτι κινείται στα σπλάχνα της τοπικής μας κοινωνίας. Ένα πλέγμα δραστηριοτήτων το οποίο μπορεί να μην καλύπτει τις ανάγκες του συνόλου του πληθυσμού, ωστόσο αποτελεί σταθερό αποκούμπι για άπορους και μη έχοντες, για νεόπτωχους και μοναχικούς ανθρώπους. Συστήματα και ιδέες που όμως δεν απευθύνονται μόνο σε φτωχούς και άπορους, αλλά διευκολύνουν και την καθημερινότητα πολλών άλλων εξ ημών.

Το κίνημα Άνωσης, τα Σπίτια Γαλήνης, Το Δος ημίν σήμερον, το Κοινωνικό Φαρμακείο, το Κοινωνικό Παντοπωλείο, το σύστημα Τοπικών Εναλλακτικών Μονάδων (ΤΕΜ), η Λέσχη Ειδικών Δυνάμεων Μαγνησίας, Η Ελληνική Ομάδα Διάσωσης Βόλου, ο Εσταυρωμένος, το Στέκι Μεταναστών, η Διακονία για διανομή ενδυμάτων, ο Δικηγορικός Σύλλογος με δωρεάν νομικές συμβουλές και παραστάσεις, ο Συμβουλευτικός Σταθμός στο Πνευματικό Κέντρο, είναι δομές στις οποίες απασχολούνται εκατοντάδες εθελοντές και τις υπηρεσίες τους απολαμβάνουν χιλιάδες αναξιοπαθούντες του τόπου μας. Πρόκειται για έργο καθημερινό και υπεράνθρωπο. Οι οικονομικοί πόροι δεν περισσεύουν, πλην όμως η θέληση και η ανθρωπιά αποδεικνύονται παράγοντες ισχυρότεροι ακόμη και του χρήματος.

Στην πλειοψηφία της η τοπική κοινωνία παρακολουθεί με συμπάθεια όλες αυτές τις δράσεις. Επειδή η κρίση έχει δρόμο ακόμα είναι καιρός όλοι μας να διαθέσουμε λίγο από το χρόνο μας και ακόμη λιγότερο από το περίσσευμά μας  ώστε να στηριχθούν αυτές οι προσπάθειες. Αν αυτά τα κινήματα στηριχθούν και επεκταθούν και αν άλλα καινούργια φυτρώσουν δίπλα τους η δύναμη της κοινωνίας θα πολλαπλασιαστεί. Όσα λιγότερα αδύναμα μέλη διαθέτει μια κοινωνία, τόσο ισχυρότερη είναι στο σύνολό της.

Εικόνες εκατοντάδων αστέγων σε αντίσκηνα και πεινασμένων ανθρώπων να συνωστίζονται κάτω από φορτηγά για ένα καρβέλι ψωμί θα μείνουν για πάντα ξένες στην κοινωνία του Βόλου και της Μαγνησίας. Η κρίση μάς πτοεί, αλλά δεν μας κατεδαφίζει. Το «όλοι μαζί μπορούμε» δεν είναι κομματικό σύνθημα για να ξεθωριάσει, αποτελεί γνήσια έκφραση αλληλεγγύης και ανθρωπιάς.

Δεν είναι μόνο το κίνημα της «φθηνής πατάτας» και τα καθημερινά «συσσίτια»,  είναι κυρίως η ζεστασιά των ανθρώπων και η θέρμη με την οποία τα τοπικά μέσα ενημέρωσης αγκαλιάζουν αυτές τις πρωτοβουλίες, τα τεκμήρια και οι δεσμεύσεις που αποδεικνύουν ότι αυτή η κοινωνία ούτε το δρόμο της θα χάσει ούτε στο δρόμο θα χαθεί…     

 Υ.Γ. Φυσικά κανείς δεν μπορεί να τρέφει αυταπάτες ότι τέτοιες δράσεις θα υποκαταστήσουν τη λειτουργία της πραγματικής οικονομίας, τις δομές του ελεύθερου εμπορίου και τις δομές της Πολιτείας. Είναι όμως βέβαιο ότι τέτοια κινήματα μπορούν να περιορίσουν την αλαζονεία της οικονομίας, την αισχροκέρδεια του εμπορίου και την ανυπαρξία του κράτους. Αυτό και μόνο θα είναι ένα μεγάλο κέρδος. Δράση για να επανέλθουν οι χαμένες ισορροπίες της ελληνικής κοινωνίας. 

Σχόλια
Δεν υπάρχουν σχόλια γι'αυτό το άρθρο
Αποστολή σχολίου
4
+
3
=